Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Γιατί κινδύνευσε η ΑΕΚ να ηττηθεί; Η απάντηση είναι, διότι είχε νικήσει (έτσι όπως νίκησε) τον Ολυμπιακό. Η ευωχία της Κυριακής, άμβλυνε τις γωνίες την Πέμπτη. Πάντοτε το ξεφάντωμα έχει και hangover. Η ενδεκάδα ήταν η πολυτελής. Πολυτελής, και μαλθακή. Κυριάρχησε η ιδέα, να πάρουμε το ματσάκι αλλά και να μη ματώσουμε.
Βγήκε, όλο αυτό, σε υποτονική πίεση. Κακή πίεση, παντού. Ψηλά, χαμηλά, στο κέντρο. Μια απέραντη παθητικότητα. Δεν ορμούσαν, καταπάνω στη μπάλα. Περίμεναν, πίσω της. Εγιναν αγκρέσιβ μόνον πολύ αργότερα. Θυμάται κανείς, προς το φινάλε, τη χαρακτηριστική στιγμή που πήρε εκείνη την «καλή» κίτρινη κάρτα ο Λιβάια.
Τους άφηναν. Τους αμυντικούς της Αούστρια, ενώ είναι «σκληροί» με τη μπάλα και ευάλωτοι, να παίζουν από πίσω. Τον Χόλτσχαουζερ, ανενόχλητο, να κάνει τον άξονα δικό του…με αέρα Ζιντάν στις κινήσεις. Στα μετόπισθεν, ο Μπακάκης δεν έκλεισε τη μακρινή πάσα «καθ’ οδόν» προς το 1-1. Η παθητικότητα επιβεβαιώθηκε και στο μη-μπλοκ του 1-2.
Η Ένωση παίζει σε όμιλο Γιουρόπα Λιγκ επειδή στη ρεβάνς με τη Μπριζ οι ακραίοι μπακ, σε σχηματισμό τριών στόπερ βέβαια, έδωσαν επιθετικό ρεσιτάλ. Όχι αυτή τη φορά. Αυτή τη φορά, οι μπακ ήταν σε κακή μέρα. Οι εξτρέμ της Αούστρια φρόντισαν και τους κράτησαν αρκετά, έως πολύ, πίσω. Φάνηκε να ‘ναι απώλεια ο Ελντερ Λόπες. Ο Χιμένεθ αμέλησε, έστω να τους αλλάξει.
Μπορούσε να στείλει αριστερά τον Ροντρίγκο Γκάλο, που δεν λειτουργούσε. Και να έφερνε στην καλή του πτέρυγα, δεξιά, τον Μπακάκη μήπως έτσι τον ξεμπλόκαρε. Και λειτουργούσε αυτός, στην πλευρά με τον Λάζαρο. Γενικώς πίσω από τους τέσσερις de gala, παρατηρήθηκαν εμφανή ελλείμματα. Δημιουργικότητας. Γρήγορων περασμάτων της μπάλας. Υποστήριξης.
Όχι στις άκρες, μονάχα. Και στη μέση του πάρκου. Κανείς απ’ τα δύο σουηδικά εξάρια δεν ήταν…ένας (ο μακράν MVP της αναμέτρησης) Χόλτσχαουζερ. Κανείς δεν έδειξε την «πρώτη σκέψη» του χαφ ουσίας. Η πρώτη σκέψη ενός χαφ ουσίας, είναι να παίξει κάθετα. Το 1-0 ήλθε όταν κινήθηκε στον άξονα, κι έπαιξε κάθετα, ο Μάνταλος που ενεργοποίησε το τάντεμ Λιβάια/Αραούχο.
Η Αούστρια είναι η κλασική, ακίνδυνη…επικίνδυνη ομάδα. Έγινε, από ακίνδυνη, επικίνδυνη με τα δικαιώματα που της δόθηκαν. Και της δόθηκαν πολλά. Στην πραγματικότητα, η Αούστρια έφερε «στα νερά της» την ΑΕΚ. Πέτυχε να τη συμπαρασύρει σ’ αυτό το-όσα-πάνε-κι-όσα-έρθουν στιλ. Το «τρελό παιγνίδι» που είπε κι ο Μάνταλος.
Η ΑΕΚ δεν έδρασε. Μόνον αντέδρασε, μετά το 1-2. Ωραία αντίδραση, θεαματική, ένα φεστιβάλ επιθετικότητας, ωραία και για τον 20χρονο τερματοφύλακα που βρήκε την ευκαιρία στη δόξα κι έζησε αληθινή βραδυά καριέρας. Ωραία αντίδραση, και ενεργοβόρα. Από ένα σημείο κι έπειτα, η χαμένη φρεσκάδα χτύπησε τα μυαλά. Κι άφησε πόδια να πηγαίνουν, περίπου, ακυβέρνητα. Φυσικά, στις όχι σωστές επιλογές.
Πάλι καλά, εν τέλει. Στο 90’ τα πράγματα, συνδυαστικά Αθήνα/Σαν Σίρο, ήταν πολύ χειρότερα. Η ΑΕΚ έμοιαζε το κορόιδο της βραδυάς. Στο 90’+4’ ο συσχετισμός μαλάκωσε δραματικά. Τώρα η ΑΕΚ θα πάει επάνω στη Μίλαν, από τη 2η θέση της κατάταξης. Πώς περιμένουν δε, σ’ ένα μήνα εδώ, τη Μίλαν οι ΑΕΚτσήδες, το καταλάβαμε απ’ το πώς προστάτεψαν την έδρα τους.
Όχι πυρσός, ούτε τσακμάκι δεν άναψε! Αμα θέλουν…
Πηγή: Sport DNA
