Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Στο Εδιμβούργο, ήταν ένα παρτάκι που ξεκίνησε μετά το 75′. Ωσπου να ζεσταθεί, τελείωσε κιόλας. Εδώ, στη Θεσσαλονίκη, απ’ την αρχή ως το φινάλε έγινε το τέλειο πάρτι. Στην πανσέληνη νύχτα. Και “η πλατεία ήταν γεμάτη”. Παρτάρα! Η ωραιότερη (ποδοσφαιρική) τιμωρία γκασμάδων, δεν είναι να (τους) χτυπάς κι εσύ σαν γκασμάς. Η ωραιότερη τιμωρία είναι να μπορείς να τους βάλεις, τα γκολ που αυτοί δεν μπορούν να βάλουν.
Δύο πράγματα, από τη ρεβάνς ΠΑΟΚ-Χαρτς. Ενα, η υπεραξία που προσδίδει εκείνο το σπάνιο πλάσμα. Κωνσταντέλιας. Εάν διαλέξει να πάει κοντά σε Μπάμπα/Τάισον, η “καλή πλευρά” της ομάδας είναι η αριστερή. Εάν αποφασίσει να κινηθεί κοντά σε Βιεϊρίνια/Ζίβκοβιτς για ένα αντίστοιχο τρίγωνο απέναντι, αυτομάτως η καλή πλευρά της ομάδας είναι η δεξιά.
Το δεύτερο, ο Βιεϊρίνια. ‘Η, τι χάνει ο ΠΑΟΚ όταν ο προπονητής εκεί, για τους απολύτως κατανοητούς λόγους, παίζει με τον Κεντζόρα. Και στις δύο πλευρές του γηπέδου που λένε, από την προωθητική ενέργεια-σύνθημα με το δοκάρι στο μηδέν-μηδέν ως το μπλοκ στη λήξη του πρώτου ημιχρόνου (που έκανε να είναι σκορ ανάπαυλας το 2-0 και όχι ένα 2-1), ο Βιεϊρίνια ήλθε να δείξει ό,τι σχολιάσαμε στην Ολλανδία την ημέρα της συμμετοχής του στο πρώτο-πρώτο φιλικό. Οτι δεν είναι μία “συμβολική” παρουσία, για τιμητικούς λόγους. Οτι (πρωτίστως ο ίδιος ο Βιεϊρίνια) εννοεί να είναι παρουσία στο γκρουπ, με πλήρη συνεισφορά ουσίας.
Αυτά, προς το παρόν αρκούν. Να το κλείσουμε για τον ΠΑΟΚ, στο τέλος αυτού του “θερινού πρωταθλήματος” των τριών γύρων και των έξι αναμετρήσεων, με την εξής επισήμανση. Από τις τέσσερις ομάδες της χώρας στις κληρώσεις σήμερα, ο ΠΑΟΚ είναι η μοναδική που επιβίωσε πηδώντας στο κενό δίχως αλεξίπτωτο ασφαλείας. Τίποτα δεν ήταν εύκολο, τίποτα δεν ήταν δεδομένο, το κυριότερο τίποτα δεν ήταν εξασφαλισμένο (ένα μαξιλαράκι, ας πούμε, για την αμέσως παρακάτω διοργάνωση) σε σενάριο αποτυχίας. Το μοναδικό σενάριο που ο ΠΑΟΚ αντιμετώπισε τρεις διαδοχικές φορές ήταν χάνεις, φεύγεις, ξαναέλα του χρόνου. Τρεις διαδοχικές φορές, έσκισε το σενάριο.
Πάμε, στον Ολυμπιακό. Και πέρυσι το καλοκαίρι του, ολοκληρώθηκε με πρόκριση σε όμιλο Γιουρόπα Λιγκ. Αλλά…καμία, μα καμία όμως, σχέση! Το τελευταίο καλοκαιρινό ματς εφέτος, επιβεβαιώνει (το συμπέρασμα από) το πρώτο. Σοβαρή ομάδα. Ο τόνος πηγαίνει, και στα δύο. Και στο “ομάδα” και στο “σοβαρή”. Η σειρά στα πράγματα και η πούρα λογική ποδοσφαίρου, η ησυχία και η τάξη δηλαδή, οδηγούν εγγυημένα στην ασφάλεια. Οι Σέρβοι, προφανώς δεν ήταν γράδο δυνατότητας. Ηταν όμως, δοκιμασία σοβαρότητας.
Με τέτοιες ομάδες, δείχνεις αν είσαι σοβαρός στη δουλειά σου. Με τη Μάντσεστερ Σίτι, αν θέλουν ας κάνουν κι αλλιώς, όλοι σοβαροί είναι. Βλέπει κανείς στον Ολυμπιακό λοιπόν, ισορροπία χαρακτηριστικών. Ψαγμένες επιλογές, όχι για φιέστες υποδοχής, από αθλητικό διευθυντή που ανά πάσα ώρα και στιγμή “ξέρει τι κάνει”. Κι έχει διαλέξει, ο αθλητικός διευθυντής, τον προπονητή που εμπιστεύεται ότι θα μετουσιώσει τις επιλογές, σε πράξη στο γρασίδι. Επίσης βλέπει κανείς στον Ολυμπιακό, χαμόγελο. Spirit στον πάγκο. Και, το καθόλου λιγότερο σημαντικό, Ελληνες πρωταγωνιστές.
Οφείλω, ΑΕΚ. Δεν απέτυχε η Ενωση, να προκριθεί σε όμιλο Τσάμπιονς Λιγκ. Η Αντβερπ πέτυχε, να προκριθεί σε όμιλο Τσάμπιονς Λιγκ. Να εξομολογηθώ, με εντυπωσίασε η προσωπικότητα που οι Βέλγοι έβγαλαν στην Αθήνα. Δεν φοβήθηκαν κάτι, έδειξαν τρομερή εμπιστοσύνη στην ικανότητά τους με τη μπάλα, πώς την οδηγούσαν στις μεταβάσεις από την άμυνα ως την περιοχή της ΑΕΚ, δεν πτοήθηκαν όταν ο Αλβανός μπροστά έκανε ένα Σπόραρ στο μηδέν-μηδέν ή όταν, αμέσως μετά, μια μονομαχία με τον Πόνσε έβγαλε νοκ-άουτ τον Αλντερβεϊρελντ. Στον Μπαλικουίσα δε, τάξη 2001, αποδείχθηκε ότι είχαν ένα δικό τους Γκαρσία. Τα έκανε όλα, κόσκινο!
Δεν είναι παράλογο, σε μια βραδυά Πόνσε/Γκατσίνοβιτς (ή, μετά το 30′, Πόνσε/Τσούμπερ) να μη φτάνουν στο περσινό επίπεδο Γκαρσία/Αραούχο. Παράλογο θα ήταν, εδώ που τα λέμε, να…το έφταναν. Εκείνο που δεν κολακεύει τους 100% fit συμπαίκτες του, είναι να έρχεται από τον πάγκο (και με τη Ντίναμο και με την Αντβερπ) ο τρέχων Αραούχο και να κάνει τόση μεγάλη διαφορά σε τόσο λίγο χρόνο. Επίσης η ΑΕΚ έφτασε στο 5/5, τέσσερα της Ευρώπης και ένα ο Πανσερραϊκός, το σερί να δέχεται το πρώτο γκολ του ματς. Με την Αντβερπ…άργησε, να το δεχθεί. Οπως και με τον Πανσερραϊκό, εύκολα θα μπορούσε (και με την Αντβερπ) να της έχει συμβεί από το 5′.
Κυνικά, η σύνοψη του ελληνικού καλοκαιριού στο Τσάμπιονς Λιγκ θα μπορούσε να είναι θερμές ευχαριστίες της Σπόρτιγκ Μπράγκα και της Αντβερπ σε Παναθηναϊκό και ΑΕΚ επειδή είχαν βγάλει από τον δρόμο τους, από τον δρόμο Πορτογάλων και Βέλγων, την Ολεμπίκ Μαρσέιγ και τη Ντίναμο Ζάγκρεμπ. Με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, τα πλέι-οφ έφεραν 4/4 ήττες. Ενα ισχυρό επιχείρημα, ότι και η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός δεν έφτασαν μονομιάς να μπορούν να σηκώσουν το επίπεδο και τις επιβαρύνσεις του Τσάμπιονς Λιγκ. Το Τσάμπιονς Λιγκ θα ήταν καλό για τα δύο κλαμπ, δυσβάστακτο για τα δύο γκρουπ. Οπότε, καθόλου άσχημα, όλοι Πέμπτη!
Το οποίο “όλοι Πέμπτη” δημιουργεί και μία αξιοσημείωτη ισότητα όρων/συνθηκών, στο παράλληλο μέτωπο της Σούπερ Λιγκ.
Πηγή: Sport DNA
