Η αέναη επιστροφή του Ντέιβιντ Μπλατ

Του Παύλου Δεπόλλα

Νεοϋορκέζος έφηβος-θαύμα, του οποίου τα όνειρα για καριέρα στην κορυφαία λίγκα του πλανήτη εκτροχιάζονται, όταν μία μυστηριώδης γυναίκα τον πυροβολεί.

Αυτός βρίσκεται στο τρένο, κατά… ράγαν για το Σικάγο και τη δοκιμή του σε μία ομάδα. Τραυματίζεται σοβαρά, αλλά χρόνια μετά επιχειρεί την επιστροφή στο τοπ επίπεδο. Όχι, δεν είναι η ιστορία του Ντέιβιντ Μπλατ. Είναι εκείνη του Ρόι Χομπς, φανταστικού χαρακτήρα σε νουβέλα του Μπέρναρντ Μάλαμουντ. Του «Natural», όπως άλλωστε τιτλοφορείται η περιπέτεια με πολλές προεκτάσεις του αθλητή του μπέιζμπολ.

Φανατικός αναγνώστης παιδιόθεν του διάσημου Αμερικανοεβραίου συγγραφέα, ο Μπλατ των ίδιων ριζών θα κάνει την πτυχιακή του εργασία πάνω στο έργο του Μάλαμουντ. Απόφοιτος της αγγλικής λογοτεχνίας μεν, φανατικότερος λάτρης της καλαθοσφαίρισης δε.

Η επιστροφή του στις ΗΠΑ δεν θα ευοδωθεί παρά με την ιδιότητα του προπονητή. Όταν θα οδηγήσει τους Καβαλίερς στην κορυφή, αλλά θα δει τον Τάιρον Λου να πανηγυρίζει στη θέση του. Με την ίδια ιδιότητα έχει επιστρέψει στη Χάποελ Γκαλίλ Ελιόν, μία από τις ουκ ολίγες ομάδες του ως μπασκετμπολίστας στο Ισραήλ.

Ξεκινάει στα Υψίπεδα του Γκολάν μία καριέρα που θα του χαρίσει πολλούς τίτλους και αμέτρητες κορυφαίες στιγμές. Ευρύτερα γνωστός γίνεται στη Μακάμπι Τελ Αβίβ, στην οποία φυσικά και θα γυρίσει κάποια στιγμή για ακόμα περισσότερες κούπες.

Ενδιάμεσα έχει περάσει από τον Άρη, για να γυρίσει στα μέρη μας ως κόουτς του Ολυμπιακού. Η θητεία του ολοκληρώνεται μάλλον άδοξα. Αντιμετωπίζει κι ο ίδιος, στην πραγματικότητα, ένα σοβαρό θέμα υγείας. Μα επιστρέφει εκ νέου στα γήπεδα, ακόμα και στο ΝΒΑ, με διαφορετικό ρόλο.

Μπορεί να μην ήταν ως τεχνικός ο καλύτερος, κατά πώς αποδόθηκε στα ελληνικά το αγαπημένο του «Natural». Ήταν σίγουρα ξεχωριστός, κάτι που μπορούν να επιβεβαιώσουν και στη Ρωσία. Ολόκληρο Ευρωμπάσκετ “έκλεψε” μέσα στην Ισπανία από τη «Roja», χώρια τα άλλα μετάλλια, οι τρεις ευρωκούπες, οι εγχώριοι τίτλοι επίσης σε διασυλλογικό επίπεδο…

Το κιμπούτς, η ρήξη, η “σύνδεση”

Ο γιος του Αμερικανοεβραίου εφευρέτη, Γουίλιαμ Μπλατ, και της Λίλιαν Σίγκαλ έρχεται στον κόσμο στις 22 Μαΐου 1959 σε… άκρως μπασκετική περιοχή. Στο Λούιβιλ του Κεντάκι. Μεγαλώνει στο Φρέιμινχαμ της Μασαχουσέτης, εξού και γίνεται φαν των γειτονικών Μπόστον Σέλτικς. Ίνδαλμά του ο σέντερ Μπιλ Ράσελ –κι ας παίζει ο ίδιος από μικρός στην περιφέρεια.

Προτού εντρυφήσει στο μπάσκετ και γίνει ένας ψηλός πόιντ γκαρντ 191 εκατοστών, τον εντρυφούν (sic) στον Ιουδαϊσμό. Έστω στον Μεταρρυθμιστικό, την πιο… λάιτ εκδοχή του. Το φιλελεύθερο ρεύμα του, το οποίο δεν δίνει έμφαση στα τελετουργικά και είναι ανοιχτό σε προοδευτικές αξίες.

Ο Ντέιβ στέλνεται τα Σαββατοκύριακα σε μια τέτοια Συναγωγή και δύο φορές την βδομάδα σε εβραϊκό σχολείο μέχρι τα 13 του και το μπαρ μιτζβά (ήτοι την τελετή ενηλικίωσης στον Ιουδαϊσμό). Μόνο να γράφει στα εβραϊκά δεν ξέρει, όταν γίνεται δεκτός στο περίφημο Πρίνστον.

Αν και ξεκινάει εντυπωσιακά, στη σίνιορ χρονιά του χάνει τη θέση του βασικού. Αντί να βαρυγκομήσει, δουλεύει περισσότερο και εξελίσσεται σε “κλειδί” της ομάδας του σε ουκ ολίγα παιχνίδια, ερχόμενος από τον πάγκο. Έρχεται σε κάποια φάση κι ένας προπονητής από το ισραηλινό κιμπούτς Γκαν Σμούελ να τον παρακολουθήσει. Τον λένε Μπομπ Γκόνεν και θέλει να πάρει τον πιτσιρικά στη χώρα καταγωγής του.

Δεν έχει να προσφέρει λεφτά, αλλά ο Μπλατ θέλει από την πλευρά του να προσφέρει εθελοντικά στο κιμπούτς, να ζήσει μια εμπειρία που ούτως ή άλλως έχει από καιρό στην άκρη του μυαλού του.

Κάπως έτσι ανοίγει το κεφάλαιο «Ισραήλ», με θητεία σε επτά διαφορετικούς συλλόγους ως παίκτης, προτού γίνει μεγάλος και τρανός προπονητής. Μένει έκπληκτος με τη φιλοξενία που τυγχάνει από την οικογένεια Λέβι και μετά τη συμμετοχή του το 1981 και στους Μακκαβαϊκούς Αγώνες είναι πεπεισμένος ότι το μέλλον του βρίσκεται στην προγονική γη.

Πρώτος σταθμός, τριετής, η Μακάμπι Χάιφα. Αρχίζει θητεύοντας παράλληλα στις Ένοπλες Δυνάμεις του Ισραήλ, τελειώνει με προπονητή τη σεζόν 1983-1984 τον Πίνι Γκέρσον. Αυτόν με τον οποίον θα ταυτιστεί επί σειρά ετών, σε βαθμό που οι κακές γλώσσες να λένε ότι την δουλειά σε τακτικό επίπεδο την κάνει ο (κόουτς αργότερα) Μπλατ και όχι ο έτερος προπονητής που θα έρθει κάποια στιγμή και στον Ολυμπιακό.

Ο φίλος μας φοράει τη φανέλα και τοπ ομάδων, όπως η Χάποελ Ιερουσαλήμ, δεν παραλείπει ωστόσο να απασχολείται και ως προπονητής, όσο είναι ενεργός μέσα στις τέσσερεις γραμμές. Στη Χάιφα κοουτσάρει παράλληλα μικρά τμήματα, στη δε Ελιτζούρ Νετάνια τη γυναικεία ομάδα. Γίνεται και (υπηρεσιακός) παίκτης-προπονητής της ένα φεγγάρι, ενώ στην Ιρόνι Ναχαρίγια καθοδηγεί τεχνικά τους Νέους της.

Μια ρήξη αχιλλείου επισπεύδει το αναπόφευκτο και στα 34 του γίνεται ασίσταντ κόουτς της Χάποελ Γκαλίλ Ελιόν. Μεσούσης της σεζόν προωθείται στην άκρη του πάγκου αντί του Άρικ Σίβεκ, σε μια ομάδα που απλώς… δεν γίνεται να τα πάει καλύτερα. Προέρχεται, επί Γκέρσον, από χρονιά κατάκτησης τίτλου. Ξέρετε, στο Ισραήλ τον έπαιρνε επί 23 σερί χρόνια η Μακάμπι και γενικότερα δεν είχε προηγουμένως πάει ποτέ σε σύλλογο εκτός Τελ Αβίβ…

Yποκλοπές και λατρεία για Ζήση

Κοντεύει σχεδόν να κλείσει 20ετία στο Ισραήλ, όταν επιτέλους έρχεται το κάλεσμα της Μακάμπι Τελ Αβίβ. Μέσω Πίνι Γκέρσον, φυσικά. Και μέσω… τηλεφωνικών υποκλοπών.

Είμαστε στο 1999. Ο άνθρωπός μας είναι ακόμη προπονητής της Γκαλίλ Ελιόν και ο… άνθρωπός του της Μακάμπι. Στους τελικούς, η ομάδα του Γκέρσον αντιμετωπίζει τη Χάποελ Ιερουσαλήμ. Για τον Μπλατ οι αγωνιστικές υποχρεώσεις έχουν ολοκληρωθεί. Βλέπει το ματς από την τηλεόραση. Ε, να μη βοηθήσει τον φίλο του; Παρακολουθεί τις οδηγίες του Έφι Μπιρνμπάουμ στα τάιμ άουτ της Χάποελ και τις μεταφέρει σε real time στον γυμναστή των «Μακκαβαίων», Άβι Κοβάλσκι, ο οποίος με τη σειρά του τις μεταφέρει στον Γκέρσον!

Λίγους μήνες αργότερα, στην έναρξη της περιόδου 1999-2000, ο Μπλατ είναι ασίσταντ του ψαρομάλλη τεχνικού στην «ομάδα του λαού». Μαζί πάντα και με τον Κοβάλσκι, ο οποίος θα ακολουθήσει ακόμα πιο μετά τον Μπλατ σε δουλειές του εκτός Ισραήλ. Θα είναι στο σταφ του και στον Ολυμπιακό. Για τον Γκέρσον ο Μπλατ είχε παραμερίσει και τη σεζόν 1994-1995. Επιστρέφοντας για μία χρονιά σε ρόλο βοηθού, όταν είχε επιστρέψει και ο πρώτος ως χεντ κόουτς στην ομάδα. Είπαμε, επιστροφών το ανάγνωσμα…

Στη Μακάμπι ο Αμερικανοεβραίος είναι την πρώτη διετία ασίσταντ, για άλλα δύο έτη χεντ κόουτς και στη θριαμβευτική σεζόν 2003-2004, οπότε το Final 4 διοργανώνεται στο Τελ Αβίβ και ο Γκέρσον οσμίζεται κούπα και γυρίζει, πάλι βοηθός!

Όντως, το 2004 οι «Μακκαβαίοι» φτάνουν διά περιπάτου στην κατάκτηση της Ευρωλίγκας, την οποία ο Μπλατ θα πάρει δέκα χρόνια αργότερα μαζί τους. Προπονητής τους και την τετραετία 2010-2014, την ολοκληρώνει υπό εκ διαμέτρου αντίθετες συνθήκες. Ενώ το 2004 η «ομάδα του λαού» ήταν εξαρχής το γκραν φαβορί και βάσει ρόστερ (Γιασικεβίτσιους, Πάρκερ, Βούιτσιτς…), το 2014 πηγαίνει στο Final 4 στο Μιλάνο περίπου ως φτωχός συγγενής.

Μετρ της ψυχολογίας, συν τοις άλλοις, ο Μπλατ οδηγεί τους «τσαρόβ» σε ανατροπή από το -15 (λίγο πριν τη λήξη της τρίτης περιόδου!) με την ΤΣΣΚΑ και από το -11 με τη Ρεάλ. Δίνει τα ηνία στον Ταίρίς Ράις και ο μετέπειτα γκαρντ του Παναθηναϊκού ανταποδίδει το κλέψιμο και το νικητήριο καλάθι στα 5’’ στον ημιτελικό, όπως και 14 πόντους στην παράταση του Tελικού. Οι Μαδριλένοι βάζουν 13!

«Παραλίγο να πάθω έμφραγμα», λέει στον κόουτς τηλεφωνικά ο Σίμον Πέρες. Δεν θα το αποφύγει δύο χρόνια αργότερα ο υπέργηρος Πρόεδρος του Ισραήλ, όταν ο Μπλατ αναλαμβάνει την Νταρουσάφακα και την οδηγεί μέχρι τα προημιτελικά της Ευρωλίγκας. Βάζει δύσκολα ακόμα κι εκεί στη Ρεάλ, έχοντας πια πρωτοπαλλήκαρο έναν άλλον συμπατριώτη του scoring guard. Τον Σκότι Γουίλμπεκιν, πρώην της ΑΕΚ. Θα πει προφανώς τον καλό τον λόγο του, ώστε ο Αμερικανός να μεταπηδήσει στη Μακάμπι.

Πίσω στο 2005, ο Μπλατ έχει πάρει και το EuroChallenge με την Ντινάμο Αγίας Πετρούπολης. Τον επόμενο χρόνο παίρνει το Ιταλικό Πρωτάθλημα με την Μπένετον Τρεβίζο. Ο τελευταίος της τίτλος, με Ντρου Νίκολας και Ραμούνας Σισκάουσκας “πλάγιους” (προτού έρθουν στον Παναθηναϊκό), Μάρκους Γκορί (αργότερα ΠΑΟΚ) και Αντρέα Μπαρνιάνι ψηλούς –και τον Νίκο Ζήση να κάνει παιχνίδι. Τον λατρεμένο του Ζήση.

«Λατρεύω τον Νίκο ως παίκτη και ως άνθρωπο. Έχω ένα μικρό γιο που ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ και θέλω να του μοιάσει σε όλα», λέει μετά από ένα εύκολο πέρασμα των «τρεβιζάνι» από το Γαλάτσι, κόντρα στην (πρώην του διεθνούς γκαρντ) ΑΕΚ. Λόγια του αέρα; Καθόλου.

Έντεκα ολόκληρα χρόνια αργότερα ξαναχτυπάει σε Media Day του Ολυμπιακού: «Απόψε ο γιος μου παίζει με τη Χάποελ Ιερουσαλήμ απέναντι στην Μπάμπεργκ. Δηλαδή απέναντι στο ίνδαλμά του, τον Ζήση», ενημερώνει με εμφανές καμάρι τους ρεπόρτερ. Ο γιόκας του δεν είναι άλλος από τον αρχηγό της Μακάμπι, πλέον, Ταμίρ Μπλατ.

Διότι δεν συνεμορφώθη με τον ΛεΜπρον

Είναι η εποχή, εκεί στα χρόνια του στην Ντινάμο και την Μπένετον, που κάθε χρόνο σηκώνει και κούπα ο Ντέιβιντ Μάικλ Μπλατ, όπως είναι το πλήρες του όνομα. Το 2007 σηκώνει και το τρόπαιο του Ευρωμπάσκετ. Στον ουρανό της Μαδρίτης, με θύμα την Ισπανία!

Σκαρώνει το απόλυτο χουνέρι στην ψηλομύτα διοργανώτρια, κρατώντας την στον Τελικό στους 59 πόντους. Είναι Ομοσπονδιακός της Ρωσίας. Ακόμα και σε αυτήν, στήνει το παιχνίδι επιθετικά γύρω από έναν (νατουραλιζέ) Αμερικανό γκαρντ, ονόματι Τζέι Αρ Χόλντεν. Ο κοντός, ο οποίος είχε αναδειχθεί στην ΑΕΚ, βάζει το νικητήριο καλάθι δύο δευτερόλεπτα πριν το τέλος.

MVP του τουρνουά είναι βέβαια ο Αντρέι Κιριλένκο -και πολυτιμότερος των Ρώσων, στο μοναδικό τους Χρυσό μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση (μετά φυσικά τη διάσπαση της ΕΣΣΔ), ο προπονητής τους. Παραδίδει αμυντικό masterclass ο Μπλατ, κρατώντας στον όμιλο της Γρανάδα τη Σερβία στους 65 πόντους, την Ελλάδα στους 53. Α, και το Ισραήλ στους 56, βάζοντας 90 κόντρα στη μία από τις δύο πατρίδες του.

Ως συνεργάτης άλλωστε του Γκέρσον, ειδικευόταν στη Μακάμπι στην άμυνα. Ήταν γενικότερα καλός tactician, ψαγμένος σκάουτερ, ακόμα καλύτερος recruiter. Ποιος νομίζετε ότι είχε φέρει στο Τελ Αβίβ λαβράκια όπως ο Άντονι Πάρκερ και ο Μασέο Μπάστον, απογειώνοντας την καριέρα τους και συνάμα τους «τσαρόβ» στην κορυφή της Ευρώπης;

Πρωτίστως, επιμένουμε, ήταν η άμυνα. Σαν καλός μαθητής του Πιτ Καρίλ στο Πρίνστον, ο Μπλατ εμφανίζει στις περισσότερες δουλειές του έως τότε καλοδουλεμένα σύνολα στα μετόπισθεν. Ναι, διάσημοι για την «Princeton offense» είναι οι κολεγιακοί Τάιγκερς και ο κόουτς Καρίλ. Που βασίζεται στη συνεχή κίνηση μακριά από την μπάλα, τα κοψίματα προς το καλάθι, το πέρασμά της από κάθε μέλος της πεντάδας. Άρα αργές επιθέσεις. Άρα λίγες κατοχές και λιγότεροι αιφνιδιασμοί. Άρα χαμηλά σκορ…

Αυτός ο τύπος καταφτάνει και στο Κλίβελαντ το 2014. Με τις δάφνες του Πρωταθλητή Ευρώπης και ως χεντ κόουτς της Μακάμπι (Κόουτς της Χρονιάς τότε επίσης), όχι όμως και με την απόλυτη έγκριση του ΛεΜπρον Τζέιμς. Στην επιστροφή του (…) στην ομάδα της ευρύτερης γενέτειράς του, ο «King» δεν κάνει χωριό με τον ρούκι στο ΝΒΑ τεχνικό.

Οι Καβαλίερς έχουν φτιάξει τους «Big-3» με τους Κάιρι Έρβινγκ και Κέβιν Λοβ, εντούτοις μετά από 39 αγώνες έχουν ακόμη αρνητικό ρεκόρ. Ο Μπλατ το γυρίζει και η ρέγκιουλαρ σίζον ολοκληρώνεται με εντυπωσιακό επιμέρους 34-9. “Σκουπίζουν” τους αγαπημένους του Σέλτικς και φτάνουν μέχρι τους τελικούς, όπου επικρατεί με 4-2 το Γκόλντεν Στέιτ. Με το ίδιο σκορ έχουν πετάξει έξω οι «Καβς» στους ανατολικούς ημιτελικούς τους Μπουλς.

Είναι η σειρά… προοικονομίας για την σχέση των δύο ανδρών. Στο Game 4, με το Σικάγο να προηγείται 2-1, το σκορ είναι ισόπαλο 84-84. Απομένει ενάμισι δευτερόλεπτο και ο Μπλατ ζητεί να κάνει την επαναφορά ο Τζέιμς για να σουτάρει ο Έρβινγκ.

«No way. Ο μόνος τρόπος να πάρω εγώ την μπάλα έξω από την τελική γραμμή είναι να μου επιτραπεί να την πετάξω ο ίδιος πάνω από το ταμπλό προς το καλάθι», αδειάζει σε παναμερικανικό δίκτυο ο «Βασιλιάς» τον προπονητή του. Ναι, οι παίκτες γράφουν τον Μπλατ εκεί που δεν πιάνει μελάνι και το σουτ το παίρνει ο ΛεΜπρον. Και το βάζει.

Λεπτομέρεια: οι οδηγίες του Αμερικανοεβραίου έχουν δοθεί στη ζούλα. Ζήτησε τάιμ άουτ, ενώ δεν είχε άλλο διαθέσιμο και για καλή του τύχη οι διαιτητές δεν το πρόσεξαν και αποφεύχθηκε τεράστια γκάφα (και η συνεπαγόμενη τεχνική ποινή).

Ο κόουτς γεμίζει τη ρακέτα με τους γνώριμούς του από την Εθνική Ρωσίας, Τιμοφέι Μαζγκόφ και Σάσα Κάουν, αλλά στο μονάκριβο Πρωτάθλημα του Κλίβελαντ το 2016 δεν είναι εκεί. Ο Τζένεραλ Μάνατζερ, Ντέιβιντ Γκρίφιν, παίρνει το μέρος του σούπερ σταρ στην υποβόσκουσα (όταν δεν καθίσταται πασιφανής) κόντρα και απολύει τον Μπλατ τον Ιανουάριο του συγκεκριμένου έτους.

Το 30-11 είναι μια χαρά ρεκόρ, αλλά ο Τάιρον Λου δηλώνει έτοιμος στα αφεντικά του να ξεκινήσει καριέρα χεντ κόουτς και προωθείται στην άκρη του πάγκου. Δεν είναι όλοι οι ασίσταντ πιστοί στους προϊσταμένους τους, μίστερ Μπλατ… Για την ιστορία, το χρυσό δαχτυλίδι, το οποίο σε πρώτο χρόνο το αρνείται, εν τέλει το κάνει δεκτό, όταν του το στέλνουν οι «Καβς» και κοσμεί κι αυτό την τροπαιοθήκη του.

Ο Άρης, ο Ολυμπιακός και η «σφεντόνα»

Έναν άλλον Γενάρη, του 2010, ο Ντέιβιντ Μπλατ έχει αντικαταστήσει ο ίδιος έναν απολυθέντα προπονητή. Τον Φώτη Κατσικάρη, στον Άρη. Παρά την παρουσία παικτών όπως οι Μιχάλης Κακιούζης, Δήμος Ντικούδης και Νίκος Χατζηβρέττας, έστω στη δύση της καριέρας τους, τα αποτελέσματα είναι επιεικώς μέτρια.

Σε τριπλή ισοβαθμία τρυπώνει στα πλέι οφ ο πάλαι ποτέ «Aυτοκράτορας» και αποκλείεται χωρίς πολλά-πολλά στους «8» από τον Ολυμπιακό, ενώ στην αντίστοιχη φάση του EuroCup δεν διεκδικεί καν την πρόκριση με αντίπαλο τη Βαλένθια.

Το πέρασμά του κάθε άλλο παρά απαρατήρητο πάντως περνάει. Δεινός ρήτορας και μορφωμένος, με ανησυχίες που εκτείνονται πέραν της καλαθοσφαίρισης ή της Αγγλικής Λογοτεχνίας που είχε σπουδάσει, ρωτάει δημοσιογράφους αν ξέρουν ποιος τραυμάτισε τον θεό Άρη στην «Ιλιάδα» –και δίνει την απάντηση ο ίδιος σε άλλη συνέντευξη Τύπου, μιλώντας για τον Βασιλιά του Άργους, Διομήδη.

Λάτρης της Μυθολογίας, έχει ξεκαθαρίσει στην επίσημη παρουσίασή του ότι δεν δέχεται ο Θεός του πολέμου να μην πολεμάει πάνω στο παρκέ. Στον ίδιο, ο οποίος φεύγει στο τέλος της σεζόν (σ.σ: τον διαδέχτηκε ο Ισραηλινός Σαρόν Ντρούκερ!) και γυρίζει στη Μακάμπι, δεν βγαίνει σε κακό η σύντομη θητεία στο «Παλέ».

Στην Ελλάδα είχε πρωτοέρθει, με το που μεταπήδησε οριστικά στους πάγκους. Το 1993, ως βοηθός του Σίβεκ στην Γκαλίλ Ελιόν για το Κυπελλούχων, αντιμετωπίζοντας τον τιμωρημένο Άρη του Βλάντο Τζούροβιτς στη Νέα Σμύρνη! Έχασε, αλλά στο Ισραήλ, έχοντας γίνει στο μεταξύ πρώτος προπονητής, τον νίκησε 89-88.

Με την ίδια ομάδα αποκλείστηκε από τον Ηρακλή και απέκλεισε τον Παπάγου στην Ευρώπη. Τον Ολυμπιακό τον συναντά, με το που γίνεται χεντ κόουτς και της Μακάμπι το 2001, εντούτοις επί σειρά ετών οι πιο μεγάλες μάχες του είναι με τον Παναθηναϊκό. Ακόμα κι εκείνη τη σεζόν, οπότε στον ημιτελικό της Μπολόνια τον ξεπαστρεύει ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα καθ’ οδόν για τον “πράσινο” θρίαμβο.

Συνηθισμένος (να έχει απέναντί του το «Τριφύλλι»), το λοιπόν, πιάνει λιμάνι το καλοκαίρι του 2018. Έχει καταστήσει μεγάλη στην Ευρώπη μέχρι και την ταπεινή -ok, και νεόπλουτη- Νταρουσάφακα, χώρια η σχετικά πρόσφατη θητεία του στο ΝΒΑ με τους Καβαλίερς. Πέφτει όμως στο… «μέχρι τέλους» και η σεζόν δεν ολοκληρώνεται ποτέ για τον καθολικά διαμαρτυρόμενο και αποχωρήσαντα από τις εγχώριες διοργανώσεις Ολυμπιακό.

Όχι πως είχε θέλξει αγωνιστικά με τον Αμερικανοϊσραηλινό στο τιμόνι ο σύλλογος του Πειραιά. Στην Ευρωλίγκα μένει ένατος και εκτός πλέι οφ, με το 99-74 της τελευταίας αγωνιστικής κόντρα στην Νταρουσάφακα (!) να μένει κενό γράμμα. Προηγήθηκαν οκτώ ήττες σε βάθος δέκα αγωνιστικών…

Η επόμενη ευρωπαϊκή σεζόν ξεκινάει με συντριβή από τη Βιλερμπάν –και τελειώνει εκεί ακριβώς για τον Μπλατ. Λύνει το συμβόλαιό του κοινή συναινέσει, ευχαριστεί τους Προέδρους Αγγελόπουλους και επικεντρώνεται στον πιο σημαντικό του αντίπαλο. Την σκλήρυνση κατά πλάκας.

Ζορίζεται εμφανώς στην κίνηση από καιρό. Μάλιστα η στιγμή που πέφτει σε έναν αγώνα του Ολυμπιακού αποτυπώνεται φωτογραφικά σε ένα ατυχές πρωτοσέλιδο εφημερίδας (εν είδει παιχνιδιού με την αγωνιστική πτώση της ομάδας), δίχως πάντως να είναι ακόμη ευρέως γνωστή η μάχη του σε προσωπικό επίπεδο.

Γυρίζει και στη Νέα Υόρκη, την οποία έμαθε καλά στα κολεγιακά του χρόνια, ως σύμβουλος των Νικς. Γίνεται συνιδιοκτήτης της τσεχικής Μπρνο, αναλαμβάνει συμβουλευτικό ρόλο και στη Μακάμπι, την Εθνική Καναδά, τους Αριζόνα Γουάιλντκατς στο NCAA. «Αν δεν δουλεύεις, δεν ζεις. Αν δεν προσπαθείς να βελτιωθείς, μένεις πίσω», εξηγεί πάντα αισιόδοξος στους «NY Times», με τις πατερίτσες και το αναπηρικό του αμαξίδιο. Η τελευταία του μάχη δείχνει άνιση.

Μα, όπως είπε και μετά από εκείνη την τρελή νίκη της Ρωσίας στον Τελικό του Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας, «το όνομά μου είναι Δαυίδ και ξέρω πώς να ρίχνω κάτω με μία σφεντόνα τον Γολιάθ».

Πηγή: Athletestories