Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Βουδαπέστη, στην αρχή μύριζε κάτι ανάμεσα σε 0-0 και ίσως 0-1. Μετά, μοσχοβόλησε 0-3 με 0-4. Στο τέλος, βρώμισε για τουλάχιστον 2-2. Δεν ήρθε, τίποτα απ’ όλ’ αυτά. Ηρθε, 1-2. Αποδεκτό. Το παίρνεις και φεύγεις, εννοείται. Ευχαριστημένος.
Εντεκα με έντεκα, η ΑΕΚ έλεγχε τη ροή δίχως να είναι καλή. Εντεκα με δέκα, η ΑΕΚ έπαιζε μονάχη, ή περίπου. Δέκα με δέκα, η ΑΕΚ ήταν σαν να έφυγαν στ’ αποδυτήρια (μαζί με τον Μπακασέτα) και οι άλλοι. Κι έμειναν στο χορτάρι, μόνο κίτρινοι κώνοι.
Ενας αγώνας, τρία διαφορετικά κομμάτια. Κανένα απ’ τα τρία, το καλό, το κακό, το άσχημο, δεν έχει σήμερα ιδιαίτερη αξία για να στεκόμαστε και να το ξεμαλλιάζουμε. Αύριο-μεθαύριο, το αντικείμενο της ανάλυσης θα έχει κιόλας εκλείψει. Τζάμπα κόπος.
Εδώ η ουσία του στόρι είναι, ότι ένα χαμηλού επιπέδου ματς οδηγεί σε τούτη την υψηλής σημασίας εξέλιξη. Την επικείμενη επιστροφή της ΑΕΚ, σε όμιλο Τσάμπιονς Λιγκ. Fact. Ο δρόμος είναι το παν, όχι ο τρόπος.
Τη Βίντεοτον, στην ελληνική Σούπερ Λιγκ δύσκολα θα μπορούσε να τη δει κανείς σε θέση του top-5. Πρόκειται για την πρωταθλήτρια Ουγγαρίας, και τούτο είναι ενδιαφέρον ζήτημα για την ποιότητα και τη διεθνή ανταγωνιστικότητα του ουγγρικού πρωταθλήματος. Πράγμα που έχουν τον χρόνο και τη γνώση ν’ αναλύσουν εν εκτάσει οι συνάδελφοί μας, εκεί. Περισσότερα, για όποιον ενδιαφέρεται, στο nemzetisport.hu να φανταστώ…
Επιστρέφοντας στο sdna.gr, αυτή τη στιγμή το ενδιαφέρον είναι ότι η ΑΕΚ φαίνεται έτοιμη να προκριθεί στο Τσάμπιονς Λιγκ και ανέτοιμη να παίξει στο Τσάμπιονς Λιγκ. Υπερπηδά τον πήχυ του καλοκαιριού, «δεν το έχει» το ύψος που θα συναντήσει το φθινόπωρο.
Εύλογα, το βάρος και η ευθύνη της θερινής πρόκρισης έπεσε στους περσινούς. Τους περσινούς, συν Οικονόμου που είναι Ελληνας διεθνής, άμεσα αντιλαμβάνεται περί τίνος πρόκειται, έχει ταχύτερη αφομοίωση με Ελληνα προπονητή σε μια ωραιότατη ενδεκάδα με οκτώ Ελληνες μέσα, προκαλεί την εμπιστοσύνη.
Επίσης εύλογα, το βάρος και η ευθύνη της (από τον Σεπτέμβριο και πέρα) συμμετοχής θα πέσει, πάλι στους περσινούς μεν, με την αυτονόητη ενίσχυση δε. Είναι το από δω και μετά κομμάτι της δουλειάς. Η τόνωση της ανταγωνιστικότητας. Η ενσωμάτωση των καινούργιων ξένων, κατ’ αρχήν.
Διότι και στη Βουδαπέστη ακόμη, έπαιξαν οι περσινοί μεν, μείον Τσιγρίνσκι, Βράνιες, Κονέ, Αραούχο δε. Και Χριστοδουλόπουλος. Είναι ανεδαφικό κατόπιν τούτων, να περίμενε τώρα κανείς κάτι περισσότερο απ’ ό,τι είδε.
Φυσικά η μικρή εικόνα και τα επιμέρους της, πηγαίνει μαζί με την ευρύτερη. Τη μεγάλη. Η μεγάλη εικόνα είναι ότι εξακολουθεί σταθερά, κάθε χρόνο όλο και κάτι ιδιαίτερο να συμβαίνει στη ζωή του ΑΕΚτσή. Κάτι με το οποίο ο τυπικός, σεμνός και ολιγαρκής, ΑΕΚτσής νιώθει καλά και περνάει καλά.
Είναι η άνοδος από τη Φούτμπολ Λιγκ; Είναι το κύπελλο; Είναι η δεύτερη θέση; Είναι το Γιουρόπα Λιγκ; Είναι το πρωτάθλημα; Είναι το Τσάμπιονς Λιγκ; Ο,τι εκάστοτε είναι. Το καθετί, με τη σειρά του.
Δεν κακοπέφτει, εδώ που τα λέμε, από χρονιά σε χρονιά ο ΑΕΚτσής. Δεν είναι λίγα, δα. Και συντελούνται, δίχως να υποθηκεύεται το οικονομικό μέλλον του κλαμπ. Ενόσω «τρέχει» το γήπεδο.
Τα ερχόμαστε, ήρθαμε κ.λπ., η ζωή επιβεβαιώνει πως δεν ήταν πανηγυρτζίδικα σλόγκαν, κενά περιεχομένου. Μπορείς να δεις το έργο, γενικώς στα σοβαρά.
Πηγή: Sport DNA
