Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Πόσο καλά ήταν η ΑΕΚ στο Σαν Σίρο, δεν χρειαζόμασταν… διερμηνέα για να το καταλάβουμε. Το αρχικό πεντάλεπτο, αρκούσε. Η εικόνα, πώς βγήκαν και πίεζαν τη μπάλα, για την ακρίβεια πώς ορμούσαν σε αυτήν ψηλά, στην πρώτη πάσα των αμυντικών, με αυτοπεποίθηση, με θετική ενέργεια, ήταν πειστική. Μία εμπνευσμένη ομάδα. Σε αποστολή. Men on a mission. Με την προσωπικότητα να πάρουν τον χώρο τους. Tον ρόλο τους. Kαι να παίξουν. Oχι να κρυφτούν.
Α, ναι, και με… εννιάρι μέσα. Αντε εννιαμισάρι. Τον Λιβάια. Σε κακή, πράγματι, μέρα. Πάντως, όχι με σέντερ-φορ τον Γιόχανσον! Εκείνο του Οτζίτζα-Οφό στη Βαρκελώνη, μια παρένθεση εδώ, ακόμη «δεν τρώγεται». Σαν να παίζουν Ισπανία-Ελλάδα στο Μπερναμπέου, ή Γερμανία-Ελλάδα στο Βερολίνο, ή Βραζιλία-Ελλάδα στο Μαρακανά, και να κατεβάσει ο Σκίμπε την Εθνική σε 4-1-4-1 με προωθημένο τον Τζιόλη! Κλείνει η παρένθεση.
Ο Χιμένεθ με το 3-5-2, μάτσαρε το 3-5-2 του Μοντέλα. Πήγε την παρτίδα στα ένας-εναντίον-ενός. Ποιος (δεν) θα ντριμπλάρει ποιον. Ο Μποναβεντούρα, τον Ροντρίγκο Γκάλο. Ο Καλάμπρια, τον Ελντερ Λόπες. Ο Λοκατέλι, τον Μάνταλο. Ο Χακάν, τον Γιόχανσον. Ο Σούσο, τον Αντρέ Σιμόες. Μοναδικό αγκάθι, ένα σημείο αιμορραγίας, αποδείχθηκε ο Σούσο. Ο γλυκύτατος Μοντέλα είχε την καλοσύνη να τον αποσύρει… εγκαίρως.
Οσο η ΑΕΚ δέχθηκε κύματα επιθέσεων καταπάνω της, άλλο τόσο η Μίλαν έπεσε στους ελληνικούς δίδυμους πύργους. Ανέστης+Τζανετόπουλος. Επίσης, για όλο το επιθετικό κύμα που έσπαζε στο κίτρινο ανάχωμα, μπροστά η ΑΕΚ δεν ξέχασε ούτε για μια στιγμή να διεκδικεί τις όσες φάσεις και πιθανότητες της αναλογούσαν. Στην πραγματικότητα, τις εξάντλησε. Ο Ντοναρούμα της Πέμπτης δεν ήταν, συμπαθάτε με, τερ Στέγκεν της Τετάρτης.
Το ντουέτο Λιβάια/Χριστοδουλόπουλος έδειχνε, λόγω προτέρου βίου στην Ιταλία, ό,τι πιο κατάλληλο σαν εγγύηση κατά του miedo escenico. Του σκηνικού φόβου. Του δέους. Άλλη μία παρένθεση, εδώ. Του Μάνταλου, είναι κάτι άλλο. Όχι σκηνικός φόβος. Πολύ καλός παίκτης, πολύ καλός συμπαίκτης, τακτικός, μαχητικός για την κάθε μπάλα, λειτουργικός για την ομάδα. Και επανειλημμένως ανέτοιμος, πνευματικά, το ξέρουμε κι απ’ την Εθνική, για το κλικ.
Αυτό που κάνει τον καλό παίκτη, μεγάλο παίκτη. Κίλερ, στις crunch φάσεις. Τι του σέρβιρε ο Λάζαρος εκεί, μπαίνοντας στο τελευταίο πεντάλεπτο του α’ μέρους, και πώς ο Μάνταλος δεν το πιστόλισε…ώσπου πρόφτασε απ’ το Ντουόμο και τον μπλόκαρε ο Σούσο, είναι ενδεικτικό. Σ’ αυτό, ο Φορτούνης είναι ένα βήμα πιο μπροστά. Γι’ αυτό παίζει δέκα, κι ο Μάνταλος πηγαίνει στο πλάι. Κλείνει (και αυτή) η παρένθεση.
Αληθινό σκηνικό φόβο, είχαν (για εχθρό τους) οι γηπεδούχοι. Αν ακούγεται οξύμωρο, ας σκεφτούμε πως η Μίλαν στο πρωτάθλημα κατοικοεδρεύει στην καθόλου περίοπτη 10η θέση της βαθμολογίας, με αρνητική διαφορά τερμάτων, έγραψε τρεις σερί ήττες (Σαμπντόρια/Ρόμα/Ιντερ), και φοράνε τη φανέλα της πλάτες αδύναμες να το σηκώσουν. Κουτρόνε 19 ετών, Αντρέ Σίλβα 21, Καλάμπρια 20, Λοκατέλι 19, Κεσιέ 20. Πολύ περισσότερο, που ο Μπονούτσι δεν μοιάζει μ’ αυτό που νόμιζαν…
Η ΑΕΚ μπορεί ν’ απολαύσει, και το μεγάλο αποτέλεσμα και την προσμονή του μεγάλου ματς σε δύο εβδομάδες στην Αθήνα. Από το προηγούμενο μεγάλο τους αποτέλεσμα δε, την ανατροπή με τον Ολυμπιακό, ό,τι ακολούθησε (στην Τρίπολη και στην Ξάνθη, αλλά και με την Αούστρια πριν) τους δίνει να ξέρουν πια τι δεν πρέπει να κάνουν. Αν δεν… παραπανηγυρίσουν πάλι, όλα θα πάνε απ’ τα καλά στα καλύτερα!
Πηγή: Sport DNA
