Ανταγωνιστικό μεν, αλλά και το χειρότερο στην Ευρώπη

Τι σχέση έχουν όμως όλα αυτά με εμάς θα ρωτήσει κάποιος. Και θα ρωτήσει σοφά, αφού δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση ελληνική ομάδα -αν δεν αγοραστεί από τρελό, από Άραβα πρίγκιπα ή από Κινέζο μεγιστάνα- να δώσει για μεταγραφή τα χρήματα που μπορούν να διαθέτουν οι κορυφαίοι ευρωπαϊκοί σύλλογοι, ή τέλος πάντων αυτοί του Top-5 πρωταθλημάτων.

Ωστόσο, όλα είναι θέμα αναλογιών. Δεν χρειάζεται να δώσει κάποιος 100+ εκατομμύρια για να θεωρήσουμε ότι έκανε οικονομική υπέρβαση στην Ελλάδα. Όπως προφανώς και δεν χρειάζεται να αγοραστεί ΤΟ top ταλέντο για να κάνει τη διαφορά στη χώρα μας. Οι παίκτες των 10 και των 15 εκατομμυρίων δεν θα ήταν απλά «μπαμ» για τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ -δηλαδή για τα μεγάλα μαγαζιά- αλλά βόμβες… αντιύλης!

Όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς, ακόμη και αυτά τα ποσά δεν είναι εύκολο ή καν ρεαλιστικό να δοθούν. Για όλους τους… χιλιοτραγουδισμένους λόγους. Για το μικρό εύρος της αγοράς, για την έλλειψη σταθερών εσόδων, για τα άδεια γήπεδα, για την απαξίωση και τον ευτελισμό του «ντόπιου» προϊόντος όσο περνούν τα χρόνια. Όλα γνωστά, όλα δεδομένα.

Παρ’ όλα αυτά, το πρόβλημα που ισχύει για το… υπόλοιπο -εκτός Ελλάδος- σπορ, εξ ορισμού βρίσκει εφαρμογή και εδώ. Ακριβώς επειδή τα πάντα είναι γνωστά, ακριβώς επειδή όλοι έχουν δικαίωμα στην καλή προπόνηση, στην «σωστή» τακτική, στην σωστή εκπαίδευση, το ατομικό «κάτι παραπάνω» είναι αυτό που θα κάνει τη διαφορά.

Είναι αυτό το εκκωφαντικό κενό που υπάρχει -κατά κανόνα- στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Η «διαφορά» κοστίζει
 

Εννοείται φυσικά πως όλα τα παραπάνω δεν είναι… γραμμένα στην πέτρα. Όσο περνούν τα χρόνια όμως μετατρέπονται στον κανόνα. Άρα θα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Σαφώς και μια ελληνική ομάδα μπορεί να πιάσει το «λαχείο» σε μια μεταγραφή. Σαφώς και μπορεί να εντοπίσει τον «σωστό» μικρό και να τον εντάξει στις ακαδημίες της πρώτη απ’ όλους. Σαφώς και μπορεί μέσω της σκληρής δουλειάς και της ομοιογένειας να δημιουργήσει τους επιθετικούς αυτοματισμούς που θα της επιτρέψουν να την… τσουλάει σωστά, έστω και χωρίς τους ακριβούς, εξαιρετικά ταλαντούχους ποδοσφαιριστές.

Καταλαβαίνει εύκολα όμως κανείς ότι στο τέλος της ημέρας η πραγματική διαφορά θα γίνεται συνήθως από όσους παίζουν το σπορ με τέτοιο τρόπο, ώστε να «κρεμιούνται» για πολλά χρόνια μετά πάνω από τα προσκέφαλα στα παιδικά δωμάτια. Και τηρουμένων των αναλογιών για κάθε ομάδα ή πρωτάθλημα, αυτοί δεν κυκλοφορούν ελεύθεροι δεξιά και αριστερά στις μέρες μας. Επιπροσθέτως, στην Ελλάδα του 2017 -μας αρέσει δεν μας αρέσει- το scouting, τα πλάνα ακαδημιών, η τεχνογνωσία και όλα αυτά τα στοιχεία ενός συλλόγου που του επιτρέπουν να διαθέτει στις τάξεις του μια σταθερή χ ποσότητα «εξαιρετικού ταλέντου» με δυσανάλογα χαμηλό κόστος, λογικά βρίσκονται κάμποσα χρόνια πίσω από τον πραγματικά προηγμένο ποδοσφαιρικό κόσμο. Άρα, αυτό το «κάτι παραπάνω» που θα σε εκτοξεύσει ως σύλλογο πάνω από τον εγχώριο ανταγωνισμό και θα σε διατηρεί στο να είσαι εσύ ανταγωνιστικός σε ευρωπαϊκός, θα πρέπει να το πληρώσεις αδρά.

Εξαιρέσεις

Αυτό το «κάτι παραπάνω» του Κέβιν Μιραλάς (σ.σ. κόστισε κοντά στα 3,5 εκατ.) που θα κόψει δύο φορές την άμυνα της ΑΕΚ στη μέση, η πρώτη για το 5-0 στο Καραϊσκάκη, η δεύτερη για το 0-1 στο ΟΑΚΑ και θα τελειώσει τη φάση με υπέροχο πλάσε.

Αυτό το «εξαιρετικό» του Τζιμπρίλ Σισέ (σ.σ. κόστισε 8 εκατ.) που έβαλε τους αντιπάλους στα δίχτυα με κάθε πιθανό τρόπο και 55 φορές σε 89 ματς.

Το απρόβλεπτο του Νάτσο Σκόκο (σ.σ. κόστισε κοντά στα 2 εκατ.) τη στιγμή που χορεύει την άμυνα του ΠΑΟΚ και καρφώνει τη μπάλα στα δίχτυα στο δεύτερο γκολ του 3-0 το ’11 ή στη φάση-καρμπόν για το 3-2 επί του Ολυμπιακού στον τελικό Κυπέλλου του ’09.

Το φυσικό χάρισμα που κάνει «φονικό» μέσα στην αντίπαλη περιοχή τον Αλεξάνταρ Πρίγιοβιτς (σ.σ. κόστισε 1,8 εκατ.) ο οποίος μπήκε απευθείας στην ενδεκάδα του ΠΑΟΚ χωρίς προσαρμογή και 35 συμμετοχές μετά έχει φτάσει ήδη τα 17 «τεμάχια».

Στοιχεία που χρόνο με το χρόνο μετατρέπονται απλώς σε κάτι μεταξύ απόλυτης πολυτέλειας και απλής εξαίρεσης στην ελληνική Super League. Ακόμη και στον Ολυμπιακό που διαθέτει σταθερά χρήμα για… κάψιμο στις μεταγραφές, για κάθε έναν Ιντέγε ή Ρομπέρτο, έρχονται μαζί του και καμιά 15αριά Μίλιτς και Γιαταμπαρέ.

Λείπουν τα χρήματα, λείπουν κι όλα τα υπόλοιπα
 

Η άποψη αυτή που υποστηρίζει ότι «λείπουν τα χρήματα, άρα λείπει και η ποιότητα», μπορεί να φαντάζει ως απλούστευση / γενίκευση, ωστόσο στο τέλος της ημέρας, αν όχι όλα τότε τα περισσότερα είναι θέμα χρημάτων. Το γεγονός φυσικά ότι τα χρήματα που κινούνται στο ελληνικό πρωτάθλημα, όπως επίσης προαναφέρθηκε, είναι πια τόσο λίγα που δεν επιτρέπουν πολλά πολλά, είναι από μόνο του ένα βιβλίο ολόκληρο. Μια ακόμη γενίκευση είναι και αυτή: όσο τα χρόνια περνούν, το εγχώριο ποδοσφαιρικό προϊόν χάνει συνολικά την αξία του. Ξεχωριστά, κάθε σύλλογος, κάθε ακαδημία, κάθε… 5×5 στη γειτονιά, χάνει μέρος της ικανότητάς του να δημιουργήσει ακριβώς αυτό: καλό ποδόσφαιρο. Όποιος διαφωνεί με τα παραπάνω, να παρουσιάσει τα στοιχεία του για το αντίθετο -για την ραγδαία βελτίωση του ελληνικού ποδοσφαίρου- και να κάνουμε κουβέντα.

Δυστυχώς για το ελληνικό ποδόσφαιρο, το χρήμα από μόνο του και το χρήμα που «παράγεται» εκ των έσω δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα. Το σημαντικότερο πρόβλημα είναι ακριβώς ότι λείπουν -κατά κανόνα- και όλα τα υπόλοιπα. Όλα εκείνα τα στοιχεία από τα οποία θα προκύψει και αυτό το «εκ των έσω» χρήμα. Μέσω της τεχνογνωσίας, μέσω των εγκαταστάσεων, μέσω scouting, μέσω των ακαδημιών και της σωστής εκμάθησης του σπορ σε όλα τα επίπεδα, μέσω του marketing, μέσω της δημιουργίας μιας εγχώριας «σχολής», ενός ποδοσφαιρικού μοντέλου που εκτός από ότι θα αποτελεί τη βάση για όλες τις ομάδες, θα μπορεί -γιατί όχι- ακόμη και να «πλασάρεται» σε άλλες χώρες που επιθυμούν να βελτιώσουν το δικό τους ποδοσφαιρικό προϊόν.

Με εξαίρεση τους «μεγάλους» οι οποίοι πραγματικά στηρίζονται σε ορισμένα μόνο από τα παραπάνω, αλλά και εξαιρέσεις σε συγκεκριμένους συλλόγους της περιφέρειας που δουλεύουν επισταμένως σε κάποιους από τους τομείς αυτούς, για όλους τους υπόλοιπους που ασχολούνται επαγγελματικά με το σπορ στη χώρα μας, αυτά είναι συνήθως άγνωστες λέξεις.

Κάθε «του χρόνου» και χειρότερα
 

Αυτά τα θεμελιώδη προβλήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου, μεγεθύνονται κάθε σεζόν που περνάει και κανείς δεν κάνει τίποτα για να αρχίσει έστω η κουβέντα ως προς το πώς θα μπορέσει να βελτιωθεί το προϊόν μαζικά και ταυτόχρονα για όλους.

Η Super League είναι ο καθρέφτης όλων αυτών.

Η φετινή συγκεκριμένα δε, ίσως το απόλυτο παράδειγμα για το τι αποτέλεσμα φέρνει συνολικά σε ένα πρωτάθλημα η έλλειψη ποιότητας που απορρέει από όλους τους προαναφερθέντες παράγοντες. Μια ποιότητα που μοιραία «μετριέται» συνολικά από το ποδόσφαιρο που παρουσιάζουν οι ομάδες. Και επειδή είθισται αυτό το θέαμα να έχει και απώτερο σκοπό -το γκολ- το μόνο που μένει να γίνει είναι η άβολη και αμήχανη σύγκριση.

Το χειρότερο θέαμα στην Ευρώπη
 

Η καλύτερη επίθεση του πρωταθλήματος είναι αυτή του Ολυμπιακού με 19, η αμέσως καλύτερη είναι τα 13 για ΑΕΚ και Πανιώνιο, ενώ μόλις οι 7 από τις 16 ομάδες της λίγκας έχουν πετύχει διψήφιο αριθμό τερμάτων σε 10 αγωνιστικές και έχουν μέσο όρο μεγαλύτερο από 1 γκολ ανά παιχνίδι.

Ακόμη πιο εντυπωσιακό γίνεται το παραπάνω στατιστικό όταν κοιτάξει κανείς την Ευρώπη από ψηλά.

Από τα 30 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα που βρίσκονται σε εξέλιξη πλην του Τοπ-5 (σ.σ. Αγγλία, Ισπανία, Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία) το οποίο για προφανείς λόγους έμεινε εκτός σύγκρισης, η ελληνική Super League έχει τη χειρότερη αναλογία γκολ που σημειώνονται ανά αγώνα μέχρι αυτό το σημείο της σεζόν. Για την ακρίβεια, είναι το μοναδικό πρωτάθλημα στο οποίο σημειώνονται λιγότερα από δύο ανά αγώνα. Έχουν σημειωθεί συνολικά 156 σε 10 αγωνιστικές και οι 8 αγώνες σε καθεμιά από αυτές, βγάζει μέσο όρο 1,95 γκολ! Ο αμέσως χειρότερος μέσος όρος γκολ / ματς, είναι τo 2,01 και βρίσκεται στο πρωτάθλημα του Κοσόβου…

Αν μάλιστα τα πρωταθλήματα χωριστούν σε 4 διαφορετικές «ταχύτητες», εκεί είναι που αρχίζει η πραγματική θλίψη. Από τα 6 πρωταθλήματα 2ης ταχύτητας, μόνο Ρωσία και Ουκρανία είναι κοντά στην «ελληνική» επίδοση, αφού σε Ολλανδία, Βέλγιο, Πορτογαλία και Τουρκία τα γκολ πέφτουν βροχή. Πάνω από 2,5 γκολ ανά αγώνα είναι και η συγκομιδή των -πάντα θεωρητικά- πρωταθλημάτων 3ης κλάσης, με τα 2,38/ματς γκολ της ρουμανικής λίγκας να είναι η χειρότερη επίδοση ανάμεσά τους. Πηγαίνοντας στην τελευταία κατηγορία δυναμικότητας, τα πρωταθλήματα του Κοσόβου, της Αλβανίας και του Μαυροβουνίου είναι αυτά που έχουν επιθετικές επιδόσεις σχετικά κοντινές με τις δικές μας, αφού όλοι οι υπόλοιποι είναι σταθερά στο +2,5.

Το ερώτημα έρχεται μοιραία: Πόσο πιο κάτω έχει ακόμη για εμάς;

Για την Ιστορία, ακολουθούν οι επιθετικές επιδόσεις στα 29 άλλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα που βρίσκονται σε εξέλιξη…

Τα πρωταθλήματα «2ης ταχύτητας»

Χώρα / Αγωνιστικές / Γκολ / μ.ο. ανά αγωνιστική / μ.ο. ανά ματς

Τα πρωταθλήματα «3ης ταχύτητας»

Χώρα / Αγωνιστικές / Γκολ / μ.ο. ανά αγωνιστική / μ.ο. ανά ματς

Τα πρωταθλήματα «4ης ταχύτητας»

Χώρα / Αγωνιστικές / Γκολ / μ.ο. ανά αγωνιστική / μ.ο. ανά ματς