Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Τι είναι αυτά τα πράγματα ρε παιδιά; Θα μας ξενερώσετε τελείως; Σχεδόν δύο χρόνια είχαμε να ζήσαμε κρίση στον ΠΑΟΚ. Από εκείνους τους πρώτους μήνες της σεζόν 2017-18, με την απόλυση Στανόγεβιτς, την πρόσληψη Λουτσέσκου, τον αποκλεισμό από την Έστερσουντ, τις εκτός έδρας ισοπαλίες και τις μέτριες εμφανίσεις στο ξεκίνημα του πρώτου γύρου. Τότε που τα πράγματα ήταν οριακά για τον Ρουμάνο και η Τούμπα έμοιαζε έτοιμη να τον κατασπαράξει αν έχανε στην Ξάνθη. Μόνο που δεν έχασε. Πέρασε αέρα, δεν ξανακοίταξε πίσω και εξελίχθηκε στον πιο επιτυχημένο προπονητή στην ιστορία του ΠΑΟΚ.
Ακόμα και το περιπετειώδες φινάλε της προπερασμένης χρονιάς, με όσα έγιναν εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων και στέρησαν την ομάδα από ένα πρωτάθλημα, δεν δημιούργησαν κρίση, αλλά μια πρωτοφανή συσπείρωση παικτών – τεχνικής ηγεσίας – διοίκησης και κόσμου, η οποία με τη σειρά αποτέλεσε τη βάση για όσα θαυμαστά είδαμε πέρυσι: αήττητο πρωτάθλημα και νταμπλ!
Και ξαφνικά, ένα ωραίο απόγευμα του Ιουνίου, εκεί που όλα κυλούσαν βαρετά, ο κύριος Λουτσέσκου αποφάσισε να φύγει για την Σαουδική Αραβία! Επιδεικνύοντας εξαιρετικά αντιεπαγγελματική συμπεριφορά, την κοπάνησε ενώ είχε αρχίσει η προετοιμασία του ΠΑΟΚ, παίρνοντας μαζί του όποιον μπορούσε να πάρει (ακόμα και υπαλλήλους της ΠΑΕ). Όπως άριστα έγραψε ο Zastro, δεν έφυγε απλώς για άλλη ομάδα, έφυγε σαν να ήθελε να εκδικηθεί τον ΠΑΟΚ. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι στο νέο του σπίτι, θα βάψει τις κουρτίνες στο χρώμα που μισούσε (ο Γιώργης…)
Τη στιγμή που έσκασε το θέμα Λουτσέσκου, οι περισσότεροι μπαρουτοκαπνισμένοι ΠΑΟΚτσήδες σκεφτήκαμε, ωραία, τώρα θα γίνουμε πάλι άνω – κάτω μέχρι να βρούμε άλλο προπονητή, με υπηρεσιακό θα παίξουμε τα ευρωπαϊκά προκριματικά, ας είναι ο Γ.Χ. έτοιμος για καλό και για κακό, και ας κάνουμε το σταυρό μας μη μας φέρουν κανένα Στανόγεβιτς ή …τον Άγγελο.
Σκεφτήκαμε, δηλαδή, ότι θα ζήσουμε ένα καλοκαίρι από εκείνα τα παλιά, τα ΠΑΟΚτσήδικα, όπου οι μισοί πλακωνόμασταν με τους άλλους μισούς, έτσι για τη χαρά του αθλήματος, και στη μέση η ομάδα έχανε τη σεζόν πριν καν ξεκινήσει.
Μόνο που ξεχάσαμε κάτι βασικό: τον κ. Ιβάν Σαββίδη. Ο οποίος σε λιγότερες από 48ώρες έκανε κάτι σχεδόν εξωφρενικό: έκλεισε προπονητή από το πάνω ράφι, αγοράζοντάς τον από την προηγούμενη ομάδα του και πείθοντάς των ότι ο «Δικέφαλος» μπορεί να του προσφέρει ό,τι χρειάζεται για να συνεχίσει να εξελίσσεται. Πάνε οι ελπίδες, πάνε τα όνειρά μας για ατελείωτους καυγάδες.
Και γενικά, δεν φτάνει που δεν μας άφησαν να μανουριάσουμε ούτε για δυο ημέρες για το ποιος φταίει που έφυγε ο Λουτσέσκου, δεν μας αφήνουν να μανουριάσουμε ούτε για τις μεταγραφές! Γράφεται την μια μέρα για τον Στοχ, την επόμενη μέρα έχει κλείσει. Γράφεται την μια μέρα για τον Αουγκούστο, την επόμενη μέρα έχει κλείσει. Γράφεται τη μια μέρα για τον Σοάρες (στην ΑΕΚ), την επόμενη μέρα έχει κλείσει (στον ΠΑΟΚ).
Όχι κύριε Σαββίδη. Δεν είναι αυτός ο ΠΑΟΚ που αγαπήσαμε. Αυτή είναι λειτουργία σοβαρού ευρωπαϊκού κλαμπ, όχι ελληνικής ομάδας.
Όχι τίποτα άλλο, ξενέρωσαν και οι αντίπαλοι που για λίγο αναθάρρησαν. Όσοι νοσταλγούν και θέλουν πίσω το «ΠΑΟΚάκι» και όχι τον αήττητο πρωταθλητή που σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Οι οποίοι, ειρήσθω εν παρόδω, ξεσάλωσαν μετά την φυγή του Ρουμάνου, ανακαλύπτοντας φοβερά και τρομερά προβλήματα.
Αλήθεια παιδιά; Ο ΠΑΟΚ είναι η μοναδική ομάδα στην Ελλάδα –και στον κόσμο – όπου ο ισχυρός ιδιοκτήτης και οι οικογένειά του παρεμβαίνουν στην καθημερινότητά της; Δεν ξέρετε άλλες, ε; Για να τελειώνουμε, όσο κι αν υπήρχαν και υπάρχουν θέματα που ο ΠΑΟΚ πρέπει να λύσει, κάνοντας την αυτοκριτική του, ο Λουτσέσκου στηρίχθηκε όσο κανένας άλλος προπονητής στην ιστορία του συλλόγου – από τους δημοσιογράφους, τον κόσμο και ναι και από την διοίκηση.
Η αποχώρησή του και κυρίως το τάιμινγκ και ο τρόπος αυτής, αφορούν στον χαρακτήρα , την προσωπικότητα, τις επιλογές του για τις οποίες κρίνεται (προσωπικά επειδή δεν ζω στη Θεσσαλονίκη και τον έβρισκα έτσι κι αλλιώς ενοχλητικό, τολμώ να πω αντιπαθή, νοιώθω ότι τελικά είχα δίκιο, αλλά καταλαβαίνω και τους συναδέλφους ρεπόρτερ του ΠΑΟΚ που μέσα από την καθημερινή τριβή μαζί του είχαν σχηματίσει άλλη άποψη).
Δεν ξέρω φυσικά αν ο Άμπελ Φερέιρα θα πιάσει – ουδείς μπορεί να το γνωρίζει αυτό. Ξέρω όμως ότι ο τρόπος με τον οποίο τον έκλεισαν οι «Ασπρόμαυροι», είναι η καλύτερη διάψευση για όσους ελπίζουν επιστροφή του ΠΑΟΚ στα κυβικά της προ – Σαββίδη εποχής.
Αυτό , για όσο καιρό είναι ο Ιβάν στον σύλλογο, έχει αποκλειστεί ως ενδεχόμενο. Ο ΠΑΟΚ θα πάρει κι άλλους τίτλους και φυσικά θα χάσει τίτλους. Θα έχει επιτυχημένες σεζόν, θα έχει και αποτυχημένες σεζόν. Θα έχει επιτυχημένες επιλογές σε παίκτες και προπονητές, θα έχει και αποτυχημένες επιλογές. Αλλά σε κάθε περίπτωση, το στάτους του έχει αλλάξει και όποιος δεν το βλέπει, όποιος πιστεύει ότι θα γυρίσει στην εποχή της μιζέριας και της 4ης, 5ης θέσης, απλώς κοιμάται και ονειρεύεται. Ας αλλάξει πλευρό, όσο προλαβαίνει.
Ούτε αυτομαστίγωμα λοιπόν, ούτε εσωστρέφεια, ούτε γκρίνια. Εκεί μας κατάντησαν οι Σαββίδηδες. Η χειρότερη κρίση μας τα τελευταία δυο χρόνια να κρατά μόνο 40 ώρες.
Το επόμενο βήμα δηλαδή θα είναι αντί να βριζόμαστε για τον Άγγελο και τον Σαλπιγγίδη, να βριζόμαστε για το αν θέλουμε τη Ρεάλ ή την Μπάρτσα στον όμιλο και αν πρέπει να παίξει ο Βαρέλα τον Κριστιάνο man to man.
Τι να κάνουμε, θα το αντέξουμε κι αυτό…
Πηγή: Sport DNA
