Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Άτιμη μέρα η… δεύτερη των Χριστουγέννων. Όπως λέει και η κυρία Χουλτ, σηκώνεσαι το πρωί από το κρεβάτι και βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη κάπως διαφορετικό.
Ξέρετε τι μ’ αρέσει εκτός των άλλων στις γιορτές; Οι αθλητικές συζητήσεις που κάνεις σε μια παρέα, μακριά από το φανατισμό της καθημερινότητας. Όπως και να το κάνουμε, με ποτάκι, καλό φαγητό και μακριά από… πληκτρολόγια και social media είμαστε όλοι πιο χαλαροί. Σε μια τέτοια συζήτηση συμμετείχα κι εγώ χθες το βράδυ, με αντικείμενο – τι άλλο – ποιος θα κατακτήσει το φετινό πρωτάθλημα. Κατά τη διάρκεια της κουβέντας, όμως, τέθηκε και άλλο ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον ερώτημα: Θα τελειώσουν Ολυμπιακός, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ τη σεζόν με τους προπονητές που έχουν αυτή τη στιγμή στους πάγκους τους; Μμμμ…
Κάπως έτσι, σκέφτηκα να σας απευθύνω μια ρητορική ερώτηση, που ήθελα να θέσω με αφορμή και τα τρίτα γενέθλια του SDNA; Εσύ… πόσο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα αντέχεις; Κι όταν γράφω «εσύ», εννοώ «εμείς». Δημοσιογράφοι, παράγοντες, φίλαθλοι, οπαδοί. Όλοι όσοι φωνάζουμε εδώ και χρόνια ότι θέλουμε να βλέπουμε ένα πρωτάθλημα στο οποίο κάθε μεγάλος θα κινδυνεύει με στραβοπάτημα ανά πάσα στιγμή και κάθε μικρός θα αισθάνεται ότι μπορεί να διεκδικήσει αποτέλεσμα απέναντι σε οποιονδήποτε μεγάλο.
Αυτό δεν βλέπουμε φέτος; Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαμε τελευταία αγωνιστική του πρώτου γύρου τέσσερις ομάδες να διεκδικούν τον τίτλο του πρωταθλητή; Πότε είδαμε πρωτάθλημα στο οποίο οι τέσσερις μεγάλοι να είχαν τόσες πολλές βαθμολογικές απώλειες; Ειλικρινά δεν το θυμάμαι. Και τότε γιατί γκρινιάζουμε; Γιατί τρωγόμαστε κάθε εβδομάδα με τα ρούχα μας; Γιατί κάθε αγωνιστική αντιμετωπίζουμε τα αποτελέσματα των ομάδων μας με… υστερία;
Χάνει η ομάδα μας; Την… ισοπεδώνουμε και την απαξιώνουμε. Κερδίζει η ομάδα μας; Ανακαλύπτουμε… παικταράδες και τρένα που μπαίνουν στις ράγες. Γιατί δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε ότι στο ποδόσφαιρο δεν παίζουμε μόνοι μας; Ότι και ο Απόλλων, και ο Λεβαδειακός, και ο Παναιτωλικός, και ο ΠΑΣ Γιάννινα έχουν το δικαίωμα να διεκδικούν σε κάθε παιχνίδι ότι τους αναλογεί;
Δυστυχώς, οι περισσότεροι αντιμετωπίζουμε όσα συμβαίνουν κάθε Κυριακή στα γήπεδα με αρνητική προδιάθεση (σε αντίθεση με το… χριστουγεννιάτικο τραπέζι). Δεν βλέπουμε πλέον μπάλα για να περάσουμε καλά, αλλά για να ξεσπάσουμε σε κάποιον! Στον διαιτητή, στον ανταγωνιστή που μας έχει… στήσει, στο βρώμικο παρασκήνιο που μας κυνηγάει, στον «μυρωδιά» προπονητή μας, στους «άχρηστους» παίκτες που σέρνονται… Πώς να χαρείς έτσι οτιδήποτε στη ζωή και όχι μόνο το ποδόσφαιρο;
Κάθομαι και σκέφτομαι πολλές φορές πως πρέπει να αισθάνονται οι τρεις άνθρωποι που κρατούν στα χέρια τους την… καυτή πατάτα του πρωταθλητισμού: Ο Τάκης Λεμονής, ο Μανόλο Χιμένεθ και ο Ραζβάν Λουτσέσκου. Βαθιά μέσα τους γνωρίζουν τη μοίρα που θα έχουν σε λίγους μήνες: Όποιος κατακτήσει τον τίτλο σχεδόν θα… θεοποιηθεί. Ακόμη και όσοι τον κράζουν σήμερα μετά από κάθε στραβή, τον Μάιο θα τον αποθεώνουν!
Για τους άλλους δύο… ούτε ψύλλος στον κόρφο τους! Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα απαξιωθούν κυρίως από τους οπαδούς της ομάδας τους. Εδώ πέφτουν να τους φάνε μετά από ένα ανεπιτυχές αποτέλεσμα. Σκέψου να χάσουν και το πρωτάθλημα κιόλας. Ουδείς θα ενδιαφερθεί για τη δουλειά τους, ουδείς θα κοιτάξει τις δυσκολίες που κλήθηκαν να ξεπεράσουν.
Το ότι ο Λεμονής ανέλαβε να κουμαντάρει μια ομάδα που χτίστηκε (όπως αποδείχτηκε) από τον Χάσι με προοπτική… ενός μήνα, δεν θα απασχολήσει κανέναν αν ο Ολυμπιακός χάσει το πρωτάθλημα από τους «εχθρούς του»!
Το ότι ο Λουτσέσκου ανέλαβε να περισώσει ό,τι μπορούσε από τη… λαίλαπα Στανόγεβιτς, δεν πρόκειται να συγκινήσει κανέναν οπαδό, που θεωρεί ότι ο ΠΑΟΚ πρέπει να κατακτήσει το φετινό πρωτάθλημα.
Το ότι ο Χιμένεθ καλείται να μάθει στην ΑΕΚ μετά από χρόνια πως να κουβαλά δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη, όχι μόνο δεν πρόκειται να αποτελέσει ελαφρυντικό για τον Ισπανό σε περίπτωση απώλειας του τίτλου, αλλά είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα χρησιμοποιηθεί εις βάρος του και θα κατηγορηθεί για λανθασμένη διαχείριση του ρόστερ.
Κανείς τους φυσικά δεν είναι τέλειος. Και οι τρεις έχουν αδυναμίες και πλεονεκτήματα. Μπορεί και οι τρεις να τα κάνουν όλα σωστά στο δεύτερο γύρο. Μπορεί και οι τρεις να τα κάνουν όλα λάθος. Είτε στη μια, είτε στην άλλη περίπτωση ένας θα κατακτήσει το πρωτάθλημα και οι άλλοι δύο θα το χάσουν (εκτός αν μας προκύψει η ελληνική έκδοση της Λέστερ και τους πάρει κανένα πρωτάθλημα ο Κάναντι, οπότε καταλαβαίνετε ότι η μοίρα τους θα είναι κοινή).
Το να ισορροπεί, πάντως, ένας άνθρωπος κάθε εβδομάδα ανάμεσα στην αποθέωση και την απαξίωση δεν είναι καθόλου εύκολο. Ναι, αυτή είναι η μοίρα των προπονητών σε ολόκληρο τον κόσμο. Απλά στην Ελλάδα όλα τα συναισθήματα είναι πλέον σε μέγεθος… extra large. Και πολλές φορές (όχι μόνο στο ποδόσφαιρο) αγγίζουν τα όρια της παράνοιας.
Πηγή: Sport DNA
