Χάρη στη συναναστροφή μου με έναν παράγοντα που λαμβάνει σταθερά μέρος στις διαπραγματευτικές επαφές αλλά και τις εσωτερικές συζητήσεις των “σοφών” της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κατά την διαδικασία αναζήτησης προπονητή έχω αρχίσει να αντιλαμβάνομαι ότι στα περίπου 9 χρόνια που ζει στην “μετά σερ Αλεξ” εποχή η κύρια αιτία για το γεγονός ότι δεν έχει καταφέρει να βρει έναν προπονητή που να την ξαναβάλει στη θέση της, δηλαδή στο αγωνιστικό μέγεθος που είχε με τον Αλεξ Φέργκιουσον είναι ότι δεν επιτρέπει σε κανέναν μάνατζερ να γίνει και να λειτουργήσει ως αυτός που ήταν ο σερ Αλεξ.
Σίγουρα ναι, υπήρξαν στιγμές που κάποιοι εκ των 4-5 “μόνιμων” προπονητών που έχουν καθίσει στο γραφείο του Φέργκιουσον πήραν και κράτησαν για λίγο το “πάνω χέρι” και τον “τελευταίο λόγο” στην επιλογή ποδοσφαιριστών, δηλαδή υπήρξαν διαστήματα κατά τα οποία η Γιουνάιτεντ ως οργανισμός επέτρεψε στον μάνατζερ να λειτουργήσει ως πραγματικός τέτοιος και να επιχειρήσει να δημιουργήσει και να επιβάλει την ηγεσία του, αλλά αυτά τα διαστήματα ήταν, τις περισσότερες φορές, μικρά.
Σήμερα η Γιουνάιτεντ αναζητεί έναν λαμπερό προπονητή, που θα πείθει από ονοματεπώνυμο ότι μπορεί να σηκώσει το βάρος των προσδοκιών για την αγωνιστική ανάπτυξή της και την επιστροφή σε μια εποχή αγωνιστικής ευημερίας. Κάθε ένας από αυτούς που συναντά όμως αντιλαμβάνεται ότι θα δυσκολευτεί πάρα πολύ να κάνει αυτό που αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να γίνει, δηλαδή να σχεδιάσει την ομάδα από λευκό χαρτί. Γι’ αυτό και διστάζουν να την αναλάβουν.
Αυτοί που έχουν αναλάβει την ευθύνη των επαφών και των συνεντεύξεων με τους προπονητές βρίσκονται να ακούν κάθε φορά περίπου το ίδιο ηχητικό μήνυμα: “δεν έρχομαι να πάρω την ευθύνη αν πρόκειται να μην έχω τον τελευταίο λόγο στις μεταγραφές”, μαζί με την επισήμανση ότι “η Γιουνάιτεντ πρέπει να ξανασχεδιαστεί, στο επίπεδο του ρόστερ, ξεκινώντας από το “ξεπάτωμα” της σημερινής άμυνας”. Αυτά έχουν ακούσει από τον Μαουρίτσιο Ποτσετίνο, από τον Ερικ τεν Χαγκ, από τον Τόμας Τούχελ. Αυτά είπε και ο τελευταίος που προσέγγισαν, ο Λουίς Ενρίκε, ο οποίος έχει τη διάθεση να συζητήσει το ενδεχόμενο να αναλάβει την Γιουνάιτεντ εφόσον βρει τον τρόπο να ολοκληρώσει το έργο του στην Εθνική Ισπανίας, έστω και αν πρέπει να συνεργάζεται για ένα μεταβατικό διάστημα με τον Ραλφ Ράνγκνικ. Και ο Ισπανός προπονητής όμως έθεσε ως απαράβατο όρο το ελεύθερο να αποφασίσει μόνος στο “ξεσκαρτάρισμα” του σημερινού ρόστερ και να έχει την ευθύνη της επιλογής των μεταγραφών.
Στα μάτια κάποιου που παρακολουθεί τη ζωή της Μάνστεστερ Γιουνάιτεντ από μακριά κατά τη διάρκεια των τελευταίων 9 ετών, η σημερινή προβληματική κατάστασή της μοιάζει φυσιολογική. Η Γιουνάιτεντ είναι μια από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές του ποδοσφαίρου ως εταιρεία, αλλά ο τρόπος που ασκείται διοίκηση στο κομμάτι του ποδοσφαίρου μοιάζει από μακριά προβληματικός και ενδεχομένως παρωχημένος. Σε αυτό το συμπέρασμα άλλωστε οδηγεί και η σύγκριση της επικρατούσας κατάστασης στην Μάντσεστερ Σίτι και την Λίβερπουλ με αυτή που επικρατεί στη Γιουνάιτεντ. Η Σίτι και η Λίβερπουλ έχουν εδώ και χρόνια ακουμπήσει πάνω στον μάνατζερ, ο οποίος με την ηγεσία του κάνει τα πράγματα να συμβαίνουν, χωρίς να φιλτράρει τις επιλογές του μέσα από τα φίλτρα των “σοφών” και των διοικητικών στελεχών. Η Γιουνάιτεντ ζει ακόμη στην εποχή που εξαρτάται από το πώς θα ξυπνήσουν ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον, ο σερ Μπόμπι Τσάρλτον και όλοι οι υπόλοιποι, σερ και μη, που έχουν λόγο και δεν θέλουν να αφήσουν στον μάνατζερ τον τελευταίο λόγο. Όσο δεν βγαίνει από αυτή την εποχή, η Γιουνάιτεντ δεν θα ξαναμπεί σε εποχή αγωνιστικής ευημερίας. Και ο επόμενος Ρούνεϊ θα συνεχίσει να βρίσκει στα αποδυτήρια τον επόμενο Πογκμπά να χορεύει μετά από μια βαριά ήττα.
Πηγή: Gazzetta
