Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Δεν ήταν όλα μαύρα για τον Παναθηναϊκό το βράδυ της Κυριακής. Υπήρξε και κάτι θετικό: Η σχεδόν καθολική αντίδραση των οπαδών της ομάδας για την ανακοίνωση της ΠΑΕ (έστω την διαρροή) περί «κυβερνητικής διαπλοκής». Είναι μια αντίδραση που δείχνει ότι υπάρχει ελπίδα.
Τέτοιο κράξιμο, ούτε αν είχε φωτογραφηθεί με τον Βαγγέλη Μαρινάκη σε σουίτα του «Καραϊσκάκης» δεν θα έτρωγε ο Αλαφούζος. Που δεν αποκλείεται κάποια στιγμή να συμβεί και αυτό, στο πλαίσιο τους κοινού τους πολέμου, με εχθρό τον ΣΥΡΙΖΑ!
Να το πούμε ξεκάθαρα: Μπλεγμένος στα πολιτικά παιχνίδια του αφεντικού του, ο Παναθηναϊκός κινδυνεύει να μετατραπεί αποκλειστικά σε σύλλογο διαμαρτυρίας ή ακόμα χειρότερα σε όργανο αντικυβερνητικής προπαγάνδας. Και το γράφω εγώ που συμφωνώ σε μεγάλο ποσοστό με τις αναλύσεις και τις τοποθετήσεις των σχολιαστών του ΣΚΑΙ.
Και θεωρώ, αντίστροφα, μεγάλο λάθος να μπαίνουν οι ρεπόρτερ ή ακόμα και ο κόσμος του ΠΑΟΚ σε διαδικασία πολιτικής αντιπαράθεσης με τον Μητσοτάκη ή την Νέα Δημοκρατία – παρότι στην προκειμένη περίπτωση το λάθος ξεκίνησε από την Ν.Δ.
Ο Παναθηναϊκός ήταν άθλιος με τον Λεβαδειακό, στάθηκε τυχερός που δεν ηττήθηκε, η διαιτησία δεν του δημιούργησε το παραμικρό πρόβλημα και γενικώς, αγωνιστικά, η βραδιά αποτέλεσε ένα τεράστιο ξενέρωμα από την αρχή μέχρι το τέλος. Ωστόσο ο Μαρίνος Ουζουνίδης έχει αποδείξει ότι μπορεί να το γυρίσει. Αν όχι να διεκδικήσει το πρωτάθλημα, πάντως, όταν έχει όλους τους παίκτες στην διάθεσή του, να παρουσιάσει ένα σύνολο που θα αποδίδει καλό ποδόσφαιρο . Αρκεί να μείνει έξω από τα αποδυτήρια η καταστροφική πεποίθηση «μας κυνηγάνε και δεν μας αφήνουν να δούμε προκοπή». Ένα διαβρωτικό δηλητήριο που γίνεται άλλοθι αποτυχίας και οδηγεί νομοτελειακά σε αυτήν.
Πόση αντίσταση, όμως, να προβάλλει και ο καημένος Μαρίνος όταν η ίδια η ΠΑΕ ισχυρίζεται στα σοβαρά πώς η κυβέρνηση ασχολήθηκε με το παιχνίδι Παναθηναϊκός – Λεβαδειακός (και έπαιξε ρόλο στην βαθμολογική απώλεια των γηπεδούχων) προκειμένου να κάνει το χατίρι του Ιβάν Σαββίδη; Πώς να ανακάμψει ο Παναθηναϊκός όταν το ίδιο το αφεντικό του τον μετατρέπει σε περίγελο πανελληνίως; Όταν τον διασύρει, δίχως να μπορεί να αντιληφθεί ότι το μέγεθος που του έτυχε να διοικεί, είναι απείρως μεγαλύτερο από την δική του ατζέντα, ακόμα και από τα πρόσωπα που σήμερα πρωταγωνιστούν στην πολιτική ζωή του τόπου;
Και δεν μιλάμε για κάτι πρόσκαιρο, για μια άτυχη στιγμή. Μιλάμε για μια συνειδητή επικοινωνιακή επιλογή που ξεκίνησε πέρυσι, μετά τα παιχνίδια με τον ΠΑΟΚ στο κύπελλο.
Έγιναν πολλά, γράφτηκαν και ακούστηκαν ακόμα περισσότερα από τότε μέχρι σήμερα – όλα στο ίδιο μοτίβο: Ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει τον Ιβάν και κυνηγάει την Πανάθα. Προσωπικά πάντως και ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης (άλλωστε είναι μάλλον εύκολα αντιληπτό από κατά καιρούς άρθρα μου ότι δεν υπήρξα ποτέ, ούτε θα γίνω φίλος του ΣΥΡΙΖΑ – το ακριβώς αντίθετο) νομίζω ότι η ανακοίνωση της Κυριακής αποτελεί το χαμηλότερο σημείο της θητείας Αλαφούζου στη ηγεσία των Πρασίνων. Ο πάτος. Περιόδους παρακμής περνούν όλες οι ομάδες του κόσμου. Η πώληση του Μπεργκ, η πώληση του Ζέκα, η ισοπαλία στα Χανιά ή με τον Κομπότη, είναι πράγματα που συμβαίνουν. Η αντιμετώπιση του Παναθηναϊκού από τον ίδιο τον διοικητικό του ηγέτη, σαν να επρόκειτο για εκπομπή του Κωνσταντίνου Μπογδάνου ή ραδιοφωνικό σχόλιο του Άρη Πορτοσάλτε δεν μπορεί να συμβαίνει! Δεν επιτρέπεται.
Διότι, πολλά μπορούν να χαθούν όταν ο τροχός σε πάρει από κάτω: Τίτλοι, παίκτες, χρήματα. Αν χάσεις την αξιοπρέπειά σου όμως, τα έχει χάσει όλα.
Πηγή: Sport DNA
