Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Προ covid, το καθιερωμένο τελετουργικό στην Τούμπα ήταν ότι οι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ φτάνουν στο γήπεδο για τον αγώνα με το πούλμαν και εκεί τους περιμένει η ανοιχτή αγκαλιά, μία για τον καθένα, του Ιβάν Σαββίδη. Πλέον, εδώ και πολύν καιρό αυτό έχει εκλείψει. Για τη ρεβάνς με τη Ντίναμο Ζάγκρεμπ, στην άφιξη του πούλμαν περίμενε τους ποδοσφαιριστές μια άλλη αγκαλιά. Του μικρού γίγαντα Γιάννη στο αμαξίδιο. Μια ωραία ευκαιρία λοιπόν, ένα καινούργιο τελετουργικό να καθιερωθεί. Αυτή η πρόκριση, με τέτοια αγνή αύρα, δεν χανόταν ποτέ.
Ο ΠΑΟΚ έπαιξε by far ό,τι υψηλότερο έχει δει, σε ποδόσφαιρο από την ομάδα, ο Ιβάν Σαββίδης στα χρόνια που είναι ο ιδιοκτήτης. Ολα στην προσέγγιση της αποστολής, ήταν πασιφανή από το πρώτο λεπτό. Ενα τρομερό spirit. Τα τρεξίματα, σαν τρελοί. Η πίεση, δίχως αύριο. Πώς έμπαιναν στις μονομαχίες. Πώς έφευγαν στις μεταβάσεις. Πώς πήγαιναν στις στατικές φάσεις. Ενα κρεσέντο μένους. Είχαν αποφασίσει ότι, no matter what, θα έπιναν το μεδούλι των Κροατών. Για…στραγγισμένοι, Ραζβάν, καλοί ήταν. Τι τους είχες τάξει; Καμιά εβδομάδα διακοπές; Τα πάντα, λειτούργησαν όπως έπρεπε. Ακόμη και τα ball-boys, ήταν σε σπουδαία βραδυά!
Το στέρεο μυαλό του Σβαμπ και η σπάνια ποιότητα του Βιεϊρίνια, είναι ανεκτίμητα assets του ΠΑΟΚ. Η τοποθέτησή τους στην ενδεκάδα, έβγαζε τέλειο νόημα. Ο Τάισον γερνά όμορφα. Εστειλε σέντρα-ασίστ στο δεύτερο δοκάρι…εν στάσει. Δεν γίνεται αυτό! Σαν να πετούσε με το χέρι, μπαλάκι του τένις στην παραλία. Μπορεί κανείς να πει πολλά, για πολλούς. Ας το σταματήσουμε εδώ. Δεν ήταν βραδυά ατόμων. Ηταν η βραδυά του γκρουπ. Η Τούμπα είχε να δει νίκη του ΠΑΟΚ, από τις 31 Ιανουαρίου. Αυτό που ξαναείδε έξι εβδομάδες έκτοτε, δεν ήταν άλλη μία νίκη. Ηταν κάτι που μπαίνει δικαιωματικά, στα ιερά και στα όσια της ΠΑΟΚτσήδικης μνήμης. Δίπλα στο 4-0 με τη Λιόν, που και εκείνο πρόκριση στους “8” ήταν, τον Νοέμβριο του 1973.
Τίποτα δεν τελειώνει, αν δεν τελειώσει. Nothing is over until it’s over, που λένε. Στην ίδια νύχτα που ο ΠΑΟΚ αποθέωσε το ρητό, μετά ο Ολυμπιακός το τερμάτισε. Ο Ολυμπιακός μπήκε να παίξει, με τη μπάλα. Η Μακάμπι Τελ Αβίβ μπήκε να παίξει, με το σκορ και με το χρονόμετρο. Οχι ακριβώς έξυπνη ιδέα. Ο Ολυμπιακός έπαιζε, αυτοί μόνον έδιωχναν. Ωσπου να καταλάβουν τι τους χτύπησε και να κουνηθεί το κεφάλι τους, ο Ολυμπιακός μύρισε το αίμα τους και την ευκαιρία του. Του έφτασε ένα ημίχρονο, να μηδενίσει το κοντέρ. Κι έπειτα, game on!
Αυτή τη φορά, όχι όπως στο ντέρμπι, ο προπονητής δεν στένεψε το βασίλειο του Ελ Κααμπί. Ούτε λιγόστεψε τους χαφ. Αφησε στον Ελ Κααμπί δική του, όλη την αντίπαλη μεγάλη περιοχή. Κι όταν παρενέβη να βάλει δεύτερο φορ κοντά, τον Γιόβετιτς με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, μια τέτοια παρέμβαση είχε ουσία. Και αποτέλεσμα. Ο Γιόβετιτς (σε αντίθεση με τον Φραν Ναβάρο την Κυριακή) συμπλήρωσε και υποστήριξε, δεν στρίμωξε, τον πρώτο φορ. Αυτή η πρόκριση για τον Ολυμπιακό, σίγουρα μπαίνει ένα ράφι πιο κάτω από τον προημιτελικό στο Τσάμπιονς Λιγκ το 1999, ενδεχομένως ακόμη και από τον προημιτελικό στο Κύπελλο Κυπελλούχων το 1993. Η ανατροπή όμως, είναι μοναδική. Once in a lifetime. Θα μνημονεύεται, εσαεί. Ενα σερβικό κουτσοχώρι, η Μπάτσκα Τόπολα, οριστικά μπήκε στα κόκκινα χρονικά.
Στην Αθήνα τον Αύγουστο, η Ντίναμο Ζάγκρεμπ έμεινε έξω από το Τσάμπιονς Λιγκ. Στη Θεσσαλονίκη τον Μάρτιο, η Ντίναμο Ζάγκρεμπ έμεινε γενικώς έξω από την Ευρώπη. Αυτό που δεν έκανε η UEFA μετά το φονικό στη Νέα Φιλαδέλφεια, να αποβάλει τη Ντίναμο Ζάγκρεμπ, το έκαναν η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ. Ετσι έπρεπε! Στον ΠΑΟΚ η UEFA οφείλει, την απαλλαγή της από τον εφιάλτη να έχει (ταυτόχρονα με το βασικό, και) εναλλακτικό σχέδιο για τον τελικό του Κόνφερενς Λιγκ. Η Νιόν ανακουφίστηκε, η βαθιά ανάσα έγινε αισθητή ίσαμε την Ελλάδα.
Πηγή: Sport DNA
