Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Το κυριακάτικο ντέρμπι ΑΕΚ – Ολυμπιακού είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός κινηματογραφικού τρέιλερ: Το τρέιλερ για το «προσεχώς» του ελληνικού ποδοσφαίρου, για το οποίο λίγοι άνθρωποι με πρωτοφανές πείσμα, πάλεψαν να γίνει πραγματικότητα. Και να που έγινε.
Δίχως προκαθορισμένο νικητή πριν την σέντρα. Δίχως συζήτηση για τον διαιτητή μετά το σφύριγμα της λήξης (οι «διαμαρτυρίες» του «Γαύρου» δεν αποτελούν συζήτηση – αποτελούν προαποφασισμένη κλάψα που δεν εκφράζει τους περισσότερους Ολυμπιακούς – πιστεύω και ελπίζω) . Με απρόσμενα ωραία μπάλα κατά τη διάρκειά του. Με πρωταγωνιστές τους παίκτες – τον Λιβάγια, τον Λάζαρο, τον Οτζίτζα. Με ένταση, με πάθος, με αποβολές, με πολλές ωραίες σκηνές. Μια ματσάρα από εκείνες που – αν έλειπε η αήττητη ανοησία και τα συνεπακόλουθα δακρυγόνα – φέρνουν τον κόσμο πίσω στο γήπεδο.
Όχι επειδή έχασε ο Ολυμπιακός, όπως ισχυρίζονται όσοι πιστεύουν ότι η προσπάθεια για εξυγίανση έγινε αποκλειστικά για να σταματήσουν οι «Ερυθρόλευκοι» να κερδίζουν τα πρωταθλήματα.
Αλλά επειδή αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Επειδή η ΑΕΚ είναι καλύτερη στο γήπεδο ετούτη την περίοδο και άξιζε να νικήσει. Επειδή αν δεν νικούσε, θα της έφταιγε ο εαυτός της και ουδείς άλλος. Επειδή και στον Ολυμπιακό, φταίει μονάχα ο εαυτός του για την ήττα. Επειδή η μπάλα έχει νίκες και ήττες και ανατροπές και αγωνιστικές κρίσεις όπως αυτή που καλούνται να διαχειριστούν νωρίς – νωρίς φέτος οι Πειραιώτες. Και τα έχει για όλους, όχι μόνο για τους … «άλλους».
Επειδή ζούμε επιτέλους μια κάποια ποδοσφαιρική κανονικότητα – με τις ελληνικές ιδιαιτερότητες ασφαλώς, αλλά κανονικότητα: Την κανονικότητα της γκέλας. Όλοι έχουν «γκελάρει» ήδη, όλοι θα συνεχίσουν να γκελάρουν και όλοι οι μικρομεσαίοι δικαιούνται να ελπίζουν ότι μπορούν να πάρουν βαθμούς σε κάθε παιχνίδι και απέναντι σε κάθε αντίπαλο. Επειδή το ελληνικό πρωτάθλημα έχει -μετά από δεν ξέρω κι εγώ πόσα χρόνια- τρεις διεκδικητές. Στην πράξη, όχι στην θεωρία. Μακάρι να αντέξει ο Πανιώνιος και να γίνουν τέσσερις. Μακάρι να επιστρέψει ο Παναθηναϊκός και να γίνουν πέντε. Αλλά ακόμα κι αν δεν συμβούν αυτά, εφόσον συνεχιστεί έτσι η σεζόν το ΟΑΚΑ θα γεμίζει σε όλα τα παιχνίδια, όχι μόνο στα ντέρμπι, η Τούμπα θα κοχλάζει όταν ξανανοίξει, το «Καραϊσκάκη» θα εκτιμήσει περισσότερο τις νίκες και τις επιτυχίες που μέχρι πρότινος είχε μάθει να θεωρεί δεδομένες, όλες οι έδρες σε Αθήνα και επαρχία θα αποκτήσουν διαφορετική προσδοκία και δυναμική.
Επειδή από εδώ και εμπρός, έχουμε χειροπιαστές ενδείξεις ότι πριν και μετά τα ντέρμπι θα μπορούμε επιτέλους να μιλάμε μόνο για ποδόσφαιρο.
Επειδή τίποτα από τα παραπάνω δεν θα συμβεί σε ένα βράδυ, ακόμα κι αν το βράδυ είναι τόσο εντυπωσιακό όσο το κυριακάτικο στο ΟΑΚΑ, αλλά δικαιούμαστε πια να ελπίζουμε. Κάποιοι πάλεψαν για αυτή την ελπίδα. Για να μην είναι η επόμενη μέρα του ελληνικού ποδοσφαίρου, όπως οι προηγούμενες. Για να έρθει το αύριο μια ώρα αρχύτερα. Και κοίτα να δεις που το αύριο ήρθε. Είναι σήμερα. Και είναι μια χαρά…
Πηγή: Sport DNA
