Του Δημήτρη Καρύδα
Του ΓιΙδού λοιπόν το τέλος μιας σεζόν που έγιναν όλα μαζεμένα προς όφελος του Ολυμπιακού: Κέρδισε το τέταρτο τρόπαιο (και πρώτο της ιστορίας του επί ελληνικού εδάφους), απέδειξε ότι ο πρώτος της κανονικής περιόδου μπορεί να είναι πρώτος και στο τέλος του δρόμου και κυρίως έκλεισε με επιτυχία ένα μεγάλο κύκλο της ιστορίας του που κράτησε περίπου 20 χρόνια. Του χρόνου θα είναι μια μεταβατική σεζόν με τον Ολυμπιακό να ανακατασκευάζει το ΣΕΦ και το 2028 θα τον βρει πλέον σε μια εντελώς καινούργια φάση και σε μια διαφορετική πίστα από κάθε άποψη και μέτρο σύγκρισης.
Ας μείνουμε όμως στο σήμερα ή μάλλον στο χθες… Ο τελικός δεν ήταν τίποτε κοντινό ή σχετικό με ότι περιμέναμε…Οι λογής λογής αναλυτές ή σχολιαστές, οι πανεπιστήμονες του μπάσκετ όπως έλεγε κάποτε ο συγχωρεμένος ο Ίβκοβιτς πρέπει να πετάξουν στα σκουπίδια τα διπλώματα τους. Δεν βγάζω εκτός τον εαυτό μου. Δεν υπήρχε μέσο έντυπης ή ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας που να μην μιλούσε για τις ζώνες του Σκαριόλο και να μην αναφερόταν ακόμη και στα σχέδια διάσπασης τους. Ακόμη δεν τον είδαμε Γιάννη τον βαφτίσαμε. Την ώρα που άκουγα τους δύο προπονητές να μιλούν στη συνέντευξη τύπου παραμονές του τελικού μπήκε ένας δαίμονας στο μυαλό μου τη στιγμή που ο Μπαρτζώκας είπε γελώντας: ‘’Ξέρουμε ότι στον Σέρτζιο αρέσουν οι ζώνες ακόμη και το 1 μαν του μαν τέσσερις ζώνη που μπορεί να παίξει πάνω στον Ντόρσεϊ’’, είπε ο έλληνας κόουτς. Ο Ντόρσεϊ δίπλα του γέλασε και ο Σκαριόλο απάντησε κάτι περί ανέμων, βροχών και άλλων καιρικών φαινομένων. Η προφανής σκέψη ήταν: ‘’Τώρα που κατάλαβε ότι τον…περιμένουν μήπως δεν παίξει ζώνη’’.
Όπως έλεγε και ο Σέρλοκ Χολμς όταν αφαιρέσεις όλα τα απίθανα το πιο προφανές είναι η λύση! Ίσως εκείνη τη στιγμή, ίσως ήδη οι συνεργάτες του το είχαν σχεδιάσει διαφορετικά, ο Σκαριόλο μπήκε στον τελικό αποφασισμένος η Ρεάλ να πέσει παλικαρίσια και όχι ταμπουρωμένη σε μια παθητική ζώνη κάνοντας τον σταυρό της να μη μπουν τα σουτ!
Οι δύο φάσεις που έκριναν τα πάντα
Νομίζω ότι όσα έγιναν για σχεδόν 38 λεπτά διεγράφησαν αυτόματα όταν με ένα τρελό τρίποντο του Χεζόνια το ματς πήγε στα ίσα (80-80). Ενώ ο Ολυμπιακός προσπέρασε και η Ρεάλ αστόχησε ο Καμπάτσο φάνηκε να κλέβει τη μπάλα αλλά οι διαιτητές σταμάτησαν τη φάση δίνοντας φάουλ. Ο Ολυμπιακός πέρασε 84-80, έφτασε τη διαφορά στο 88-80 και ξαφνικά βρέθηκε μετά από μια σειρά λαθών και χαμένων ριμπάουντ σε μ ια εντελώς άβολη θέση. Το τρίποντο του Φελίζ που θα έφερνε το ματς στα ίσα δεν μπήκε ποτέ και στον πάγκο εμφανίστηκαν οι μπλούζες και τα καπελάκια που έγραφαν πρωταθλητές Ευρώπης! |Μόλις είχε έρθει η στιγμή της δικαίωσης για τέσσερα κυρίως πρόσωπα! Συμπωματικά και οι τέσσερις είχαν βρεθεί στην ίδια θέση και στην τελευταία στέψη του 2013 στο Λονδίνο.
Οι δικαιωμένοι και οι πόνοι του Μπαρτζώκα!
Ιεραρχικά, λοιπόν, οι αδελφοί Αγγελόπουλοι έδειξαν ιώβεια υπομονή μετά από σειρά χαμένων φάιναλ φορ και πολλών απογοητεύσεων λίγο πριν τη….βρύση! Σε πείσμα της εποχής στήριξαν τον Μπαρτζώκα και κατέληξαν να αλλάξουν φέτος τη low budget πολιτική της τελευταίας δεκαετίας. Η διεξαγωγή του φάιναλ φορ στο ΟΑΚΑ ήταν το έξτρα κίνητρο
για να κτίσουν την ομάδα με το μεγαλύτερο μπάτζετ στην ιστορία του συλλόγου αλλά τίποτε δεν θα είχε συμβεί αν ταυτόχρονα είχαν αναιρέσει την εμπιστοσύνη τους στον έλληνα κόουτς.
Ο Μπαρτζώκας ήταν αποφασισμένος και το πέτυχε σταδιακά να φτιάξει μια πραγματική ομάδα με στελέχη που θα λειτουργούν κάτω από το ‘’εγώ’’ τους. Είχε τον τέλειο αρχηγό για να το πετύχει. Ο Κώστας Παπανικολάου αναλαμβάνοντας την αρχηγία του Ολυμπιακού και την πρωτοκαθεδρία των αποδυτηρίων μεταλλάχθηκε στην επιτομή του ομαδικού πνεύματος. Όταν ο αρχηγός εντός παρκέ είναι ο πρώτος που θα βάλει το κορμί του στην άμυνα και ο τελευταίος που θα γκρινιάξει γιατί δεν πήρε μπάλες στην επίθεση είναι απόλυτα λογικό να υπάρχει μια κανονική ομάδα χωρίς παθογένειες, εγωισμούς και ψευτοδιλήμματα.
Ο Μπαρτζώκας πέρασε πολλά από την πρώτη θητεία του στον Ολυμπιακό μέχρι τη δεύτερη. Υποχρεώθηκε σε μια παραίτηση με το ζόρι, έκανε ψυχοθεραπεία για να ξαναβρεί τον εαυτό του, πήγε στο Κράσνονταρ για να ξαναβρεί τον προπονητή Μπαρτζώκα και γύρισε πίσω για να φτάσει πλέον στην καθολική αναγνώριση και δικαίωση. Η μεγαλύτερη επιτυχία όμως για τον ίδιο είναι ότι από το 2006 όταν άφησε πίσω μια καλά τακτοποιημένη ζωή και ρίχτηκε στο άγνωστο ταξίδι της προπονητικής σε ψηλό επίπεδο βρέθηκε με δύο Ευρωλίγκες στο χέρι, ψηφίστηκε τρεις φορές προπονητής της χρονιάς και πλέον στην Ευρώπη μιλάνε για το Bartzokas ball! Ε, δεν είναι και λίγα…
Προφανώς και δεν ειπώθηκε αλλά ο Μπαρτζώκας κοούτσαρε στο φάιναλ φορ με φρικτούς πόνους λόγω ενός περιστασιακού προβλήματος υγείας και είχε πάρει αντιβίωση για να αντέξει. Αλλά το όλο θέμα ούτε ανακοινώθηκε, ούτε φάνηκε. Αν υπήρχε soundtrack για τα όσα έχουν συμβεί στη ζωή του τα τελευταία 20 χρόνια νομίζω ότι είναι τα λόγια του Τσε Γκεβάρα στην τελευταία διασωσμένη επιστολή του: ‘’Αξίζει, φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει’’. Ο Μπαρτζώκας πλησίασε μπόλικες φορές τη φλόγα, δεν κάηκε και βλέπει ολοζώντανο το όνειρο του…
Το βάθος και η πληρότητα
Κι΄ αφού ο Σκαριόλο δεν έπαιξε ζώνη τι έκρινε τελικά τον τελικό; Απλά, λιτά και σύντομα: Η τεράστια πληρότητα και το βάθος του Ολυμπιακού. Ο Μπαρττζώκας είχε την πολυτέλεια αλλά και το θάρρος να ξεκινήσει την Τρίτη περίοδο με τον Μακίσικ που δεν είχε παίξει λεπτό προηγουμένως και την τέταρτη με τον Ταϊρίκ Τζόουνς. Μάλιστα το συγκεκριμένο σχήμα με τον Τζόουνς και τους Πίτερς–Βεζένκοφ μαζί στο παρκέ το κράτησε για όλη σχεδόν την τέταρτη περίοδο κάτι που άφησε στον πάγκο τον Μιλουτίνοφ! Σε τελικό Ευρωλίγκας μια ομάδα παίζει χωρίς τον all star σέντερ της για όλο το τελευταίο δεκάλεπτο. Μοιάζει με πυρηνικό μπασκετικό οπλοστάσιο! Κάπως έτσι ο Ολυμπιακός πήρε 61 πόντους από παίκτες που ήρθαν από τον πάγκο και η λαβωμένη Ρεάλ με ένα rotation που δεν πήγε πέρα από τον 8ο παίκτη πήρε αντίστοιχα 28 πόντους από όσους ήρθαν από τον πάγκο.
Ο αληθινός MVP
Το 2007 στο προηγούμενο Αθηναϊκό φάιναλ φορ οι δημοσιογράφοι ψήφιζαν για τον MVP χειρόγραφα γύρω στο 30’. Για να προλάβουν να καταμετρηθούν οι ψήφοι. Κάπως έτσι.
κανείς δεν ψήφισε στην τελευταία περίοδο και ο Ραμούνας Σισκάουσκας έχασε ένα ατομικό τίτλο που άξιζε. Τον πρόλαβε ο Διαμαντίδης που ήταν εξαιρετικός μέχρι το 30’. Κάτι ανάλογο έγινε χθες αφού έχω την αίσθηση ότι η Ευρωλίγκα πήγε με την πιο εμπορική επιλογή. Φυσικά και δεν ψήφισα για MVP τον Φουρνιέ όχι γιατί δεν είχαν αξία τα μεγάλα σουτ που έβαλε αλλά γιατί μέτρησα άλλες 6-7 φάσεις που η Ρεάλ πήγε βάσει σχεδίου πάνω του στην επίθεση της και σκόραρε! Ότι έβαλε μπροστά το έφαγε στην άμυνα! Κατά την ταπεινή μου άποψη ο αληθινός MVP του Ολυμπιακού και στα δύο ματς του φάιναλ φορ ήταν ο Αλεκ Πίτερς. Με 16,5 πόντους μέσο όρο 8/9 δίποντα, 4/4 τρίποντα, 5/6 βολές, 9 ριμπάουντς στα δύο ματς και 3 ασίστ για 1 λάθος άξιζε την επιβράβευση. Αλλά η Ευρωλίγκα πήγε με την πιο ‘’εμπορική’’ επιλογή του Γάλλου φόργουορντ.
Πηγή: Sportal
