Σάββατα με πλέι-άουτ, λοιπόν; ‘Η Κυριακές με πλέι-οφ; Να πω την αλήθεια, που βέβαια αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι η πλέον εμπορική, περισσότερο συγκινεί το δικό μου ενδιαφέρον η μάχη της επιβίωσης παρά εκείνη των ευρωπαϊκών θέσεων. Οχι μόνον επειδή φύσει, πάντοτε η πάλη για το ζην είναι πιο σκληρή και άγρια, από τη μάχη για ένα κάποιο ευ ζην. Αλλά και επειδή το να δώσεις και του χρόνου ποδόσφαιρο Σούπερ Λιγκ στον εαυτό σου, στο κλαμπ, στον κόσμο που ακολουθεί το κλαμπ (και, πιστέψτε με, ως φίλος του Πανιώνιου είναι κάτι που μου λείπει…), το βρίσκω πιο σημαντικό από το εάν ένα τοπ-κλαμπ στις 22 Ιουλίου θα συνωστιστεί στην ουρά της εκκίνησης (των διαδοχικών προκριματικών γύρων) του νεογέννητου Κόνφερενς Λιγκ.
Στα πλέι-άουτ εξάλλου, τα ματς είναι πιο λίγα, οι αποστάσεις πιο μικρές, το κάθε αποτέλεσμα μετράει περίπου διπλό, και μόνον ο Βόλος κι ο ΠΑΣ μπορούν να νιώθουν εκατό-μηδέν ασφαλείς. Ούτε καν, ο Ατρόμητος κι ο Απόλλωνας. Ιδίως, όποιος/εάν ηττηθεί στο (αμέσως επερχόμενο) μεταξύ τους παιγνίδι. Να επισημάνω ότι στη “βαθμολογία των τελευταίων δέκα αγώνων” η μοναδική χειρότερη ελληνική ομάδα από τον Ατρόμητο είναι ο ΟΦΗ. Να επισημάνω επίσης, ότι άνευ λόγου ο Απόλλωνας πήγε και χάλασε μία αρκούντως καλή σειρά στα πράγματά του, και πολλές φορές αυτά πληρώνονται. Ο όποιος εν τέλει 13ος δε, ας μη βαυκαλίζεται πως θα είναι ευκολάκια τα δύο μπαράζ με τον 2ο της δεύτερης κατηγορίας…
Ανατρέχω τακτικά, στη βαθμολογία των τελευταίων δέκα αγώνων. Δείχνει, τη φόρμα. Την κοιτάζω διότι πιστεύω πως, όπου το επίπεδο των ομάδων που ανταγωνίζονται είναι παρεμφερές, εκεί η φόρμα έχει μεγαλύτερη σημασία από την ποιότητα. Η post-season δεν είναι ένα κομμάτι-ουρά του πρωταθλήματος, πρακτικά είναι ένα άλλο πρωτάθλημα. Πιο πολύ από το ποιος αντιμετωπίζει ποιον, έρχεται και γίνεται καθοριστικό το πότε κάποιος αντιμετωπίζει κάποιον. Στη regular season, ο Απόλλωνας έγραψε δύο νίκες επί της ΑΕΛ, 1-0 και 1-0. Στην πρεμιέρα των πλέι-άουτ, είδαμε τι ήρθε. Στη regular season, τα δύο Λαμία-Παναιτωλικός ήρθαν 0-0 και 0-0. Στην πρεμιέρα των πλέι-άουτ, ήρθε τρίμπαλο “από ημίχρονο”. Πρωτίστως η Λαμία και δευτερευόντως η ΑΕΛ, αυτόν τον καιρό αθροίζουν αποτελέσματα πρωταθλητισμού.
Επάνω, στα πλέι-οφ, θα επαναλάβω ό,τι σημείωσα και προ ημερών. Αστέρα, κράτα! Κράτα, όσο μπορείς. Προσδίδει αξία στα πλέι-οφ, ο 6ος να μη παίζει τον σάκο του μποξ. Και όσο η εικόνα Παναθηναϊκού/ΑΕΚ είναι αυτή που είναι, ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί να γίνει, και τότε θα βγουν “η ομάδα της χρονιάς”. ‘Η, η ομάδα που κατάφερε το επίτευγμα της χρονιάς. Μπορεί να μη γίνει, και τότε πάλι με έπαινο θα κλείσουν τη χρονιά. Τη συνεπή δουλειά του προπονητή στην Τρίπολη, τη διακρίνει και αόμματος. Με τον Παναθηναϊκό πέρασε μάλλον απαρατήρητο ότι το έκαναν εν τη απουσία των τριών πυλώνων τους, σε καθεμιά γραμμή. Του Ντάνι Σουάρεθ στην άμυνα, του Μουνάφο στο κέντρο, του Μπαράλες στην επίθεση. Στην…περίφημη “βαθμολογία των τελευταίων δέκα αγώνων” ο Αστέρας είναι η δεύτερη καλύτερη ομάδα στη χώρα!
Εκείνο που μες στο μυαλό έχω την ιδέα ότι σιγά-σιγά θα διαμορφωθεί, είναι μία αναμέτρηση Αρη/ΠΑΟΚ για την τιμή της δεύτερης θέσης και μία αναμέτρηση, αυτή που ήδη ανέφερα, ΑΕΚ/Παναθηναϊκός/Αστέρας, για την τέταρτη θέση. Ο ΠΑΟΚ νίκησε την ΑΕΚ μεν, μόνο που η ΑΕΚ στο top-6 είναι εύκολα η χειρότερη ομάδα των πολλών τελευταίων εβδομάδων. Δείχνει επιπλέον, να έχει συλληφθεί νοητικά ανέτοιμη ότι πρέπει να πολεμήσει γι’ αυτό που ως τον Ιανουάριο/Φεβρουάριο το είχαν για το αυτονόητο. Την τέταρτη θέση. Τον Αρη δε, τον κατέστρεψε η κόκκινη κάρτα στον Λαλά! Ο Ολυμπιακός “των δέκα” έχτισε ένα αδιαπέραστο τείχος και κουκουλώθηκε πίσω απ’ αυτό, ο Αρης γκολ δεν έβαζε…ως τώρα να έπαιζαν.
Πολύ περισσότερο που οι εξτρά λύσεις της βραδυάς στον πάγκο ήταν ο Μπαγκαλιάνης, ο Μπακούτσης, ο Μαρτίνης, ο Μαρμαρίδης και ο Σενγκέργκης. Ενας καλός πάγκος, για τα περσινά πλέι-οφ στα οποία κάθε φορά μετά βίας ο Αρης συμπλήρωνε ενδεκάδα. Αλλά δεν είμαστε στα περσινά πλέι-οφ…
πηγή: sdna.gr
