Του Πολύδωρου Παπαδόπουλου
Ο Λόβρο Μάγιερ μεγάλωσε μέσα στις προσδοκίες, κουβαλώντας από μικρός έναν χαρακτηρισμό που για πολλούς έμοιαζε βαρύς: ο διάδοχος του Λούκα Μόντριτς. Ο ίδιος, όμως, δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει αντίγραφο κανενός. Προτίμησε να ακολουθήσει τη δική του διαδρομή, με τα δικά του χαρακτηριστικά και τη δική του ποδοσφαιρική ταυτότητα.
Από τα πρώτα του βήματα στις ακαδημίες του Ζάγκρεμπ, ο Μάγιερ θεωρήθηκε ξεχωριστή περίπτωση. Δεν ήταν μόνο η εξαιρετική τεχνική του, το αριστερό του πόδι ή η ακρίβεια στις μεταβιβάσεις του. Ήταν κυρίως ο τρόπος με τον οποίο διάβαζε το παιχνίδι. Είχε την ικανότητα να βλέπει χώρους και επιλογές πριν ακόμη δημιουργηθούν.
Μια εικόνα από την παιδική του ηλικία έμεινε χαραγμένη στη μνήμη των Κροατών. Σε ηλικία μόλις 10 ετών, ο Μάγιερ βρέθηκε δίπλα στον Λούκα Μόντριτς ως συνοδός παικτών σε αγώνα της Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Εκείνη τη στιγμή κανείς δεν μπορούσε να γνωρίζει πως 16 χρόνια αργότερα οι δύο τους θα μοιράζονταν την ίδια φανέλα στην εθνική ομάδα της Κροατίας.
Οι συγκρίσεις με τον θρύλο της Κροατίας ήταν αναπόφευκτες. Η κομψότητα στις κινήσεις, η ποιότητα στην πάσα και η ικανότητα να δημιουργεί λύσεις σε περιορισμένους χώρους έφερναν αναπόφευκτα συζητήσεις. Ο Μάγιερ, όμως, είχε πάντα τη δική του φυσιογνωμία. Δεν ήταν ο επόμενος Μόντριτς. Ήταν ο Λόβρο Μάγιερ.
Το μεγάλο στοίχημα της καριέρας του ήταν η προσαρμογή στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Τα κλασικά «δεκάρια» είχαν αρχίσει να περιορίζονται και ο Κροάτης χρειάστηκε να εξελίξει το παιχνίδι του. Να γίνει πιο ευέλικτος, να αγωνιστεί σε περισσότερες θέσεις και να προσφέρει περισσότερα από τη δημιουργία.
Η Λοκομοτίβα Ζάγκρεμπ αποτέλεσε το σημείο όπου πραγματικά ανέδειξε το ταλέντο του. Εκεί απέκτησε πρωταγωνιστικό ρόλο, σημείωσε 34 γκολ σε 62 εμφανίσεις και ανάγκασε τη Ντιναμό να αναγνωρίσει την αξία του και να τον επιστρέψει στο δυναμικό της.
Η επιστροφή του συνοδεύτηκε από τη φανέλα με το ιστορικό νούμερο «10». Έναν αριθμό που είχαν φορέσει μεγάλοι ποδοσφαιριστές του συλλόγου. Για τον Μάγιερ, όμως, ήταν περισσότερο μια ευθύνη παρά ένα προνόμιο. Ήταν ένα ακόμη βήμα στην πορεία του να αποδείξει πως μπορούσε να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο.
Η διαδρομή του δεν ήταν χωρίς εμπόδια. Ένας σοβαρός τραυματισμός στον αστράγαλο τον κράτησε πίσω, ενώ η παρουσία του Ντάνι Όλμο στη Ντιναμό περιόρισε τον ρόλο του. Ο Μάγιερ, όμως, συνέχισε να δουλεύει χωρίς θόρυβο και περίμενε την κατάλληλη στιγμή.
Η δικαίωση
Αυτή ήρθε εκτός Κροατίας. Η μεταγραφή του στη Ρεν το 2021 ήταν το μεγάλο βήμα προς την Ευρώπη. Στη Γαλλία επιβεβαίωσε ότι μπορούσε να ανταγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο και η παρουσία του στην κορυφαία ενδεκάδα της Ligue 1 αποτέλεσε αναγνώριση της ποιότητάς του.
Στη συνέχεια η Βόλφσμπουργκ επένδυσε πάνω του, αποκτώντας έναν πιο ώριμο και ολοκληρωμένο ποδοσφαιριστή. Τα 25 εκατομμύρια ευρώ που δαπανήθηκαν για την απόκτησή του έδειξαν την εκτίμηση που υπήρχε για τις δυνατότητές του, παρά το ενδιαφέρον που είχε υπάρξει και από άλλους μεγάλους συλλόγους.
Ο Μάγιερ δεν ήταν πλέον μόνο ένας δημιουργός. Έγινε ένας μέσος που μπορούσε να αγωνιστεί τόσο στον άξονα όσο και στις πλευρές, να σκοράρει, να δημιουργεί και να επηρεάζει τον ρυθμό ενός αγώνα.
Η τελευταία του σεζόν, ωστόσο, ήταν δύσκολη. Οι τραυματισμοί τον επηρέασαν, ενώ η συνολική πορεία της Βόλφσμπουργκ δεν βοήθησε έναν ποδοσφαιριστή που χρειάζεται σωστό περιβάλλον για να αναδείξει τις αρετές του. Ολοκλήρωσε τη σεζόν με 30 ματς, 3 γκολ, 5 ασίστ, μα περισσότερο με την πίκρα του υποβιβασμού. Ο ίδιος το πάλεψε, αλλά παρασύρθηκε από το… τσουνάμι της απογοήτευσης. Η ομάδα δε σήκωσε ποτέ κεφάλι και η φανέλα, αλλά ούτε ο Μάγιερ στάθηκαν ικανή για την αναβολή του μοιραίου. Παρ’ όλα αυτά, το ενδιαφέρον από ομάδες όπως η Φιορεντίνα, η Κόμο, ο Άγιαξ και η Άιντραχτ δείχνει πως η αξία του δεν… παρασύρθηκε.
Η Κροατία και η επόμενη ημέρα
Η ιστορία του Λόβρο Μάγιερ με την εθνική Κροατίας (38 ματς, 9 γκολ, 7 ασίστ) είναι η ιστορία ενός ποδοσφαιριστή που κλήθηκε να συνυπάρξει με μια σπουδαία γενιά και σταδιακά να γίνει μέρος της επόμενης ημέρας.
Η πρώτη του κλήση στην εθνική ήρθε το 2017, όμως η καθιέρωσή του δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Η Κροατία εκείνη την περίοδο διέθετε μια από τις καλύτερες μεσαίες γραμμές στον κόσμο, με τον Λούκα Μόντριτς, τον Ιβάν Ράκιτιτς, τον Μαρσέλο Μπρόζοβιτς και τον Ματέο Κόβατσιτς να αποτελούν βασικούς πυλώνες της ομάδας που έφτασε στον τελικό του Μουντιάλ 2018 και στην τρίτη θέση το 2022.
Ο Μάγιερ δεν προσπάθησε ποτέ να πάρει τη θέση κάποιου από αυτούς. Περίμενε τη στιγμή του και κατάφερε να γίνει ένα διαφορετικό κομμάτι της εθνικής. Υπό τις οδηγίες του Ζλάτκο Ντάλιτς βρήκε τον ρόλο του στη νέα Κροατία, μια ομάδα που αναζητούσε τη μετάβαση στη νέα εποχή.
Χρησιμοποιήθηκε τόσο ως επιτελικός μέσος όσο και από τη δεξιά πλευρά, όπου βρήκε έναν νέο τρόπο έκφρασης. Από εκεί μπορούσε να συγκλίνει προς τον άξονα, να αξιοποιεί το αριστερό του πόδι και να δημιουργεί προβλήματα στις αντίπαλες άμυνες.
Στα προκριματικά του Euro 2024 ήταν ένας από τους πιο δραστήριους δημιουργικούς παίκτες της Κροατίας, συμμετέχοντας σε πολλές επιθετικές προσπάθειες της ομάδας. Ο Ντάλιτς είδε σε εκείνον έναν ποδοσφαιριστή με καθαρό μυαλό, τεχνική ποιότητα και ικανότητα να βρίσκει λύσεις όταν οι χώροι περιορίζονται.
Μαζί με παίκτες όπως ο Γκβάρντιολ, ο Μπατούρινα και ο Σούτσιτς, ο Μάγιερ αποτελεί μέρος της νέας γενιάς που καλείται να συνεχίσει μια μοναδική ποδοσφαιρική παράδοση. «Λυπάμαι γι’ αυτό και είμαι βέβαιος ότι θα επιστρέψει, όμως η κατάσταση που αντιμετωπίζει σε συλλογικό επίπεδο επηρέασε την απόφασή μας να μην τον συμπεριλάβουμε στην αποστολή« τόνισε ο Ντάλιτς, που δεν τον συμπεριέλαβε στα πλάνα του για το Μουντιάλ.
Πίσω από τον ποδοσφαιριστή υπάρχει ένας άνθρωπος που αγαπά την ηρεμία. Ο Μάγιερ επιστρέφει συχνά στο Πρέκο, στο νησί Ούγκλιαν, όπου βρίσκει την ισορροπία μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Εκεί περνά χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους του, μακριά από την πίεση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.
Παράλληλα, ενδιαφέρεται για την ψυχολογία και την αυτοβελτίωση. Διαβάζει, αναζητά νέους τρόπους εξέλιξης και βλέπει το ποδόσφαιρο ως μια συνεχή διαδικασία μάθησης.
Αυτός είναι ο Λόβρο Μάγιερ που έρχεται στην ΑΕΚ: ένας ποδοσφαιριστής με τεχνική ποιότητα, ποδοσφαιρική ευφυΐα και χαρακτήρα. Ένας παίκτης που έμαθε πως η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι να γίνει ο επόμενος Μόντριτς, αλλά να αφήσει το δικό του αποτύπωμα.
Πηγή: Gazzetta
