Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Η στιγμή της αποκαθήλωσης του Ολυμπιακού, του απόλυτου κυρίαρχου δηλαδή του ελληνικού ποδοσφαίρου επί μια εικοσαετία, φαίνεται ότι έφθασε. Οι Ερυθρόλευκοι, σε ετούτη την κρίσιμη συγκυρία έχουν δυο επιλογές: Αξιοπρέπεια, αυτοκριτική, ανασύνταξη είναι η μία. Κλάψα, μιζέρια, μετατόπιση ευθυνών η άλλη. Η επιλογή τους, προφανής καθ΄ όλη τη διάρκεια της σεζόν, έγινε ακόμη πιο ξεκάθαρη το βράδυ της Κυριακής.
Εδώ δεν μιλάμε για κάποιο κραυγαλέο λάθος που θα δικαιολογούσε την σχετική προπαγάνδα, αλλά για μια ποδοσφαιρική, ανδρική και πεντακάθαρη διεκδίκηση, κατά την διάρκεια της οποίας ο παίκτης του Ολυμπιακού σωριάστηκε φαρδύς – πλατύς στο έδαφος και μετά, λέει, έβαλε και τα κλάματα στα αποδυτήρια. Ποιος; Ο ίδιος ποδοσσφαιριστής που στο –όχι και τόσο μακρινό – παρελθόν μοίραζε αγκωνιές ατιμώρητος, τώρα νιώθει και αδικημένος επειδή τον ακούμπησε λίγο ο Γιακουμάκης και ο διαιτητής δεν του έδωσε φάουλ. Ντροπή ρε παιδί μου. Ντροπή…
Η εικοσαετής κυριαρχία του Ολυμπιακού έχει αλλάξει την νοοτροπία πολλών στο «Καραϊσκάκης». Δυο γενιές οπαδών και δυο διαδοχικές διοικήσεις, έμαθαν να θεωρούν το πρωτάθλημα όχι στόχο αλλά κεκτημένο δικαίωμα. Υπάρχουν, ωστόσο και παλιότεροι. Οπαδοί που έζησαν τα πέτρινα χρόνια και δεν έγιναν Ολυμπιακοί για τους τίτλους μα για όσα εκπροσωπούσε ο σύλλογος επί δεκαετίες. Η χυδαία, επικοινωνιακή διαχείριση της φετινής πορείας του Ολυμπιακού συνιστά τεράστια προσβολή, κυρίως για αυτούς.
Το να πέσεις κάποια στιγμή από την κορυφή (ας μην εξετάσουμε τώρα πώς ακριβώς ανέβηκες εκεί) είναι νομοτέλεια της ζωής. Αργά ή γρήγορα θα συμβεί. Δεν το επιλέγεις αλλά δεν μπορείς να το αποφύγεις. Εκείνο το οποίο επιλέγεις είναι ο τρόπος που θα κατέβεις από το βάθρο. Και εκείνο το οποίο μπορείς να αποφύγεις είναι η ξεφτίλα.
Στον Ολυμπιακό δεν δείχνουν να το καταλαβαίνουν. Ή δεν δείχνουν να τους νοιάζει. Για αυτό τον λόγο και ενώ αρχικά σκεφτόμουν ότι την Κυριακή ολόκληρο το ερυθρόλευκο σύστημα που ποδηγέτησε το ελληνικό πρωτάθλημα επί χρόνια, χτύπησε πάτο, κάτι μου λέει ότι έχει και πιο κάτω.
