Του Γιάννη Σερέτη
Ο πιο «φρέσκος», αυτός που όλοι έχουν στο μυαλό ως «νεούδι», ο Ντάνι Πογιάτος, πήγε στον Παναθηναϊκό στα 42 του. Ο Γιάννης Αναστασίου με τη σούπερ πρώτη σεζόν του, ήταν στα 40 του. Το ίδιο και ο αγαπημένος Χουάν, το 1994. Ο Κρίστο Μπόνεφ ήταν 41 ετών, ο Πάκερτ και ο σούπερ ανερχόμενος στο ευρωπαϊκό σκηνικό, Γκίντερ Μπένγκτσον, στα 42 τους. Ο Νίκος Νιόπλιας πήρε (το τελευταίο του Παναθηναϊκού) πρωτάθλημα στα 44.
Ακόμα και ο αλησμόνητος Αντρέα Στραματσόνι ήταν έναν χρόνο μεγαλύτερος από τον Γιάκομπ Νέστρουπ: 39 ετών. Ξέρετε τελικά ποιος είναι ο μοναδικός νεότερος (εκτός του Σωτήρη Συλαϊδόπουλου που έμεινε στον πάγκο για δύο ματς) του Δανού; Ο Στράτος Αποστολάκης, στα 37 του. Κι αυτός υπηρεσιακός, μετά τον Αγγελο Αναστασιάδη. Ο μοναδικός, λοιπόν, νεότερος του Δανού, είναι ο σπουδαίος Λάκης Πετρόπουλος, το 1968. Στα 36 του. Εχοντας κόψει το ποδόσφαιρο από τα 29 του ως πρωταθλητής με το Τριφύλλι: ο μαθητής του Στέφαν Μπόμπεκ, κατά πολλούς εκείνος που είχε «στήσει» την ομάδα που «απογείωσε» ο Πούσκας.
Γιάκομπ Νέστρουπ, λοιπόν. Ο Παναθηναϊκός πάει από τους προπονητές – θρύλους του Neflix (Τερίμ – Μπενίτεθ, αν και ουδεμία σχέση ο ένας με τον άλλο τόσο προπονητικά, όσο και ως ταμπεραμέντο και χαρακτήρες) και από τους middle – aged (Γιοβάνοβιτς, Αλόνσο, Βιτόρια) σε έναν σούπερ ανερχόμενο που δεν έχει βγει ποτέ επαγγελματικά εκτός Σκανδιναβίας! Ως παίκτης (αμυντικός μέσος) πρόλαβε να αγωνιστεί μόλις σε 21 ματς: Δανία, Νορβηγία, Ισλανδία, τέλος. Ως προπονητής; Ακαδημία Κοπεγχάγης, Βίμποργκ, Κοπεγχάγη, δυο νταμπλ και δυο φορές στους «16» σε 3 1/2 χρόνια, πωλήσεις ύψους 92 εκατ. Ευρώ στην τριετία του, έτοιμος για Bundesliga! Κι’ όμως, αν δεν «στραβώσει» κάτι, στις επόμενες μια- δυο – τρεις μέρες θα έχει κλείσει στον Παναθηναϊκό!
Θα το πάθει το ποδοσφαιρικο-πολιτισμικό σοκ του; Οπως ο Μπάκε, ο Ρενέ, ο Γιαν, ο Γιόνα, τόσοι και τόσοι άλλοι όταν είχαν έρθει στην Αθήνα; Πώς θα το εισπράξει; Πώς θα προσαρμοστεί, πώς θα αντιδράσει στις «στραβές», πώς, πώς, πώς; Τα ακούω όλα αυτά. Είδαμε, όμως και τους προπονητές του Netflix. Ας δούμε και κάποιον καινούριο! Με τις απαραίτητες δέκα μεταγραφές βεβαίως που θα έλεγε και ο Ράφα, ο οποίος αποχωρεί από τρίτη σερί ομάδα (Εβερτον, Θέλτα, Παναθηναϊκός) χωρίς να συμπληρώσει έστω 50 ματς, έστω μια σεζόν. Το προφίλ του Νέστρουπ, άλλωστε, ήταν πάνω – κάτω αυτό που έψαχναν στον Παναθηναϊκό αυτή την περίοδο.
Οι διοικούντες είχαν αποφασίσει εδώ και πολύ καιρό για τα βασικά χαρακτηριστικά. Δεν ήθελαν κάποιον «φτασμένο», ήθελαν «διψασμένο», κάποιον πιο σύγχρονο κόουτς. Πιο νέο, αλλά να έχει κάνει πρωταθλητισμό: δυο νταμπλ έχει πάρει ο Νέστρουπ σε 3 1/2 χρόνια στην Κοπεγχάγη. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά έχει και εμπειρία τριών ετών και από ευρωπαϊκά «προκριματικά» (9/9 προκρίσεις, αλλά κάποιες πολύ δύσκολα…) και από League Phase στο Τσάμπιονς Λιγκ και στο Κόνφερενς Λιγκ.
Ηθελαν έναν προπονητή ο οποίος δεν θα αποκλείει τα παιδιά από την Ακαδημία, αλλά θα τα αξιοποιεί σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια (όπως έχει κάνει και στην Κοπεγχάγη). Προφανώς, ήθελαν έναν προπονητή που θα πρεσβεύει τις αρχές του μοντέρνου ποδοσφαίρου: press, επιθετικό ποδόσφαιρο, ευελιξία στις διατάξεις, ταχύτητα, δύναμη. Κι έναν όχι τόσο light όσο ο Ράφα, ο Βιτόρια, ο Αλόνσο. Κάποιον που δεν θα είναι μόνο με το «καρότο» στα αποδυτήρια. Εναν πιο απαιτητικό, πιο «σκληρό», προπονητή, που να πλησιάζει σ’ αυτό το επίπεδο τον Ιβάν, που έχει χρυσή καρδιά, αλλά κάστανα δεν χάριζε. Κι αυτά τα στοιχεία τα διαθέτει ο Δανός, ο οποίος, όμως, δεν έχει εργαστεί ποτέ στο εξωτερικό. Δεν ξέρει τι είναι Βαλκάνια, Ελλάδα, Παναθηναϊκός. Δεν έχει αντιμετωπίσει ποτέ ελληνική ομάδα, δεν έχει μυρίσει ποτέ γρασίδι ελληνικού γηπέδου, το πολύ – πολύ να έχει προλάβει να πάει σε κάποιο νησί.
Προφανώς, είναι «στοίχημα». Ομως οι προπονητές είναι σαν τα «καρπούζια», δεν ξέρεις τι θα σου βγει. Μην τα ξαναλέμε: στον Παναθηναϊκό έχουν αποτύχει ή «αποτύχει» από το 1980 ως σήμερα προπονητές όπως ο Οσιμ, ο Ιβιτς, o Mπένγκτσον, ο Σάντος, ο Μαλεζάνι, ο Τεν Κάτε, ο Φερέιρα, ο Μπόλονι, ο Τερίμ, ο Μπενίτεθ. Και έχουν επιτύχει οι «άσημοι»: ο Χουάν, ο αείμνηστος Γιάννης Κυράστας, ο Σουμ, ο Νίκος Νιόπλιας, ο Γιάννης Αναστασίου…
Ας μην κάνουμε προβλέψεις λοιπόν. Να τον δούμε πρώτα τον κύριο Νέστρουπ. Ως ιδέα, δεν είναι κακή…
Y.Γ. Ασχετο, αλλά… όλα είναι σχετικά: Στις 26 Μαϊου είχαμε γράψει το κείμενο με τίτλο: «H AEK πήρε τον CEO που χρειάζεται και έπρεπε να προσλάβει ο Παναθηναϊκός». The rest is history που λεν΄ και στα χωριά μας.
Πηγή: Gazzetta
