Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ο Ολυμπιακός, «μέτρον πάντων» στο ελληνικό πρωτάθλημα, περνά τη στιγμή που φαίνεται να επιτρέπει δικαιώματα και βλέψεις. Σε ποιον/ποιους, όμως; Το παγιωμένο, την προηγούμενη τετραετία, δίπολο στο ένα-δύο, Ολυμπιακός+ΠΑΟΚ, ένας Ολυμπιακός που και μέτριος να ήταν πρώτος θα έβγαινε, στη χειρότερη περίπτωση δεύτερος, ένας ΠΑΟΚ που και μέτριος να ήταν δεν επρόκειτο να βγει κάτω από δεύτερος, όλο αυτό δεν υπάρχει πια. Τώρα, πρέπει να είναι καλοί για να πάρουν τέτοιες θέσεις.
Το πρωτάθλημα εκκινεί συνεπώς, ως ένας «αγώνας για πέντε». Ας αφήσουμε τη ζωή να δείξει, ποιος καθ’ οδόν θα κρατήσει βηματισμό πρωταθλητισμού και ποιος θα ξεμείνει πίσω. Πράγμα που κατά την εκτίμησή μου, θα αρχίσει να φαίνεται μόνο μετά τις Γιορτές, δηλαδή μες στον Ιανουάριο. Είναι μία εντελώς ιδιαίτερη σεζόν, στη ροή της οποίας μόνον ο Ολυμπιακός θα παίξει περίπου 55 ματς ενόσω οι υπόλοιποι του top-5 θα πάνε γύρω στα 45. Μία σεζόν που ξαναδίνει πέντε ευρωπαϊκά εισιτήρια, μία σεζόν με δεύτερη (και χειμερινή, μετά τη θερινή) προετοιμασία για τις ομάδες. Μία σεζόν που αρχίζει την Παρασκευή, αλλά το παράθυρο για προσθαφαιρέσεις στα ρόστερ μένει ανοιχτό ως τα μέσα Σεπτεμβρίου.
Ένα ελληνικό πρωτάθλημα βέβαια, όσες προσθαφαιρέσεις και να μεσολαβήσουν ως τότε, σταθερά και αμετανόητα (παρά τις ξανάστροφες παραέξω) ανθελληνικό. Και εφέτος, ξένοι είναι οι περισσότεροι από τους μισούς ποδοσφαιριστές με συμβόλαια στη Σούπερ Λιγκ. Εάν εστιάσουμε στις βασικές ενδεκάδες δε, εκεί η ποσόστωση επιδεινώνεται δραματικά. Ως προς τα politics εξάλλου, που πάντοτε στην Ελλάδα είναι πιο σημαντικά από το νορμάλ, η “ιδιαίτερη” σεζόν βάζει μπρος με καινούργιες κεφαλές οπουδήποτε θα μπορούσαν να υπάρχουν καινούργιες κεφαλές. Ομοσπονδία, λίγκα, διαιτησία. Αυτό ήδη, πέρα από πολλά λόγια προς το παρόν, έφερε μια πρώτη διαφοροποίηση ουσίας. Ότι υποβιβάζονται δύο, απευθείας. Δίχως μπαράζ και αστερίσκους. Μία ηράκλεια αποστολή, για τον κύριο Παπαϊωάννου και τον κύριο Κομπότη. Είμαι πεπεισμένος ότι και οι δύο, έχουν την πλήρη επίγνωση ότι είναι έτσι. Η χρονιά τους, αρχίζει και τελειώνει στο να επιβιώσουν. Τον κύριο Πανουργιά, όσο να ‘ναι η επιβίωση θα τον βοηθούσε και στη μάχη της δημαρχίας.
Έχουμε αναλύσει αρκετά διεξοδικά, να μη επανερχόμαστε στα ίδια λοιπόν, γιατί (δεν είναι παράξενο ότι) ο Ολυμπιακός καταγράφει έκπτωση στάνταρντ ακόμη και σε σχέση με τον περσινό όχι ικανοποιητικό, σε ποιότητα παιγνιδιού, εαυτό του. Σήμερα μετράμε επτά, κιόλας, καινούργιους παίκτες που ως τις 15/9 ο αριθμός θα έχει γίνει οπωσδήποτε διψήφιος, καν δεν προσμετρώνται δανεικοί που επέστρεψαν, αλλά στο ποιος άμεσα θα κάνει διαφορά, η απάντηση είναι η εν καιρώ προοπτική ενός Λάιντνερ ή ενός Ντε Λα Φουέντε. Πάνω-κάτω ό,τι ισχύει και στον ΠΑΟΚ, δηλαδή η προοπτική για τη διαφορά, όχι η άμεση διαφορά, με την εξαίρεση του πιθανότατα κορυφαίου ball-playing τερματοφύλακα (Κοτάρσκι) και…ενός Νέλσον Ολιβέιρα που δεν θα τραυματίζεται. Ο σημερινός ΠΑΟΚ είναι, ποιος να το ‘λεγε, η 12η ομάδα της κατηγορίας σε μέση ηλικία του γκρουπ. Κατά τι πιο νέοι, είναι μόνον ο ΠΑΣ και ο Ατρόμητος. Εννέα ολοκαίνουργιοι ποδοσφαιριστές, οκτώ ξένοι κι ένας Κάργας, όλοι 21-27 ετών. Πώς να μη υπάρξει κόστος, πώς να μη απαιτείται χρόνος. Ο προπονητής μετά Λέφσκι, έχει άφθονο χρόνο (δουλειάς) ώστε να μη υποστεί άφθονο κόστος (φθοράς).
Παρακάτω; Ύστερα από δύο τρίτες θέσεις στην προηγούμενη διετία, στον Αρη διαισθάνεται κανείς ορέξεις που ανοίγουν. Απαιτήσεις που μεγαλώνουν. Στον ανταγωνισμό όμως, υπάρχουν και οι άλλοι. Δεν παίζουμε πουθενά, μόνοι. Αλλ’ ακόμη και στον ανταγωνισμό με τον ίδιο τον πρότερο εαυτό του, για την ώρα παρατηρούμε ανοικτά ζητηματάκια και στην πληρότητα του ρόστερ (αλλ’ αυτό πες πως υπάρχει χρόνος για να θεραπευτεί) και, το κυριότερο, στην ισορροπία του ομαδικού παιγνιδιού. Ναι, ο Γκρέι θα κάνει μετρήσιμη διαφορά στα νούμερα, με τον ίδιον τρόπο με τον οποίον θα κάνει διαφορά στον Παναθηναϊκό ο Σπόραρ. Ο Μάνου Γαρθία στο κάθετο παιγνίδι με τη μπάλα, έχει το χάρισμα του Τιάγκο Ντάντας στον ΠΑΟΚ. Να τους δούμε ωστόσο, απέναντι στις πολυπληθείς και σφιχτές γραμμές των ομάδων του ελληνικού πρωταθλήματος. Εκεί που η ΑΕΚ έδωσε αυξημένη προσοχή για ασφαλέστερη ισορροπία με την καινούργια στελέχωση στους χαφ, στον Αρη Νταμπό/Ντιόπ/Ντουκουρέ νιώθουμε σίγουροι πως θα λειτουργήσουν σε υψηλότερο επίπεδο από Λούκας Σάσα/Ματίγια/Ν’Ντιάι;
Για τον Παναθηναϊκό, επίσης αρκετά διεξοδικά αναλύσαμε πως πλέον η έμφαση περνά στο upgrade της ατομικής ποιότητας. Με το κριτήριο του προπονητή και με την οικονομική στήριξη του ιδιοκτήτη, ομολογουμένως γίνεται στοχευμένη δουλειά σε αυτό. Να σημειώσω άλλη μία φορά, τελευταία υπόσχομαι, πως και η δεύτερη θέση εφέτος, επιτυχία θα είναι. Από την εποχή του Γιάννη Αναστασίου έχει ο Παναθηναϊκός να βγει, με Μπεργκ και Καρέλη και Πέτριτς, τη μία χρονιά κυπελλούχος και την αμέσως επόμενη χρονιά δεύτερος στο πρωτάθλημα. Από την οποία εποχή Αναστασίου, έχουν περάσει επτά χρόνια. Θέλει ένα συνολικό αυτοέλεγχο, συναισθημάτων και προσδοκιών. Μια φορά, για τον Παναθηναϊκό. Δέκα φορές, για την ΑΕΚ. Τη μεγάλη “άγνωστη Χ”. Νέος προπονητής, νέος τεχνικός διευθυντής, το νέο γήπεδο, η πιο ορθή λογική στη δομή της ομάδας από την άμυνα προς την επίθεση, τα ψώνια, επιπλέον ότι ο Τσούμπερ είναι ολότελα δικός της κι ότι ο Αθανασιάδης επέστρεψε για το τέρμα, όλα εντάξει. Και έτσι, φυσικά με το ρόστερ ανολοκλήρωτο, πάλι αναμένουμε ν’ αρχίσουμε τη σταδιακή αποκρυπτογράφηση τι θέλει ο προπονητής να κάνει. Το δε φλογερό κίνητρο του ωραίου Πινέδα ενόψει Παγκόσμιου Κυπέλλου, η ΑΕΚ θα το έχει μεγαλύτερη ανάγκη…και μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Εννέα βασικοί του ΠΑΣ πέρυσι, με τον προπονητή δέκα, είναι αλλού πια. Και εξωπραγματική ευστοχία να καταγράψουν στην αναπλήρωση, μια υπόθεση στην οποίαν ο κύριος Χριστοβασίλης έχει άψογο ιστορικό, παραμένει εντελώς απόμακρο το να επαναλάβουν μπακ-του-μπακ πορεία top-6. Επίσης, θέλουμε να δούμε το φόλοου-απ του Ιωνικού που, σαν ένας Παναθηναϊκός των φτωχών, θα πατήσει σ’ ένα ήδη εδραιωμένο, με διακριτή ταυτότητα, παιγνίδι και ελπίζει να του βγουν στα οκτάρια (καλύτερα από Αοσμάν και Κιάκο) ο Μεντόσα κι ο Μασάς. Περιμένουμε το ωραίο ποδόσφαιρο του Νιόπλια με τις φρέσκες προσθήκες σε ολόκληρο το μεσοαμυντικό κομμάτι, αλλά ξέρουμε πόσο δύσκολο θα είναι να ξαναβρεθούν τα γκολ του Λούιζ Φελίπε. Περιμένουμε το ωραίο ποδόσφαιρο του Αναστασίου, με την περιέργεια να δούμε πώς θα προσπεραστούν οι απώλειες του Μεντόσα και του Βέργου. Περιμένουμε να δούμε τη συνέχεια της δουλειάς του Κόουλμαν, δίχως τους δύο που ξελάσπωσαν το κάρο πέρυσι, Χαρίση και Κουλούρη, άντε τρεις και με τον Γιαννιώτη. Υπάρχει ο Βόλος όπου παίκτες αλλάζουν, προπονητές αλλάζουν, εκείνο που δεν αλλάζει είναι μια σταθερή ποδοσφαιρική “γραμμή ασφάλειας”. Το φαβορί μου για την έκτη θέση αυτή τη στιγμή, είναι το τετράγωνο ποδόσφαιρο του Μεταξά ύστερα από ένα καλοκαίρι που ο Αστέρας κοίταξε (με τη νωπή εξαίρεση του Ζουκάνοβιτς) ξένους-σιγουράκια στην ελληνική, όχι στην ισπανική, όχι στη λατινοαμερικανική, αγορά.
Μια κρυφή ελπίδα λίγες ώρες πριν την αφετηρία είναι, φτάνοντας στον Μάιο να έχουμε συζητήσει για όλους αυτούς που αναφέρθηκαν στο κατεβατό, αλλά πιο πολύ για Έλληνες ποδοσφαιριστές σαν τον Κουλιεράκη ή σαν τον Βαγιαννίδη ή σαν…βάζετε εσείς όποιο άλλο τέτοιο όνομα θέλετε. Για τη ρεβάνς των Ελλήνων, στο ανθελληνικό ελληνικό πρωτάθλημα.
Πηγή: sdna.gr
