Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Παλικάρια, ψυχάρες, μικροί και μεγάλοι ήρωες, ατσάλι, χρυσάφι… Αυτά είναι λίγα από τα δεκάδες κοσμητικά επίθετα που συνόδευσαν – και εξακολουθούν να συνοδεύουν – τις «επικές» (όπως διαβάζω) εμφανίσεις του Ολυμπιακού στο Τορίνο και της ΑΕΚ με την Αούστρια Βιέννης. Πιθανότατα μπορεί να είμαι και ο μόνος που αναρωτιέμαι… προς τι τόσος ενθουσιασμός;
Πανηγυρίζουμε επειδή ο Ολυμπιακός – μια ομάδα με εμπειρία είκοσι ετών στους ομίλους του Champions League – δεν γνώρισε τη συντριβή από τη Γιουβέντους;
Πανηγυρίζουμε επειδή η ΑΕΚ απέσπασε στο τελευταίο λεπτό εντός έδρας ισοπαλία από την Αούστρια Βιέννης, δίνοντας το δικαίωμα τόσο στους Αυστριακούς, όσο και στους Κροάτες της Ριέκα να μείνουν ζωντανές στη διεκδίκηση της δεύτερης θέσης του ομίλου τους;
Δηλαδή, αν η μικρή Ζόρια (που νίκησε μέσα στο Μπιλμπάο την Ατλέτικ) ήταν ελληνική ομάδα, τι θα γράφαμε σήμερα; Θα της ετοιμάζαμε υποδοχή στο «Ελευθέριος Βενιζέλος», ανάλογη με εκείνη που είχαμε επιφυλάξει το 2004 στην πρωταθλήτρια Ευρώπης εθνική ομάδα;Τι θα γράφαμε σήμερα αν μια ελληνική ομάδα είχε καταφέρει να αποσπάσει ισοπαλία μέσα στο «Γκούντισον Παρκ» με 2-2 από την Έβερτον, έχοντας μάλιστα φτάσει στην ισοφάριση με δέκα παίκτες.
Ναι, προφανώς και μπροστά στο συνονθύλευμα που παρουσίαζε ο Χάσι τις τελευταίες εβδομάδες, η συμπαγής και μαζεμένη εικόνα που εμφάνισε ο Ολυμπιακός του Λεμονή στο Τορίνο γεννά προσδοκίες για μια καλύτερη συνέχεια εντός και εκτός συνόρων. Μέχρι εκεί, όμως…
Ναι, προφανώς όταν κινδυνεύεις να χάσεις ένα παιχνίδι – όπως η ΑΕΚ με την Αούστρια – και καταφέρνεις στο φινάλε να σώσεις έστω και τον ένα βαθμό, είναι σημαντικό. Όπως επίσης είναι σημαντικό να βγάζεις χαρακτήρα και αυτοπεποίθηση για δεύτερο διαδοχικό παιχνίδι που καλείσαι να ακολουθείς στο σκορ. Ναι, ουδείς αγνοεί αυτά τα θετικά στοιχεία. Ταυτόχρονα, όμως, οφείλεις και να προβληματιστείς. Κι αυτό πρέπει να κάνουν ο Χιμένεθ και οι παίκτες του: Να προβληματιστούν…
Να προβληματιστούν γιατί για δεύτερο παιχνίδι η ΑΕΚ δέχεται με χαρακτηριστική ευκολία δύο γκολ μέσα στην έδρα της, γεγονός που φανερώνει μια δυσλειτουργία στα ανασταλτικά της γρανάζια.
Να προβληματιστούν γιατί η νοοτροπία με την οποία εμφανίστηκαν το βράδυ της Πέμπτης στο ΟΑΚΑ δεν είχε καμία απολύτως σχέση με εκείνη που παρατάχθηκαν στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Κόντρα στους «ερυθρόλευκους» μπήκαν με το μαχαίρι στα δόντια. Κόντρα στους Αυστριακούς εμφανίστηκαν… μασώντας τσιχλόφουσκα. Όπως πολύ σωστά έγραψε νωρίτερα και ο Αλέξης Σπυρόπουλος, δεν έδρασαν… αντέδρασαν όταν βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο.
Για να το κλείνουμε. Ειλικρινά, δεν βλέπω κανέναν λόγο για τον οποίο αξίζει να πανηγυρίζουμε ως ελληνικό ποδόσφαιρο στο φινάλε της τρέχουσας ευρωπαϊκής εβδομάδας. Κι όπως και να το κάνουμε, καλό το… μη χείρον βέλτιστον, αλλά μέχρι εκεί.
Υ.Γ. 1: Η ΑΕΚ, λέει, άξιζε να κερδίσει επειδή δημιούργησε φάσεις και ο αντίπαλος τερματοφύλακας έβγαλε τα άπιαστα. Και τί είναι, ρε παιδιά, ο τερματοφύλακας; Κάποιος… κώνος που βρέθηκε τυχαία στο χορτάρι; Κάποιος… παρείσακτος που βρέθηκε από σπόντα στην ενδεκάδα μιας ομάδας; Γιατί δηλαδή όταν ένας επιθετικός πετυχαίνει χατ – τρικ η… ομάδα πετάει φωτιές, κι όταν ένας τερματοφύλακας κάνει τη δουλειά του εμφανίζεται ως… παρά φύση παράγοντας στην εξέλιξη ενός αγώνα; Όποιος θέλει, ας μου εξηγήσει…
Υ.Γ. 2: Με ρωτάτε πολλοί (και σε μηνύματα που στέλνετε στο inbox μου) γιατί δεν αναφέρομαι ποτέ σε διαιτητικά λάθη στα κείμενά μου. Θα σας δώσω την απάντηση με αφορμή το χθεσινό δεύτερο γκολ της ΑΕΚ, μιας και σημειώθηκε σε διεθνές παιχνίδι και δεν υπάρχει κίνδυνος να… παρεξηγηθεί οπαδικά η θέση μου:
Γιατί, απλά δεν αντέχω την υποκρισία. Δεν αντέχω άλλο να συμμετέχω σε συζητήσεις που ο καθένας κρίνει τα ίδια γεγονότα με διαφορετικά μέτρα και διαφορετικά σταθμά, ανάλογα πως τον συμφέρει.
Κι αφήστε στην άκρη τις όποιες εγχώριες οπαδικές διαφορές. Δείτε με πόση υποκρισία αντιμετωπίζουμε ως Έλληνες συνολικά (ανεξαρτήτως αν υποστηρίζουμε τον Ολυμπιακό, την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ, τον Παναθηναϊκό κ.ο.κ.) τις διαιτησίες των ομάδων μας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Μόλις τολμήσει να μας αδικήσει ένας διαιτητής τα πρωτοσέλιδα και το διαδίκτυο γεμίζουν… αίμα, σφαγείς και δολοφόνους. Αν μας ευνοήσει κάποιος διαιτητής (όπως συνέβη χθες στην περίπτωση της ΑΕΚ)… η γαργάρα πάει σύννεφο. Φοράμε όλοι μας τσαρούχια και φουστανέλες και βγάζουμε την… Μπουμπουλίνα που κρύβουμε μέσα μας.
Δηλαδή, που είναι το κακό να γράψει κανείς ότι η ΑΕΚ στάθηκε τυχερή γιατί το καθαρό οφσάιντ του Λιβάγια δεν υπέπεσε στην αντίληψη του επόπτη; Μειώνει πουθενά το συγκεκριμένο σχόλιο την προσπάθεια των παικτών του Χιμένεθ να φτάσουν στην ανατροπή;
Γι’ αυτό, λοιπόν, αρνούμαι πεισματικά να αναφέρομαι στη διαιτησία. Κι όπως είπε και ο Τόρστεν Φινκ στη συνέντευξη Τύπου του ΟΑΚΑ «είναι κρίμα που το 2-2 ήρθε από γκολ οφσάιντ». Τόσο απλά. Χωρίς κορώνες, χωρίς υστερίες και χωρίς καμία διάθεση υποτίμησης της καθολικής ανωτερότητας της Ένωσης στο δεύτερο ημίχρονο. Τι να κάνουμε; Υπάρχει κι αυτή η αντίληψη γύρω από το ποδόσφαιρο. Απλά, αντιλαμβάνομαι ότι στην Ελλάδα της υστερίας και του μίσους μοιάζει… εκτός πραγματικότητας!
Πηγή: Sport DNA
