Του Νίκου Παπαδογιάννη
Στο τελευταίο φετινό εκτός έδρας παιχνίδι του, ο Ολυμπιακός ήταν ασορτί με το πρόσωπο που παρουσίαζε στο εξάμηνο που προηγήθηκε: άχρωμος, άοσμος και λίγος. Τουλάχιστον, έκανε το κομμάτι του στη Βαλένθια και ολοκληρώνει τη σεζόν με ένα αχνό ανθυποχαμόγελο.
Αυτή τη φορά, δεν βρήκε καν το κουράγιο, την ενέργεια και την όρεξη για να σκαρώσει μία αντεπίθεση, ώστε να δικαιολογήσει την παρουσία του στη Μαδρίτη και να γίνει αγκάθι στα πλευρά της αντιπαθητικότερης των αντιπαθητικών.
Δεν το λέω εγώ το τελευταίο, το είπαν -με άλλα, πλην παρόμοια λόγια- οι ίδιοι οι Αγγελόπουλοι, μετά τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού από τη Ρεάλ από το φάιναλ-φορ του 2014.
Μπορεί να κύλησε πολύ νερό έκτοτε στη Μεσόγειο, αλλά ο Σπανούλης, ο Πρίντεζης και ο Σλούκας βρίσκονταν στο ίδιο αεροπλάνο. Και οι διάφοροι Ρούντι, Ρέγιες και Γιουλ φορούσαν την ίδια λευκή φανέλα.
Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον τον Ολυμπιακό. Πού πέμπτος στην Ευρώπη, πού δωδέκατος; Δεν είναι το ίδιο.
Και η Ρεάλ, όμως, μοιάζει να βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Εάν έχανε απόψε, όπως έχασε σε 4 από τα προηγούμενα 6 ευρωπαϊκά παιχνίδια της στο «Παλάθιο ντε Ντεπόρτες», θα κρεμόταν από μία φθαρμένη κλωστή.
Η νίκη επί του Ολυμπιακού (72-63), εύκολη όπως αποδείχθηκε, την κράτησε ζωντανή αλλά δεν την έμπασε στα πλέι-οφ.
Εφ’ όσον η ίδια ηττηθεί την επόμενη Πέμπτη από τη Φενέρ στην Πόλη, το εισιτήριο για τα πλέι-οφ θα περάσει στα χέρια της Ζενίτ, η οποία θα κληθεί να το σφραγίσει με δύο εντός έδρας ήττες, επί αντιπάλων βαθμολογικά τελειωμένων: Μακάμπι, Παναθηναϊκός.
Γέλια που θα κάνει ο Τσάβι Πασκουάλ, αν σπρώξει στον γκρεμό τα άσπονδα φιλαράκια του από τη Μαδρίτη…
Ο Ολυμπιακός ηττήθηκε αμαχητί, επειδή φοβήθηκε το φάντασμα της Ρεάλ ή ίσως τον δικό του βαριεστημένο ίσκιο.
Στην πρώτη περίοδο έβλεπε τον Ταβάρες σαν μπαμπούλα και πέτυχε ακριβώς δύο καλάθια απέναντι σε οργανωμένη άμυνα (με τον Γιώργο Πρίντεζη). Όταν αναζήτησε λύσεις στο μακρινό σουτ, το γύρισε σε λιθοβολία: 2/16 τρίποντα σε 30 λεπτά αγώνα.
Η Ρεάλ υπέπεσε σε 18 λάθη και σούταρε 8/27 από τη γραμμή των 6,75 μ., αλλά κέρδισε δίχως δυσκολία επειδή πίεσε όσο χρειαζόταν στην άμυνα για να εκθέσει την ατολμία των «ερυθρολεύκων»: 8 κλεψίματα, 5 τάπες.
Ο Ολυμπιακός επέπλευσε χάρη στους 13 πόντους που πέτυχε στον αιφνιδιασμό μετά από γκάφες των αντιπάλων γκαρντ, αλλά ουδέποτε φάνηκε απειλητικός.
Πλάκα πλάκα, η Ρεάλ επιβιώνει χάρη στα δύο διπλά που πέτυχε διά πυρός και σιδήρου επί ελληνικού εδάφους, μέσα σε μία «διαβολοβδομάδα» του Δεκέμβρη: στην παράταση τον Ολυμπιακό, στην (δεύτερη) παράταση και τον Παναθηναϊκό.
Και στη Μαδρίτη, άλλωστε, τους νίκησε και τους δύο σχεδόν με το ίδιο σκορ: 72-63 τον Ολυμπιακό, 76-66 τον Παναθηναϊκό. Τι διάβολο, μάγια τους κάνει;
Ας την αφήσουμε, όμως, τη Ρεάλ. Ωραία χαχανίζουμε με την περιπέτειά της, αλλά κηδεία με ξένα κόλλυβα είναι πράγμα άχαρο.
Στο κάτω κάτω, ουδεμία ομάδα αντέχει να χάσει τον καλύτερο παίκτη της (Καμπάτσο) χωρίς να στρατολογήσει αντάξιο αντικαταστάτη. Ρωτήστε και στο ΟΑΚΑ, αν δεν με πιστεύετε.
Η αλματώδης πρόοδος του Σάσα Βεζένκοφ είναι ουσιαστικά το μοναδικό κέρδος του φετινού Ολυμπιακού και η δικαιωματικά πρώτη παράγραφος στον μεθαυριανό έλεγχο προόδου, ενώ το αύριο του Βασίλη Σπανούλη θα περάσει σύντομα σε πρώτο πλάνο.
Δεν περιποιεί δα τιμή για τον Ολυμπιακό, να είναι ο 40χρονος αρχηγός ο καλύτερος γκαρντ της ομάδας τις τελευταίες εβδομάδες μίας, «νεκρής», έστω, σεζόν.
Ο Κώστας Σλούκας, που όλο το χρόνο είχε να αντιμετωπίζει άμυνες ξεδιάντροπα προσαρμοσμένες πάνω του, μοιάζει σαν να έχει τρέξει όχι έναν μαραθώνιο, αλλά δύο.
Η παλιά του ομάδα, η Φενέρ, θα έδινε γη και νερό για να τον δανειστεί, τώρα που Βέσελι και Ντε Κολό τραυματίστηκαν. Ο Ολυμπιακός δεν τον χρειάζεται για τους επόμενους μήνες, αφού κλείνει εισιτήρια για πρόωρες ανοιξιάτικες διακοπές.
Πηγή: Gazzetta
