Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Γι’ αυτό είπα τις προάλλες στην TV ότι ο Μασούρας εξακολουθεί να είναι ο καλύτερος των έξι-επτά-οκτώ εξτρέμ του Ολυμπιακού, και επίσης σημείωσα την προηγούμενη φορά εδώ ότι με τέτοιον Μασούρα πηγαίνω στον πόλεμο (με την Εθνική σε Μπατούμι/Στοκχόλμη) και δεν φοβάμαι τίποτα. Δεν έχει καμία σημασία αν το παιγνίδι είναι με τον Απόλλωνα, με τον Αστέρα, με τη Φενέρμπαχτσε. Σημασία έχει, ο ποδοσφαιριστής.
Το scouting των Τούρκων, μάλλον ήταν ολίγον τι μπουνταλάδικο. Τον Ονιεκούρου ήξεραν, τον Ονιεκούρου σημάδεψαν. Ο Βίτορ Περέιρα που το μοναδικό κοινό του με τον Πέντρο Μαρτίνς είναι… η Πορτογαλία, για τον Ονιεκούρου έφερε ένα αριστερό μπακ, τον Νόβακ, να παίξει δεξιός στόπερ. Και ο Μασούρας στην απέναντι πλευρά, αλάλιασε τον άλλο πλάγιο στόπερ, τον Σάλαϊ. Κλέψιμο στην αρχή και ασίστ στο τέλος της φάσης του 0-1, μια άμεση πάσα του Αγκιμπού Καμαρά και μία οξυδερκής προσποίηση του Τικίνιο Σοάρες στο μεταξύ, ένα ονειρικό transition.
Υστερα το πρόγραμμα, μολονότι ο Μασούρας δεν είχε μπακ τύπου Ραμπτσούκ για να μπορεί να παίξει, παρά ταύτα περιλάμβανε κι άλλα. Πολλά. Ασίστ που δεν έγινε γκολ, στον Μαντί Καμαρά. Δύο follow-up σε αποκρούσεις του τερματοφύλακα, δύο γκολ “στην καρδιά”. Ο παίκτης είναι, είπαμε. Οχι ο αντίπαλος. Οταν η UEFA πριν τον αγώνα ανάρτησε τον σχηματισμό της ενδεκάδας των Κόκκινων, 5-4-1 με τον Μασούρα…δεξιό μπακ, είπα μέσα μου “έλα, αποκλείεται”.
Αποκλείεται, όχι να παίξει δεξιός μπακ ο Μασούρας. Αποκλείεται ο Πέντρο Μαρτίνς, να δημιουργήσει στο τερέν τόση απόσταση ανάμεσα στον Μασούρα και στον Τικίνιο Σοάρες. Θα ήταν άτοπο. Η χημεία τους, κάθε φορά γίνεται και πιο δυνατή. Ελεγα προ ημερών ότι εφέτος με τον Τικίνιο Σοάρες, ο Ελ Αραμπί θα έχει περισσότερες ευκαιρίες να ξεκουράζεται στη ροή των αγώνων. Τώρα εκτιμώ ότι πάμε, για να συμβεί το αντίστροφο. Ο Ελ Αραμπί να ξεκουράζει τον Τικίνιο Σοάρες. Ο Τικίνιο Σοάρες τρύπησε σαν αόρατο, τον δυστυχή Νόβακ στο 0-2.
Φυσικά, δεν ήταν 5-4-1 και δεν ήταν ο Μασούρας δεξιός μπακ. Ηταν 4-1-2-3 με “1” τον Μπουχαλάκη για βάση εκκίνησης, “2” τους Καμαρά στα οκτάρια για την πίεση (ακόμη μία βραδυά αποκάλυψης του πολυταλέντου του Αγκιμπού…), δεξιό μπακ τον Μπα. Ο ακαλλιέργητος Μπα ήταν ο αδύναμος κρίκος, ένας κρίκος ακατέργαστος για το πλάι της οπισθοφυλακής, σε άμυνα και επίθεση. Ο Πέντρο Μαρτίνς επανόρθωσε, στην ανάπαυλα.
Το σχέδιο δούλεψε, η Φενέρμπαχτσε έβγαλε αδυναμία να το διαβάσει και να το υπερβεί, κυκλοφόρησαν τη μπάλα άτακτα, αργά, στατικά, μονάχα ο Πέλκας γινόταν αισθητός ως πραγματικός κίνδυνος, κυρίως όταν τον έφεραν κοντά στην πλάτη του Σισέ, στην οποία πλάτη βρήκαν ένα τρόπο να περνάνε μπάλες για 10-15 λεπτά στο ξεκίνημα του β’ ημιχρόνου. Εδώ ο Πέντρο Μαρτίνς είχε να το επανορθώσει με τον Κούντε στον ρόλο του δεξιού χαφ, αλλά…τον πρόλαβε και επανόρθωσε ο Μασούρας! Αφού ο Ολυμπιακός που είχε πάθει…Φενέρμπαχτσε από το 46′ ως το 60′, στάθηκε τυχερός στο δοκάρι του Πέλκα.
Σε συνολική εικόνα συγκρότησης/πεποίθησης των ομάδων, Φενέρμπαχτσε-Ολυμπιακός σημειώσατε…καμία σχέση. Ο Ολυμπιακός στην Πόλη, βρήκε μία “ευκαιρία αντιπαράθεσης” που στη Σούπερ Λιγκ δεν την έχει. Εννοώ, αντιπαράθεση χρηματιστηριακής αξίας. Στην Ελλάδα ο Ολυμπιακός παίζει στην καλύτερη περίπτωση (έναντι του ΠΑΟΚ) “δύο προς ένα”. Εναντι των υπόλοιπων, περισσότερα από δύο (προς ένα). Η Φενέρμπαχτσε όμως, σε market value είναι στην κατηγορία του. Στην ίδια κατηγορία της Μπεσίκτας, της Γαλατάσαραϊ, ακόμη και της Τράμπζονσπορ. Η αντιπαράθεση έκανε τη Φενέρμπαχτσε, εν τέλει να μοιάζει Αστέρας. Αλλο (τέταρτη χρονιά με τον) Πέντρο Μαρτίνς, άλλο (μερικοί μήνες, ξανά, με τον) Βίτορ Περέιρα.
Σε Ελλάδα και Ευρώπη, αυτή την εποχή τα ματς είναι σημαντικά. Ακόμη ωστόσο, απέχουν από το να είναι και καθοριστικά. Για τον ΠΑΟΚ στην Ευρώπη, αν μιλήσουμε για καθοριστικό ματς, αυτό (έτσι όπως έρχονται τα πράγματα) φαίνεται πως θα είναι το τελευταίο στον όμιλο, τον Δεκέμβριο στη Μπρατισλάβα. Καλώς ο Λουτσέσκου έθεσε στόχο, το μάξιμουμ. Την πρώτη θέση στο γκρουπ. Αλλά, ώσπου να κοιτάξεις το μάξιμουμ, πάντοτε προηγείται να κατοχυρώσεις το μίνιμουμ. Τη δεύτερη θέση στο γκρουπ.
Ο ΠΑΟΚ έκανε ένα παιγνίδι που είχε τα χαρακτηριστικά (…βοηθούσαν, για να το θυμηθεί κανείς, και το χρώμα στη φανέλα αλλά και το σφιχτό 4-4-2 του αντίπαλου) της πρεμιέρας με τον ΠΑΣ στην Τούμπα. Αν θέλετε, και του πρώτου ματς με τη Ριέκα στην Τούμπα. Ενα παιγνίδι στο οποίο, άλλα έλειπαν και άλλα περίσσευαν. Περίσσευε η επιθυμία, έλειπε η καθαρή ποιότητα στην τελευταία ενέργεια. Ελειπαν η “ένταση ντέρμπι” και η φρεσκάδα μετά από ένα σερί κουραστικών αγώνων/ταξιδιών (και με τη δυνατότητα rotation περιορισμένη), περίσσευαν…οι κακοτεχνίες στον ανώμαλο αγωνιστικό χώρο. Αυτή τη φορά ο Ραζβάν, και καλώς έπραξε, δεν μίλησε για τις λακκούβες!
Η Σλόβαν πρακτικά, έκανε αυτό που δεν είχε κάνει την περασμένη Κυριακή η ΑΕΚ. Πίεσε με φόρτσα, Μίχαϊ-Μιχαηλίδη. Επιτέθηκαν στους στόπερ, με ορμή. Κι όποιο ψάρι πιάσουν. Έπιασαν, εκεί που ο Χέντι υπερίσχυσε του Μίχαϊ, το γρήγορο 1-1. Η Σλόβαν το κάνει κάθε φορά, αυτό. Να ανταποδίδει ένα γκολ, αμέσως. Με τον Ολυμπιακό στη Σλοβακία, έφαγαν στο 33′, έβαλαν στο 42′. Εφαγαν ξανά στο 54′, έβαλαν πάλι στο 62′. Με την Κοπεγχάγη στην πρώτη αγωνιστική του ομίλου, έφαγαν στο 18′, έβαλαν στο 21′. Εδώ, έφαγαν στο 9′, έβαλαν στο 15′. Δεν ήταν κάτι, εκτός των αναμενόμενων.
Ο ΠΑΟΚ είναι ανώτερη ομάδα από τη Σλόβαν, όπως ήταν και από τη Ριέκα, και τούτο θα επιβεβαιωθεί “καθ’ οδόν” στο γκρουπ. Ο Λούκας Τέιλορ και ο Ακπομ αρχίζουν και γεμίζουν stats, επιπλέον ο Λούκας Τέιλορ σιγά-σιγά μαθαίνει τον Ζίβκοβιτς (…και ο Ζίβκοβιτς τον Λούκας Τέιλορ), και ξεφυτρώνουν εδώ κι εκεί και οι βράχοι! Ο Εσίτι ήταν ένας βράχος, όχι τόσο στις επιθέσεις της Σλόβαν όσο στα λάθη συμπαικτών. Ο Μιχαηλίδης ήταν ένας βράχος, και στις επιθέσεις της Σλόβαν και στα λάθη συμπαικτών. Τον Πασχαλάκη, ακόμη μία φορά τον χρειάστηκαν. Και ήταν κι αυτός, βράχος.
Ο Δικέφαλος δεν έφερε ισοπαλία. Έφερε ισοπαλία, σε αγώνα στον οποίο ανά πάσα στιγμή ελλόχευε κίνδυνος να τον χάσει ολόκληρο! Στο τέλος της νύχτας τα on-target ήταν δύο με πέντε…
Πηγή: sdna.gr
