Του Βασίλη Σκουντή
Έχουν περάσει ακριβώς έξι μήνες από τότε που η Εθνική ομάδα της υδατοσφαίρισης έριχνε στο Βελιγράδι ένα από τα δυο ταμπού που τη στοίχειωναν ανεβαίνοντας για πρώτη φορά στο βάθρο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος…
Συνεπαρμένος από εκείνη την επιτυχία έγραψα τότε πως οι παλικαράδες με τα σκουφάκια εμφορούνται κατ’ απόλυτο τρόπο από αυτό που γράφει ο Νίκος Καζαντζάκης στην «Ασκητική» του…
“Να ‘σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις”!
Οι αφχαρίστητοι και η υπεραξία
Όπερ και εγένετο χθες: αυτοί οι τύποι όντως είναι αφχαρίστητοι και συνέτριψαν την πιο άβολη συνήθεια τους, κατακτώντας το παρθενικό χρυσό μετάλλιο στην ιστορία μιας ομάδας που εδώ και 21 χρόνια έχει κάνει κατάληψη στα βάθρα των μεγάλων διοργανώσεων…
Ένα μετάλλιο που δεν είναι απλώς χρυσό, αλλά λόγω της μακράς απαντοχής και της προσδοκίας μοιάζει με πλατινένιο και βάλε…
Σε κάθε περίπτωση αυτό το χρυσό μετάλλιο, έστω κι αν κατακτήθηκε σε διοργάνωση ήσσονος σημασίας σε σχέση με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα και τα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, αποκτά μια ανεκτίμητη και καθόλου ψευδεπίγραφη υπεραξία.
Αμ’ το άλλο;
Με την πρωτιά στο Παγκόσμιο Κύπελλο και τον εξορκισμό των δαιμόνων που την καταδυνάστευαν άνοιξε κιόλας ακόμη περισσότερο η όρεξη μας ενόψει των επόμενων διοργανώσεων στις οποίες αυτή η υπέροχη και λατρεμένη ομάδα θα επιδιώξει να αναρριχηθεί και πάλι στην κορυφή.
“Καλόμαθε η γριά στα σύκα”, κατά πως λέμε σε τέτοιες περιπτώσεις…
Φαντάζομαι και ελπίζω κιόλας, λόγω και της διαχρονικής καψούρας την οποία τρέφω γι’ αυτή την ομάδα, πως το Σίδνεϊ, όπου θριάμβευσε χθες, θα αποδειχθεί το δικό μας Ελ Αλαμέιν, όπως το όρισε ο Γουίνστον Τσόρτσιλ, οριοθετώντας τη σημασία της νίκης των συμμαχικών δυνάμεων επί των Ναζί τον Νοέμβριο του 1942 στην πόλη τη Βόρειας Αιγύπτου…
Το Σίδνεϊ και το Ελ Αλαμέιν
Εκ των υστέρων ο Βρετανός “Πρωθυπουργός της νίκης” είχε πει ότι “μέχρι τότε δεν είχαμε καταφέρει καμία νίκη και από εκεί και πέρα δεν γνωρίσαμε καμία ήττα. Η νίκη στο Ελ Αλαμέιν δεν έκρινε την κατάληξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά έδειξε ότι μπορούμε να είμαστε εμείς οι νικητές”…
Παρομοίως και η νίκη της Εθνικής στο Σίδνεϊ δείχνει ότι από τη στιγμή που ξόρκισε τα φαντάσματα (γενικώς και δη αυτά των Ούγγρων) και έβαλε τέλος στο σερί των πέντε χαμένων τελικών, μπορεί να κατσικωθεί στο θρόνο!
Δεν είναι εύκολο αυτό βεβαίως, το ένα χρυσό μετάλλιο δεν συνεπάγεται το άλλο, αλλά προφανώς η χθεσινή επιτυχία βάζει την ελληνική ομάδα σε μια διαφορετική (όχι αγωνιστική, αλλά) ψυχολογική και πνευματική διαδικασία…
“We finally made it”
Αυτή η επιτυχία αποτινάσσει από πάνω της το σύνδρομο και το «γαμώ το» που την καταδυνάστευαν και το εξέφρασε πολύ πιο κομψά απ’ όσο το γράφω εγώ, ο Δημήτρης Σκουμπάκης λίγα λεπτά μετά τη λήξη του τελικού κόντρα
“We finally made it”!
Ν’ αγιάσει το στόμα του, ν’ αγιάσει και το χέρι του, καθώς εκτός από αμυντικός ογκόλιθος ο Χανιώτης πολίστας, χθες έβαλε και πέντε γκολ!
Δεν έβαλε βεβαίως το λυτρωτικό και εκστατικό γκολ της νίκης στον τελικό κόντρα στους Μαγυάρους: περί αυτού μερίμνησε ο Στέλιος Αργυρόπουλος-Κανακάκης ο οποίος σκόραρε 13 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη για να «γράψει» το 15-14 και να βαδίσει έπειτα από 21 χρόνια στα χνάρια του Γιώργου Αφρουδάκη…
Το υπενθύμισε κιόλας χθες αυτό το ιστορικό και μνημειώδες γκολ του νυν Αντιπροέδρου της ΚΟΕ ο Θοδωρής Βλάχος, συνδέοντας το με εκείνο που έβαλε χθες ο MVP της διοργάνωσης…
Το χέρι του Θεού και οι αράχνες
Για την ελληνική υδατοσφαίριση και γενικώς για το αθλητικό οικοσύστημα μας, οι δείκτες του ρολογιού θα σταματούν πάντοτε στην 30ή Ιουλίου του 2005 όταν ο μικρός τελικός του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στο Μόντρεαλ απέβη τεράστιος!
Εκείνο το μεσημέρι η Εθνική νίκησε την Κροατία με 12-11 στην παράταση, χάρη σε ένα επικό γκολ που πέτυχε ο Γιώργος Αφρουδάκης στα ύστερα της παράτασης από την πάσα του αδερφού του, Χρήστου…
Εκείνο το σουτ ήταν όντως άπιαστο, άλλωστε, όπως μού είχε τότε ο ηθικός αυτουργός Χρήστος Αφρουδάκης “η μπάλα πήγε εκεί που κάνουν σεξ οι οι αράχνες”!
Όσο για τον φυσικό αυτουργό Γιώργο Αφρουδάκη, ελόγου του ζήλεψε την ατάκα του Ντιέγκο Μαραντόνα και να πώς προέκυψε το ελληνικό χέρι του Πανάγαθου!
“Από τη στιγμή που πήραμε την μπάλα πιπίλιζα συνεχώς το μυαλό μου με την ίδια φράση, που ήταν μια εντολή προς τον εαυτό μου: “Γιώργο κάνε κάτι, κάνε κάτι και κάν’ το τώρα”! Όταν μού ήρθε η μπάλα δεν χρειάστηκα δεύτερη σκέψη. Δούλεψα δυνατά με τα πόδια μου και έκανα ένα σουτ που δεν το έχω ξαναδοκιμάσει στη ζωή μου: γυριστό, χωρίς να βλέπω την εστία, από τη θέση του φουνταριστού. Αστραπιαία γύρισα το βλέμμα μου προς το τέρμα, είδα την μπάλα να περνάει στο τσακ τη συμβολή των δοκαριών και ήμουν σίγουρος πια: το δικό μου χέρι έκανε το σουτ και το χέρι του Θεού έσπρωξε την μπάλα στα δίχτυα”!
Το άχτι με τους Ούγγρους και η συγνώμη του Βλάχου
Στο πέρασμα των χρόνων η Εθνική ομάδα έβαλε αλλά και έφαγε τέτοια γκολ που της χάρισαν ή της στέρησαν νίκες, προκρίσεις και μετάλλια αυτός άλλωστε είναι ο νόμος του αθλητισμού…
Τους Ούγγρους τους είχαμε άχτι διότι υπήρξαν οι θύτες μας σε τρεις από τους πέντε χαμένους τελικούς του παρελθόντος, οπότε η χθεσινή νίκη αποκτά και μια επί πλέον (ρεβανσιστική) διάσταση…
Τους “Μπιτλς του γουότερ πόλο” τους είχαμε νικήσει (με 9-6) και στον ημιτελικό των Ολυμπιακών Αγώνων, το 2021 στο Τόκιο, αλλά έναν χρόνο αργότερα μας άνοιξαν μια πληγή η οποία στον θυμικό και στον βιωματικό κόσμο μας παραμένει ανεπούλωτη: εννοώ τον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 2023 στη Φουκουόκα όπου μας κόστισε το τάιμ άουτ το οποίο κάλεσε ο Θοδωρής Βλάχος (και για το οποίο ζήτησε χίλιες φορές συγνώμη και πλάνταξε στο κλάμα) στην κανονική διάρκεια (10-10) και ηττηθήκαμε στα πέναλτι με 4-3.
Ο γάμος και οι πτωχοί συγγενείς
Παρεμπιπτόντως σε εκείνο τον τελικό είχε βάλει τέσσερα γκολ ο απών από την αποστολή στο Σίδνεϊ Ντίνος Γενηδουνιάς που δεν άφησε τον γάμο να πάει για πουρνάρια!
Απλώς μέσα στα πουρνάρια κρυβόταν και αυτό το ιστορικό και εμβληματικό χρυσό μετάλλιο!
Στο μεταξύ ήμουν παρών και θυμάμαι με το νι και με το σίγμα την παρθενική συμμετοχή μας στο Παγκόσμιο Κύπελλο που τότε λεγόταν FINA Cup και είχε διεξαχθεί το 1985 στο Ντούισμπουργκ…
Τότε η Εθνική, σε πείσμα της παρουσίας εμβληματικών παικτών (συμπεριλαμβανομένου και του νυν Προέδρου της ΚΟΕ Κυριάκου Γιαννόπουλου, με προπονητή τον αείμνηστο Ίβο Τρούμπιτιτς) ήταν ο πτωχός συγγενής και τερμάτισε όγδοη και τελευταία με μια ισοπαλία και έξι ήττες σε επτά αγώνες.
Τα όργια του Βολτιράκη και η επόμενη ζωή μας
Το 1997 στο ΟΑΚΑ βγήκαμε δεύτεροι νικώντας στον ημιτελικό την Ουγγαρία (με την οργιώδη εμφάνιση του τερματοφύλακα Μάκη Βολτιράκη) και χάνοντας στον τελικό από τους Αμερικανούς…
Πέρυσι στην Ποντγκόριτσα η Εθνική ηττήθηκε από την Ισπανία με 16-14 και κατέκτησε ξανά το ασημένιο μετάλλιο, αλλά χθες εδέησε να εκπληρώσει τα απωθημένα, τους πόθους και τους καημούς πασών των γενεών της ελληνικής υδατοσφαίρισης που δικαιώθηκαν συλλήβδην όταν ο Αργυρόπουλος ξετίναξε τα δίχτυα του Τσόμα.
Άμποτε αυτή να είναι η πρώτη ημέρα της επόμενης ζωής μας!
Πηγή: Sport24
