Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ένα έντομο, ούτε που το πιάνει το μάτι σου. Ένα σμήνος από έντομα, δεν γλιτώνεις. Η ισχύς του γκρουπ, υπερβαίνει το άθροισμα των μερών.
Ο Παναθηναϊκός είναι αυτό. Ένα σμήνος, που σου την πέφτει. Μέχρι στιγμής, πέντε αντίπαλοι στο πρωτάθλημα, δεν γλίτωσε κανείς.
Θα σε σκάσουν, με τα τρεξίματα. Με την ένταση. Με την ενέργεια. Με την τρέλα της φιλοδοξίας. Εναντίον της μισής Σούπερ Λιγκ, από τη μέση και κάτω, αυτό είναι αρκετό. Εναντίον της άλλης μισής, από τη μέση και πάνω, εκεί θα λειτουργήσει η πρόκληση. Το challenge.
Ο Παναθηναϊκός παίζει στη Σούπερ Λιγκ, με ξένους που μόνον ο ΟΦΗ έχει πιο λίγους. Και με το μακράν πιο νεανικό, των 16 ρόστερ. Η μέση ηλικία (23,3 χρόνια) δεν είναι η χαμηλότερη της κατηγορίας, μόνον. Είναι χαμηλότερη, κι απ’ την αντίστοιχη 11/16 ομάδων της Φούτμπολ Λιγκ!
Η δε μέση ηλικία της ενδεκάδας, εκείνη είναι ακόμη πιο χαμηλή. Κάτω των 23 ετών. Γιατί συνήθως στις ομάδες, η μέση ηλικία της ενδεκάδας είναι υψηλότερη. Και κατεβάζουν τον γενικό μέσον όρο, οι συμπληρωματικοί ποδοσφαιριστές του ρόστερ. Στον Παναθηναϊκό, γίνεται το ανάποδο. Τον γενικό μέσον όρο, τον ανεβάζουν ο Μουνιέ κι ο Οικονόμου.
Ο Δώνης έχει ανοίξει το rotation. Προτού βγει ο Σεπτέμβριος καν, κιόλας έγραψαν συμμετοχή 21 παίκτες, οι 19 σε περισσότερα του ενός ματς. Απ’ όλους κάτι έχει να πάρει, ο προπονητής. Κι απ’ όλους, πράγματι κάτι παίρνει. Ξέρει επακριβώς τι, απ’ τον καθένα. Οκτώ, έχουν σκοράρει. Πέντε, έχουν δώσει την τελική πάσα. Και οι 21, έλυσαν όσες διαφορετικές ασκήσεις αντιμετώπισαν.
Δύο στα τρία γκολ, 8/12 σε πραγματικούς αριθμούς, μπήκαν με συνέργειες. Με ασίστ. Μες απ’ τη δύναμη του γκρουπ, και μόνο μες απ’ αυτήν, αναδεικνύεται και το άτομο. Οι ανθρώπων ιστορίες. Στην περίπτωσή μας το άτομο, ΤΟ άτομο, είναι ο πληθωρικός Χατζηγιοβάνης, ένα αριστούργημα του αυθεντικού ποδοσφαίρου.
Ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο. Ο Παναθηναϊκός είναι αυτό που όλοι θα θέλαμε να συμβαίνει στην ομάδα μας, για να γουστάρουμε. Πέντε αγωνιστικές, πέντε αντίπαλοι που ηττήθηκαν, πολύ περισσότεροι «τρίτοι» εδώ κι εκεί, ένας δεν βρέθηκε να πει μισή ξινή κουβέντα. Εστω ένα, ναι μεν αλλά…
Σιγά-σιγά στο μεταξύ, από Σαββατοκύριακο σε Σαββατοκύριακο ο Παναθηναϊκός όλο και περισσότερο γίνεται αυτό που οι δικοί του οπαδοί θέλουν να συμβαίνει για να γουστάρουν. Όταν ακούμπησαν τα δάχτυλα «επί τον τύπον των ήλων» και βεβαιώθηκαν, σηκώθηκαν.
Κι αφού σηκώθηκαν, μονομιάς διάφορες δοξασίες κατέρρευσαν. Ότι δεν κάνουν κέφι το Στάδιο, κλπ. Κέφι κάνεις ή δεν κάνεις, ό,τι βλέπεις ή δεν βλέπεις. Αν αυτό που βλέπεις σ’ αρέσει, θα πας να το χαρείς και να το στηρίξεις όπου και να το βλέπεις.
Έκπληξη; Καμία έκπληξη, εάν κανείς είναι κοινωνός του τρόπου που ο Δώνης και ο Νταμπίζας σκέπτονται κι αντιλαμβάνονται το ποδόσφαιρο. Δεν είχε ξεκινήσει… το Μουντιάλ στη Ρωσία ακόμη, πρώτες μέρες Ιουνίου ήταν, όταν σημείωνα εδώ πως ο Δώνης κι ο Νταμπίζας ευρίσκονται μπροστά σε μια win-win κατάσταση.
Είχαν, και εξακολουθούν να έχουν, όλες τις εύκολες δικαιολογίες στον κόσμο, για το όποιο άμεσο αγωνιστικό αποτέλεσμα. Αλλά το ευφυές ήταν, και εξακολουθεί να είναι, να μη χρησιμοποιήσουν καμία. Η στόχευση δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ, ο μη-υποβιβασμός. Η ρεαλιστική στόχευση δεν θα μπορούσε παρά να είναι το top-5.
Πηγή: Sport DNA
