Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ζητήσαμε, όχι πολλά, όχι πολυτέλειες, όχι ομαδάρες που αστράφτουν και παικταράδες που είναι στις Χρυσές Μπάλες, αλλά πάλι κάτι το σπάνιο. Κάτι που οι σημερινοί τριαντάρηδες νόμιζαν πως είτε δεν υπάρχει είτε, εάν υπάρχει, δεν πρόκειται να το ζήσουν ποτέ.
Ένα φτωχό και ταπεινό πρωτάθλημα, σαρδέλα, όχι αστακός, φασολάδα, όχι φιλέτο, έτσι, μονάχα για να είμαστε ζεστοί και να πηδήσουμε τον χειμώνα ετούτο. Να έχουμε ένα λόγο για να δούμε ΑΕΚ-Απόλλωνα, ν’ ασχοληθούμε με Πλατανιά-ΠΑΟΚ, να περιμένουμε τι θα γίνει Ολυμπιακός-ΠΑΣ. Με άλλη βαθμολογία, τη χειμερινή βαθμολογία των προτέρων εποχών, εκείνες τις σιβηρικές θερμοκρασίες κ.λπ., ούτε θα βλέπαμε ούτε θ’ ασχολούμασταν ή θα περιμέναμε. Το δώρο, όχι μόνον μας ήρθε, αλλ’ ήρθε και με extra bonus. Ατρόμητος!
Η σοφή φύση, πάντοτε, βρίσκει πώς να καλύπτει τα κενά. Εστω, να τα κρύβει. Διότι εφέτος πράγματι, μια παρένθεση εδώ, ψηλά χάσκει τρομακτικό κενό. Παναθηναϊκός! Και ο αστός-Παναθηναϊκός, ιδιοσυγκρασιακά, δεν είναι πρόσφυγας-ΑΕΚ ν’ αντέχει με καρτερία την κακουχία. Να κάνουν πατεράδες, παππούδες, μπαρμπάδες το YouTube κρυφό σχολειό, να δείχνουν περασμένα μεγαλεία για να κρατήσουν στην πίστη τα παιδιά, τα εγγόνια, τ’ ανίψια. Ο Παναθηναϊκός δεν ξέρει το no pain no gain. Ψάχνει τη μαγική λύση.
Έξω η φύσις χαίρει διότι, είναι οριστικό πια, στ’ αλήθεια θα τον πηδήσουμε τον χειμώνα. Αυτό το πρωτάθλημα δεν θα έχει κριθεί πριν τον καιρό των ντέρμπι, δηλαδή τον Μάρτιο. Στο χειρότερο σενάριο. Στο ιδανικό, θα παίζεται ως τις τελευταίες αγωνιστικές του Μαίου. Και, το ακόμη καλύτερο, σίγουρα θ’ αναδείξει ένα πρωταθλητή (δύο δεν γίνεται, ούτε τρεις…) που θα το κατακτήσει και θα το χαρεί διπλά και τρίδιπλα. Η χαρά θα είναι ότι το τρόπαιο δεν του ήταν ταμένο, εξαρχής. Μια ξεχασμένη, ή περίπου, χαρά.
Ο πρωταθλητής θα το κατακτήσει, όχι κατ’ απονομήν, αλλ’ επειδή θα έχει βγάλει τη μεγαλύτερη ανθεκτικότητα στο μάκρος της διαδρομής, θα έχει κάνει τα λάθη του αλλ’ αυτά θα είναι, στη σούμα, λίγο λιγότερα απ’ τα λάθη των άλλων, ενδεχομένως θα πάρει καθ’ οδόν μία-δύο καίριες αποφάσεις ή θα του κάτσουν μία-δύο κρίσιμες συγκυρίες που στο τέλος θα έχουν δημιουργήσει όλη τη διαφορά. Γενικώς, μια κυλιόμενη αβεβαιότητα που άλλοι (μη πω τη φχαριστιούνται, οπωσδήποτε όμως «θέλοντας και μη») την αποδέχονται και άλλοι, οι καλομαθημένοι, ενώπιόν της εκνευρίζονται. Τότε, εύκολα προσφεύγουν στην κλάψα που μια φορά κι ένα καιρό χλεύαζαν. Ακριβέστερα, την ξεπερνούν. Για όλα, φταίει η κυβέρνηση! Δεν είναι τίποτα σοβαρό, θα περάσει…
Ο μικρόκυκλος της Νέας Σμύρνης έχει, μέρες που είναι, το δικό του ξεχωριστό extra bonus. Ότι επί δύο σεζόν και ένα γύρο, ο Πανιώνιος αρνείται να πέσει από την 5η θέση. Εξωφρενικό, εάν καθήσουμε κι αναλύσουμε τις περιρρέουσες (τον σύλλογο) συνθήκες. Οικονομική δυνατότητα, υποδομές καθημερινότητας, όγκος κόσμου. Όλα, αντιστοιχούν σε μάχη για το ζην. Κι όμως αυτό που επί δυόμισι χρόνια τρέχει, είναι μια απίθανη μάχη για το ευ ζην. Ενας λόγος ευγνωμοσύνης. Το μόνο κακό είναι πως η κοινωνία, και η τοπική και η ευρύτερη, το εξωφρενικό το έχει συνηθίσει και το παίρνει σαν να ‘ναι το φυσιολογικό. Ποια…ευγνωμοσύνη των ντόπιων; Ούτε εντύπωση στους ξένους δεν κάνει!
Πηγή: Sport DNA
