Του Κώστα Κεφαλογιάννη
ο σύνθημα ακούστηκε για λίγα δευτερόλεπτα μετά το δεύτερο γκολ του Άρη και δεν ήταν μαζικό. Το φώναξαν κάμποσοι, ευτυχώς όχι όλοι. Μιλώ για το γνωστό – και διόλου αγαπημένο – «είναι βαριά, βαριά του ΠΑΟΚ η φανέλα και όποιος δεν μπορεί, να πάει στα μπουρδέλα».
Τα συνθήματα αποτελούνται κυρίως από συναίσθημα ,όχι από λογική. Εκείνη τη στιγμή ο πληγωμένος εγωϊσμός κάποιων ΠΑΟΚτσήδων βγήκε με λάθος τρόπο. Αν ρωτήσω σήμερα όσους το ασπάστηκαν «ποιοι δεν μπορούν ρε παιδιά και πρέπει να πάνε στα μπουρδέλα; Οι παίκτες που πήραν αήττητο πρωτάθλημα και νταμπλ;», προφανώς δεν θα ξέρουν τι να μου απαντήσουν.
Για να τελειώνουμε: η συγκεκριμένη φουρνιά παικτών όχι απλώς γνωρίζει πόσο βαριά είναι η φανέλα του ΠΑΟΚ, αλλά φρόντισε να της προσδώσει πολλά κιλά επιπλέον με όσα πέτυχε στο γήπεδο. Και όχι απλώς «μπορεί», αλλά έχει περάσει ήδη στο πάνθεον της ιστορίας του συλλόγου ως μια από τις καλύτερες, αν όχι η καλύτερη όλων των εποχών.
Τούτο δεν σημαίνει ότι δεν θα ασκούμε κριτική όταν η ομάδα δεν παίζει καλά. Υπάρχουν ξεκάθαρα αγωνιστικά προβλήματα και το βλέπουμε όλοι. Όχι μόνο αμυντικά, λέω εγώ, αλλά και επιθετικά όπου παρά την παραγωγικότητά του, ο ΠΑΟΚ δεν παίζει συνδυαστικό ποδόσφαιρο, ούτε βγάζει αυτοματισμούς. Υπάρχουν επίσης πολλοί ποδοσφαιριστές που αποδίδουν πολύ κάτω από τα περυσινά στάνταρτ. Και υπάρχει, τέλος, λογική, ανησυχία και για τον προπονητή.
Ο Άμπελ Φερέιρα όταν ήρθε δήλωσε πως δεν είναι κολλημένος τα συστήματα. Μέχρι στιγμής δείχνει το αντίθετο. Η επιμονή του στην –περίπου – τριάδα πίσω, προς το παρόν δεν βγαίνει για πολλούς λόγους. Το ίδιο συμβαίνει με την μετατόπιση του «Μπίσε» στα άκρα (αν και τείνουμε να ξεχάσουμε πως ο Ολλανδός είχε παίξει πολλές φορές εκεί και με τον Λουτσέσκου) όπως και με κάποιες άλλες επιλογές. Μένει να φανεί στην πράξη αν ο Πορτογάλος εννοούσε όσα είπε, αν δηλαδή έχει την ευελιξία και την προσαρμοστικότητα να πάρει ότι καλύτερο μπορεί από το ρόστερ του (το οποίο, ειρήσθωεν παρόδω, δεν διαμόρφωσε ο ίδιος) ή αν θα συνεχίσει με τον ίδιο τρόπο, αποφασισμένος να ζήσει ή να πεθάνει με τις ιδέες του.
Εδώ θα είμαστε να τα γράφουμε. Προς το παρόν, εντούτοις, ο ΠΑΟΚ παραμένει αήττητος. Και θυμίζω ότι φέτος όλα θα κριθούν στα πλέι – οφ, εκτός κι αν εντωμεταξύ δημιουργήσει κάποιος εκ των τριών διεκδικητών μεγάλη διαφορά από τους άλλους (μάλλον δύσκολο). Άρα, η κριτική είναι θεμιτή και χρήσιμη, η υπέρμετρη γκρίνια και η εσωστρέφεια όχι.
Κυρίως είναι απολύτως αθέμιτη και αδικαιολόγητη η απαξίωση των παικτών. Προς Θεού δηλαδή. Το σύνθημα που ακούστηκε στην Τούμπα, ακριβώς την στιγμή που η ομάδα χρειαζόταν ώθηση, χειροκρότημα, στήριξη, ήταν ένα πισωγύρισμα. Οι κροτίδες επίσης. Και η γενικότερη αίσθηση ότι ορισμένοι δεν το είχαν σε πολύ να μπουκάρουν και να τα κάνουν λαμπόγυαλο, για εμένα αποτέλεσε ό,τι πιο ανησυχητικό εισέπραξα από το ΠΑΟΚ – Άρης – όχι η απόδοση του Πασχαλάκη ή του Βαρέλα, αυτό: η υπενθύμιση ότι στις τάξεις των ΠΑΟΚτσήδων κυκλοφορούν ακόμα κάμποσα μπερδεμένα παιδιά, που παραμένουν κολλημένα στην εποχή των σπασμένων παρμπρίζ και του «πουτάνα όλα».
Δεν πίστευα φυσικά ότι εξαφανίστηκαν από την μια στιγμή στην άλλη, απλώς θεωρούσα ότι η διοίκηση έκανε καλή δουλειά απομονώνοντας τους τα προηγούμενα χρόνια (θυμίζω ότι και τα ματς που τελικά έχασε στα χαρτιά, με Ολυμπιακό και ΑΕΚ, ο κόσμος στην Τούμπα ήταν άψογος σε ποσοστό 99.99%). Τώρα σκέφτομαι μήπως τελικά δεν τους απομόνωσε η διοίκηση αλλά οι επιτυχίες. Και μέχρι να αποδειχθεί αν ο ΠΑΟΚ έχει ωριμάσει τόσο ως οργανισμός ώστε τέτοια φαινόμενα να τα «σβήνει» εν τη γενέσει τους, προσωπικά θα μου μείνει η ανησυχία.
Πηγή: Sport DNA
