Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Ξεκαθαρίζω ότι με τον ασύλληπτο ποδοσφαιριστή που ονομάζεται Γιάγια Τουρέ, δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός. Μου είναι δηλαδή αδύνατο να σταθμίσω σε μια ζυγαριά τα συν και τα πλην της επιστροφής του στον Ολυμπιακό, σαν να πρόκειται για… φυσιολογική μεταγραφή, γιατί στα δικά μου μάτια δεν είναι τέτοια!
Ο Τουρέ υπήρξε ένας από τους κορυφαίους κεντρικούς μέσους στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο την τελευταία δεκαετία! Στους πέντε κορυφαίους, στους δέκα, βάλτε εσείς όποιον αριθμό θέλετε…
Θυμάμαι την πρώτη φορά που με έκανε να χαζέψω – εκείνο το βράδυ του Αυγούστου το 2005 στο φιλικό των «ερυθρόλευκων» στο «Μεστάγια», όταν ουσιαστικά μας συστήθηκε – και να τρίβω τα μάτια μου. «Με συγχωρείτε, αλλά αυτός ο παικταράς δεν υπάρχει περίπτωση να μείνει για πολύ χρόνο στα μέρη μας», είχα γράψει την επομένη στο «Goal» που αρθρογραφούσα.
ΟΚ, δεν περίμενα ότι θα έφτανε στα… ανώτατα στρώματα του διεθνούς ποδοσφαιρικού σύμπαντος, σίγουρα όμως φαινόταν ότι η πάστα από την οποία ήταν φτιαγμένος έμοιαζε με πολυτέλεια για τα δεδομένα της δικής μας… φτωχογειτονιάς.
Συναισθηματικά, λοιπόν, ακόμη και… βαλσαμωμένος να επέστρεφε στο Καραϊσκάκη, θα ήθελα να τον δω να φοράει ξανά την ερυθρόλευκη φανέλα. Βλέπετε, είτε είσαι δημοσιογράφος, είτε παράγοντας, είτε φίλαθλος το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα γεμάτο συναίσθημα, δεν είναι μόνο μαθηματικά, ρεαλισμός, κυνισμός. Υπάρχει κι αυτό το άτιμο το συναίσθημα που το καθιστά μοναδικό, υπάρχει το πάθος, η καψούρα για έναν παίκτη…
Και ο ερχομός Τουρέ τέτοιος είναι: Μια μεταγραφή ποδοσφαιρικής καψούρας. Μια μεταγραφή συναισθήματος. Μια μεταγραφή απόλυτης συναισθηματικής και οικονομικής υπέρβασης για Ολυμπιακό και Μαρινάκη, σε μια εποχή που ούτε εγγυημένα εκατομμύρια από το Champions League υπάρχουν, ούτε έλλειψη ανταγωνισμού στο ελληνικό πρωτάθλημα. Το αντίθετο…
Ξεπερνάμε, όμως, το στάδιο του… ποδοσφαιρικού έρωτα και πάμε παρακάτω: Τι θα σημάνει για τον Ολυμπιακό η επιστροφή του Γιάγια Τουρέ στου Ρέντη; Θα μπορούσα να δώσω πολύ εύκολα την απάντηση, αν ήξερα ένα στοιχείο της απίθανης αυτής επανασύνδεσης. Έρχεται με κέφι να παίξει μπάλα στην Ελλάδα ο τεράστιος Ιβοριανός; Μόνο αυτό θα ήθελα να ξέρω. Αν έρχεται με κέφι!
Αν η απάντηση είναι καταφατική, τότε η μεταγραφή του Τουρέ στον Ολυμπιακό είναι απ΄ αυτές που διαταράσσουν ισορροπίες και συσχετισμούς δυνάμεων. Δεν εγγυάται ούτε ότι οι «ερυθρόλευκοι» θα πάρουν ξανά το πρωτάθλημα (σ.σ. γιατί με ή χωρίς Τουρέ θα εξακολουθούν να είναι μια καινούργια ομάδα που θα κληθεί να ανταγωνιστεί δύο πολύ πιο ομοιογενείς και δουλεμένες στο ίδιο πλάνο ομάδες όπως ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ). Δεδομένα, όμως, αυξάνει τις πιθανότητες του Ολυμπιακού να διεκδικήσει τους στόχους που έχει θέσει και φυσικά ανεβάζει κατά πολύ το ταβάνι των αγωνιστικών δυνατοτήτων των «ερυθρόλευκων».
Η ηλικία του, ειλικρινά, δεν μου λέει απολύτως τίποτα. 35 ετών ήταν το 2007 ο Ριβάλντο όταν πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ και έκανε… πάρτι με την κιτρινόμαυρη φανέλα! 35 ετών ήταν ο Σίνισα Γκόγκιτς το 1998 όταν λίγο έλειψε να στείλει μόνος του τον Ολυμπιακό στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ! 35 ετών αγωνιζόταν στους «ερυθρόλευκους» ο Ντάρκο Κοβάσεβιτς όταν… εκτελούσε τους αντιπάλους των Πειραιωτών.
Φυσικά για κάθε Ρίμπο θα υπάρχει ένας Εσιέν, για κάθε Ντάρκο ένας Μπερμπάτοφ. Γι’ αυτό λέω ότι η ηλικία από μόνη της δεν λέει τίποτα για την ουσία μιας μεταγραφής, ειδικά όταν μιλάμε για ποδοσφαιριστές τύπου Τουρέ που προέρχονται από την ελίτ της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής αγοράς.
Κι αν υπάρχει ένα άκρως ελπιδοφόρο μήνυμα για τους φίλους του Ολυμπιακού, είναι ότι με τα δεδομένα που γνωρίζουμε, ο Γιάγια ήθελε αυτή την επιστροφή. Τη γουστάρει! Αυτό φάνηκε, τουλάχιστον και με την όλη του συμπεριφορά στο Καραϊσκάκη μετά το τέλος του αγώνα με τον ΠΑΣ. Αν, λοιπόν, η επιθυμία του συνδυαστεί με κέφι για δουλειά και μέσα στο γήπεδο, τότε σίγουρα ο σπουδαίος Ιβοριανός θα ομορφύνει τα φετινά μας Σαββατοκύριακα. Το παν είναι να έχει επιστρέψει κοντά μας με κέφι…
ΥΓ1: Επαναλαμβάνω, το πιο μεγάλο κέρδος του Ολυμπιακού στο ξεκίνημα της σεζόν, είναι ότι ο κόσμος της ομάδας γουστάρει (μετά από μια άγευστη ποδοσφαιρικά διετία) να βλέπει ξανά την ομάδα να παίζει μπάλα, γιατί απλά βλέπει πολύ όμορφα πράγματα στο χορτάρι…
ΥΓ2: Ήταν απίθανες οι στιγμές που έζησε το βράδυ της Κυριακής το Καραϊσκάκη, και απίστευτη δίψα γι’ αυτή την ομάδα μετά από καιρό! Αυτό είναι το μεγαλύτερο στοίχημα του φετινού Ολυμπιακού! Να προστατευτεί αυτή η δίψα ως κόρη οφθαλμού απ’ όλους στο λιμάνι…
Πηγή: Sport DNA
