Της Χριστίνας Αμερικάνου
Οι άντρες, λένε, πως δεν κλαίνε. Βλακείες, θα πω εγώ. Ισα ίσα που κλαίνε πολύ πιο αληθινά, κλαίνε μέσα από την ψυχή τους. Το κλάμα δεν είναι γι’ αυτούς ούτε παράπονο, ούτε νάζι, ούτε συνήθης τρόπος αντίδρασης και –ακόμα πιο σημαντικό- δεν είναι τρόπος πίεσης να γίνει το δικό τους!
Οι άντρες κλαίνε όταν νιώθουν πως απέτυχαν ενώ είχαν προσπαθήσει πολύ. Απέτυχαν να κρατήσουν τον έρωτα της ζωής τους, απέτυχαν να κάνουν το σημαντικό βήμα στην καριέρα τους, απέτυχαν να πραγματοποιήσουν ένα όνειρο ζωής. Κλαίνε όταν ξέρουν ότι μπορεί και να μην έχουν άλλη ευκαιρία. Και ας φωνάξετε όσο θέλετε όλες οι γυναίκες μαζί. Όποια εξαίρεση και αν μου αραδιάσετε, θα είναι εκείνη που απλά επιβεβαιώνει τον κανόνα. Οι άνδρες κλαίνε όταν δεν έχουν άλλον τρόπο να ξεσπάσουν, να αντιδράσουν, να εξιλεωθούν.
Γι’ αυτό και θα εκτιμώ περισσότερο το κλάμα των ανδρών. Λύγισα με τα δάκρυα του Σαλάχ μετά την αποχώρησή του από το άσχημο αλλά επουδενί εσκεμμένο μαρκάρισμα του Ράμος. Βούρκωσα με το κλάμα του Καρβαχάλ καθώς κατέβαινε τα σκαλιά για τα αποδυτήρια μετά τον τραυματισμό του. Σφίγχτηκε η καρδιά μου από τους λυγμούς των παικτών της Λίβερπουλ που ένας ένας έπεφταν στο τέλος στο χορτάρι για να ξεσπάσουν από την υπερπροσπάθεια και θύμωσα με τον εαυτό μου που –έστω και με καλή πρόθεση- κορόιδεψα τον Κάριους για τις δύο κακές στιγμές του.
Ακόμα περισσότερο όμως θαύμασα τον Ζιντάν και τον Κλοπ! Όχι για τον τρόπο που διαχειρίστηκαν το παιχνίδι. Νομίζω ότι ο ΖιΖού ήταν σίγουρα καλύτερος σε αυτό εξάλλου. Τους «έβγαλα το καπέλο» για ό,τι αμφότεροι έχουν καταφέρει στις ομάδες τους ως προς τον τρόπο που διαχειρίζονται το ανθρώπινο δυναμικό τους.
Από την μία ο Κλοπ έχει χτίσει ξανά την «φανέλα» της μεγάλης Λίβερπουλ χαλυβδώνοντάς τους, και από την άλλη ο «θαυμαστός κύριος Ζιντάν» έχει κρατήσει μέσα στην «χύτρα» που λέγεται Ρεάλ καλά κρυμμένα όλα τα μυστικά της. Λίγο «λασκάρει» τη βαλβίδα αφήνοντάς την λάσκα μη γίνει η έκρηξη και όλα κύλησαν υποδειγματικά ως χθες που αναγκαστικά πια άφησε το καπάκι ανοιχτό για να χαρεί την τρίτη διαδοχική στέψη του!
Την στέψη ΤΟΥ, ναι! Γιατί και η χθεσινή επική βραδιά της Ρεάλ δικό του κατόρθωμα είναι και για το αγωνιστικό πλάνο αλλά και για τον έλεγχο συμπεριφορών αυτής της τόσο καλής αλλά ατίθασης «τάξης»!
Αξιος συγχαρητηρίων και ο Κλοπ που στην λήξη τριγυρνούσε όλο τον αγωνιστικό χώρο για να δώσει μία αγκαλιά σε όλους του απογοητευμένους παίκτες του, ψιθυρίζοντάς τους κάτι στο αυτί, παίρνοντας παράμερα τον Κάριους για να πει, ειδικά σε αυτόν, δύο παρηγορητικά λόγια.
Αυτός είναι το ποδόσφαιρο και τούτο είναι το μεγαλείο του. Το κλάμα των ηττημένων, το γέλιο των νικητών, το χέρι συμπαράστασης των «ηγετών», η υπόκλιση των οπαδών στον μεγάλο αντίπαλο αλλά και το χειροκρότημά τους στους δικούς τους παίκτες, έστω κι αν αυτοί απέτυχαν.
Ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο τα ωραία ψαλιδάκια, οι περίτεχνες ντρίμπλες και τα αγωνιστικά κατορθώματα. Αυτά όλα είναι το… μισό ποδοσφαιρο! Το ολοκληρωμένο, πραγματικό και ουσιαστικό νόημά του είναι σε όσα παραπάνω περιγράψαμε.
Είναι το «μαζί», όχι το «εγώ», όποιος υπηρετεί το «εγώ» φτηναίνει, μικραίνει, αποπέμπεται. Όσο μεγάλος, λοιπόν, παίκτης κι αν είναι ο Κριστιάνο Ρονάλντο, τόσο ελάχιστος αποδεικνύεται στα μάτια φίλων και εχθρών. Και αλήθεια, πόσο κρίμα είναι για έναν εκ των μεγαλύτερων ποδοσφαιριστών της σύγχρονης εποχής του αθλήματος, να φαίνεται πως θα μείνει στη ιστορία περισσότερο για την αλλαζονεία, την αμετροέπεια και τον ναρκισσισμό του, αντί για τα ποδοσφαιρικά του επιτεύγματα.
