Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Το φονικό του Μιχάλη έγινε με ήδη εν ισχύι, νωπή μάλιστα, απόφαση της UEFA ότι απαγορεύεται να ταξιδέψουν οπαδοί εκτός έδρας. Μετά το φονικό του Μιχάλη, η απόφαση της UEFA είναι ότι απαγορεύεται να ταξιδέψουν οπαδοί (της Ντίναμο) εκτός έδρας. Τι…μας διαφεύγει, ακριβώς; Τι δεν καταλαβαίνουμε; Ενα, σίγουρα καταλαβαίνουμε. Και σταυρώνουμε τα δάχτυλα. Μη σπάσει κάνας διάολος το ποδάρι, και φτάσει τον Μάιο η Ντίναμο Ζάγκρεμπ να παίξει τελικό Κόνφερενς Λιγκ!
Σε αυτές τις δύο εβδομάδες, από Δευτέρα βράδυ στη Νέα Φιλαδέλφεια ως το βράδι του μεθεπόμενου Σαββάτου στη Νέα Φιλαδέλφεια, τίποτα στη ροή δεν ήταν ομαλό. Τίποτα δεν ήταν κανονικό. Τίποτα δεν ήταν, η ωραία ρουτίνα του ποδοσφαίρου. Κάθε άλλο από ένα φυσιολογικό πλαίσιο δηλαδή, για να μπει το γκρουπ-ΑΕΚ στα επίσημα παιγνίδια της σεζόν. Στο πρώτο και στο δεύτερο. Που δεν ήταν, Παναιτωλικός και Κηφισιά. Καν το φυσιολογικό πλαίσιο, για να μπει το κλαμπ-ΑΕΚ στον διεθνή ανταγωνισμό στον οποίον εφέτος, συνειδητά, έσπρωξε πολλά. Στη ρισκαδόρικη προοπτική να τα πάρει, εάν τα πάρει και όσα πάρει, πίσω.
Το “παίζουμε αύριο εδώ” έγινε, σε μια στιγμή μέσα, “παίζουμε σε πέντε μέρες εκεί”. Η σειρά των αναμετρήσεων, αντιστράφηκε. Οι ημερομηνίες, άλλαξαν. Ο…Παναιτωλικός που λέγαμε, αναβλήθηκε. Η απόσταση από τη ρεβάνς ως την Αμβέρσα (διότι ούτε εδώ είδαμε την κοινή λογική να βάλει η UEFA την Αμβέρσα Τετάρτη αντί Τρίτη) συρρικνώθηκε στα μόλις τρία εικοσιτετράωρα, και με ταξίδι ανάμεσα. Και όλο αυτό, είναι μονάχα τα logistics. Η ΑΕΚ όμως, δεν είχε να διαχειριστεί μόνον έκτακτα logistics. Το πρώτο που είχε να διαχειριστεί, γκρουπ και κλαμπ, ήταν μια ακήρυχτη μάχη του μυαλού με το θυμικό. Ενα φονικό μες στο σπίτι, δεν βγαίνει από το πλαίσιο με το πάτημα ενός διακόπτη.
Αν δεν τους απονείμουμε την αναλογούσα δόξα τώρα που όλα τελείωσαν, τουλάχιστον ας τους δώσουμε αυτό. Οτι κλήθηκαν στο καθήκον να το κάνουν, και το έκαναν, σε συνολική περιρρέουσα συνθήκη κόντρα. Ας τους απονείμουμε, αν μη τι άλλο την κατανόησή μας. Ενδεχομένως κυριαρχεί γύρω-γύρω μια κάποια αίσθηση, πως η ΑΕΚ δεν έπαιξε καλά με τη Ντίναμο αλλά προκρίθηκε…μεταφυσικά. Το βρίσκω, ανακριβέστατο. Στο Ζάγκρεμπ, είχαμε την ευκαιρία να το σημειώσουμε εδώ την προηγούμενη εβδομάδα, το καλό κομμάτι της ΑΕΚ ήταν καλύτερο από το καλό κομμάτι της Ντίναμο. Στην Αθήνα, να προσθέσουμε τώρα, η ΑΕΚ έπαιξε όσο καλά έπαιξε και η Ντίναμο. Μια παρτίδα, ισοδυναμίας και ισαξίας.
Οτι αυτή η παρτίδα της ισοδυναμίας έφτασε στο 90′ και αντί να είναι ισοπαλία ήταν μηδέν-δύο, η μοναδική αιτία είναι ο όχι-βρε-αγόρι-μου-εσύ-στην-Αλμερία τερματοφύλακας. Ενας τερματοφύλακας, για το πολύ πιο υψηλό επίπεδο. Οτι ύστερα με μηδέν-δύο στο 90′ η παρτίδα κατέληξε στο δύο-δύο, μία αιτία είναι και ο προπονητής της Ντίναμο. Οι επιλογές στον κροατικό πάγκο, ήταν λίστα τηλεφωνικού καταλόγου. Χρησιμοποίησε, από πέντε που είχε δικαίωμα, μόνο μία. Το κάνει πολύ συχνά και ο Πεπ, δεν είναι ζήτημα αυτό. Ο Μπίστσαν, ποδοσφαιρικά είχε δίκιο. Οι δέκα στους έντεκα που έμειναν μέσα από την αρχή ως το τέλος, πράγματι δεν του έδιναν λόγο ή λαβή να αποσύρει κάποιον.
Κι όμως, ο Μπίστσαν δικαιολογημένα επικρίνεται! Μάνατζμεντ του ματς, δεν είναι μόνο να (εντοπίζεις με ευστοχία και να) αντικαθιστάς τον υστερήσαντα. Μάνατζμεντ του ματς είναι, όταν ο άλλος στις “ειδικές καταστάσεις” ξεζουμίζει ως την ύστατη σταγόνα τη δυνατότητα του δικού του πάγκου και έρχεται απεγνωσμένα καταπάνω σου με ό,τι και δεν έχει, εσύ να του σπάσεις αυτό το κύμα με τεχνητές διακοπές. Είχε διαθέσιμα, ο κόουτς, άλλα δύο μπρέικ. Το έμαθε, πια. Το πήρε όπως όλα τα μαθήματα στο ποδόσφαιρο, δεν γίνεται αλλιώς, με τον σκληρό τρόπο. Για την ακρίβεια, ο ίδιος το είπε, στη χειρότερη νύχτα της ζωής του.
Η ανάσα ήταν, για το Σαββατόβραδο. Ξημέρωσε κιόλας, Κυριακή. Η δουλειά, μπροστά είναι. Αδειασμα, επαναφόρτιση, σετάρισμα του νου στο επόμενο, άλλο ταξίδι, άλλο ξενοδοχείο, άλλο γήπεδο, άλλος αντίπαλος. Η δουλειά είναι, όπως επιτεύχθηκε με ΑΕΚ και ΠΑΟΚ το νταμπλ εναντίον της Κροατίας, τώρα να επιτευχθεί με ΑΕΚ και Ολυμπιακό το νταμπλ εναντίον του Βελγίου. Ισχύει ό,τι και στο σκέλος του Παναθηναϊκού, με τη Σπόρτιγκ Μπράγκα. Τίποτα δεν είναι εύκολο, τίποτα δεν εξυπακούεται επειδή έρχονται από τις προκρίσεις με ΟΜ και Ντίναμο, τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Ως προς το σκέλος της ΑΕΚ δε, ισχύει και κάτι άλλο. Μια καλοδεχούμενη (επι)στροφή επιτέλους, προς την ωραία ρουτίνα του ποδοσφαίρου. Ο Μιχάλης βέβαια, εσαεί θα είναι εκεί. Διαφέρει ωστόσο, ο αντίπαλος. Βγαίνουν εκτός πλαισίου, εκείνοι που συνυφάνθηκαν με το κακό.
Πηγή: Sport DNA
