Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Βρήκα βαθιά συμβολικό ότι ο μεγάλος Κέβιν Κίγκαν έφυγε από την ζωή με την λήξη του μουντιάλ. Δεν ξέρω αν είδε το ματς των Αγγλων με την Αργεντινή: στο μυαλό μου θέλω να πιστεύω πως ναι. Κι αφού το είδε αποφάσισε να φύγει λέγοντας πως δεν θέλει να έχει πλέον σχέση με το τωρινό αγγλικό ποδόσφαιρο. Όχι γιατί δεν είναι όμορφο – ίσα ίσα που είναι πιο λαμπερό από τις εποχές που αυτός μεσουρανούσε ως ποδοσφαιριστής. Αλλά γιατί δεν έχει την βρεταννικότητα, που είχε εκείνο του μεγάλου Κεβ.
Όλη η καριέρα του Κίγκαν ήταν μια προσπάθεια ενός απλού παιδιού να φτάσει στην κορυφή του κόσμου αποδεικνύοντας ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να κάνει πραγματικότητα κάθε όνειρο. Ο Κέβιν Κίγκαν ήταν γιος ενός ανθρακωρύχου, που μεγάλωσε κάτω από τους συννεφιασμένο ουρανό του Γιορκσάιρ. Φοίτησε σε καθολικό κολέγιο, αρχικά έπαιζε κρίκετ, αρκετά καλά μάλιστα, και σύμφωνα με την βιογραφία του ήταν μια καλόγρια – η αδελφή Μέρι Ολιβερ – που τον έπεισε ότι το πεπρωμένο του ήταν το ποδόσφαιρο: ο αδερφός της ήταν προπονητής της τοπικής ομάδας. Ο Κίγκαν ήταν ένα παιδί της εργατικής τάξης που, μέχρι το τέλος της ταινίας, καταφέρνει να κατακτήσει τον κόσμο. Κάποτε ο Μπίλ Σάνκλεϊ – ο θρυλικός προπονητής της Λίβερπουλ – είχε πει ότι χάρη στον Κίγκαν ονειρεύτηκε τον «σοσιαλισμό εφαρμοσμένο στο ποδόσφαιρο». Όταν τον ρώτησαν τι θέλει να πει ακριβώς πρότεινε στους δημοσιογράφους να ξαναδούν ένα γκολ του Κεβ στον τελικό του κυπέλου Αγγλίας του ’74 – για την ακρίβεια το γκολ του 3-0. «Είναι μια οργανωμένη προσπάθεια, γρήγορη και ακριβής στην οποία συμμετέχουν πολλοί επομένως είναι σοσιαλιστική» είπε ο Σάνκλεϊ. «Την ολοκληρώνει ο Κίγκαν ο πιο προικισμένος από όλους. Γιατί ο σοσιαλισμός πρέπει να βοηθά τις κοινωνίες, αλλά και να αναδεικνύει τον προικισμένο άνθρωπο. Αυτόν που ποτέ δεν ξεχνά ότι οφείλει να βοηθά το σύνολο» είπε ο Σάνκλεϊ. Αυτό δείχνει ότι ο Κίγκαν ήταν πηγή έμπνευσης. Αλλά και ότι γήπεδο παρά το σταριλίκι του έπαιζε πάντα με την νοοτροπία προσφοράς του παιδιού της εργατικής τάξης.
Ηταν ένας πρωτοπόρος
Ο Κίγκαν δεν ήταν απλά ο καλύτερος Αγγλος ποδοσφαιριστής της δεκαετίας του ΄70: ήταν ένας πρωτοπόρος. Ήταν ο πρώτος σταρ με όρους σύγχρονου ποδοσφαίρου, σπουδαίος στο γήπεδο, αλλά και πολύ ενδιαφέρον τύπος για τα media και έξω από αυτά: ο πρώτος σταρ του ποδοσφαίρου που έμοιαζε ηθοποιός, τραγουδιστής, άνθρωπος του θεάματος. Ο «Μάιτι Μάους» ή Βασιλιάς Κέβ, όπως τον αποκαλούσαν, άφησε στην άκρη τις μπύρες και τα fish and chip για να γίνει κεντρικό πρόσωπο σε διαφημιστικές καμπάνιες με θέμα το ανδρικό life style πολλά χρόνια πριν τον Ντέιβιντ Μπέκαμ. Αλλαξε το στερεότυπο του βρετανού ποδοσφαιριστή που δεν χρειαζόταν πια να είναι εκκεντρικός όπως ο Τζόρτζ Μπέστ ή κολλημένος καθηγητής όπως ο Στάνλει Μάθιους που έπαιζε μέχρι τα 50, αλλά μπορούσε να είναι εξωστρεφής, ωραίος, λαμπερός και πάντα νέος– ένα αληθινό ποπ είδωλο.
Επέβαλε, όχι χωρίς κόστος, μια νέα εικόνα του Αγγλου ποδοσφαιριστή που δεν θα ήταν πια ο ταπεινός επαρχιώτης που μιλάει μια διάλεκτο και περνάει τα βράδια του στην παμπ, αλλά ένας επαγγελματίας που υπογράφει μεγάλα συμβόλαια, ξέρει από ανδρική μόδα και τάσεις, και μπορεί να σταθεί άνετα δίπλα σε πολιτικούς, καλλιτέχνες, λεφτάδες, επισκιάζοντας τους κιόλας. Ο Κίγκαν φορούσε παντελόνι καμπάνα, μποτάκια με ενισχυμένα τακούνια ώστε να μοιάζει πιο ψηλός (ήταν 1,70 μ), είχε εντυπωσιακά μαλλιά, πυκνά και με μπούκλες, όπως οι αστέρες του Χόλιγουντ της εποχής: τραβούσε βλέμματα και μέσα στα γήπεδα κι έξω από αυτά. Τον λάτρευαν οι διαφημιστές και λάτρευε τις διαφημίσεις, αποδεικνύοντας και στους συναδέλφους του ότι τα χρήματα σίγουρα κερδίζονταν κυνηγώντας μια μπάλα, αλλά και —γιατί όχι;— πρωταγωνιστώντας σε σποτ που βασίζονταν στην δημοφιλία. Ανάμεσα στις πιο διάσημες διαφημίσεις του ξεχωρίζουν δυο ιστορικές: μια για την οδική ασφάλεια, στην οποία εξηγεί σε ένα παιδί από το Λίβερπουλ που έπαιζε στον δρόμο πώς να συμπεριφέρεται, και μια για ένα φορητό ηλεκτρονικό παιχνίδι, ένα από τα πρώτα, το Grandstand Game, ένα πρόγoνο του Play Startion που χάρη σε αυτόν είχε γίνει ανάρπαστο. Τότε κανείς δεν πίστευε πως ένας ποδοσφαιριστής μπορεί να έχει τέτοιου είδους επιτυχία.
Πρόβα τζενεράλε μιας εποχής
Η καριέρα του Κίγκαν, τόσο μπροστά από την εποχή της, ήταν ένα είδος πρόβας τζενεράλε μιας εποχής που ερχόταν. Όπως ο Μπέκαμ, όταν έφτασε στην κορυφή τριάντα χρόνια αργότερα, ο Κίγκαν δεν έγινε απλώς πρωτοσέλιδο: ήταν ο ίδιος τίτλος και βασικό θέμα. Ηταν ένα ήρωας των Αγγλών γιατί αναγνωριζόταν ως ένας από τους μεγαλύτερους Ευρωπαίους ποδοσφαιριστές, χωρίς μάλιστα η Εθνική Αγγλίας να κάνει κάτι σπουδαίο: στον καιρό που μεσουρανούσε είχε κάκιστα αποτελέσματα. Η μεταγραφή του το 1977 στο Αμβούργο από την Λίβερπουλ, με την οποία είχε κερδίσει τα πάντα – συμπεριλαμβανομένων τριών πρωταθλημάτων και του Κυπέλλου Πρωταθλητριών – προκάλεσε μεγάλη εντύπωση και αναμόρφωσε τη γεωγραφία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, στρέφοντας την προσοχή στη Γερμανία, και δίνοντας λάμψη στην Μπουντεσλίγκα οποία μέχρι τότε θεωρούταν ένα πρωτάθλημα που δεν μπορεί να γίνει πόλος έλξης για αστέρια. Εκείνο το καλοκαίρι, ο Κίγκαν έβαλε κυριολεκτικά τον εαυτό του σε δημοπρασία. Το Αμβούργο του εγγυήθηκε έναν εξαιρετικό μισθό, ισοδύναμο 140 εκατομμυρίων λιρών ετησίως, εξαιρουμένων των διαφημιστικών εσόδων: συνολικά, ο Κίγκαν κέρδισε – μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970 – περίπου 300 εκατομμυρίων λιρών, ποσό ασύλληπτο για την εποχή.
Και τις καρδιές των Γερμανών
Βέβαια είναι λάθος να στεκόμαστε στην δημοφιλία του, στο σταριλίκι του, στην ικανότητα του να βγάζει χρήματα, αν δεν τονίζουμε σε κάθε περίπτωση το εξαιρετικό του ταλέντου του και το σπάνιο της ποδοσφαιρικής προσφοράς του. Με το Αμβούργο, ο Κίγκαν κέρδισε δύο φορές τη Χρυσή Μπάλα (1978-1979) και κατάφερε, ως ξένος, να κερδίσει τις καρδιές των Γερμανών. Ηταν κι εκεί, όπως και στο νησί, ένα ποπ είδωλο. Τα παιδιά αντέγραφαν το χτένισμά του και αγόραζαν τα ίδια στενά πουκάμισα. Στο απόγειο της δημοτικότητάς του, ο Κίγκαν κυκλοφόρησε επίσης το single “Head Over Heels in Love/Moon on Down”, το οποίο σημείωσε επίσης τεράστια εμπορική επιτυχία: και η φωνή του δεν ήταν άσχημη!
Το 1978 οι φωτογραφίες από τη γέννηση της κόρης του Λάουρα Τζιν, το πρώτο παιδί του από το γάμο του με την Τζέιν, πουλήθηκαν σε αγγλικά ταμπλόιντ, κάτι που ήταν πρωτοφανές για την εποχή. Την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησε η απίστευτη για την εποχή είδηση ότι η Westminster Bank είχε σκοπό να αγοράσει η ίδια τον Κέβιν και να τον φέρει πίσω στην Αγγλία: δεν συνέβη ποτέ αλλά το σχέδιο ήταν υπαρκτό και δεν έγινε πράξη μετά από παράκληση της αγγλικής ομοσπονδίας γιατί θα άλλαζε το στάτους των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών. Το 1980, ένας αγώνας γεμάτος αστέρια διοργανώθηκε στο Γουέμπλεϊ μεταξύ της Αγγλίας και της πρωταθλήτριας κόσμου Αργεντινής ώστε να βρεθούν αντιμέτωποι στο ίδιο γήπεδο ο βασιλιάς Κεβ με ένα νεαρό για τον οποίο όλοι μιλούσαν και τον έλεγαν Ντιέγκο Μαραντόνα. Τελείωσε όπως όλα τα ματς μεταξύ των δύο με γκρίνιες και καυγάδες: οι δυο όμως γνωρίστηκαν και έμειναν φίλοι. Ο Ντιέγκο θα πει χρόνια αργότερα πως ο Κίγκαν ήταν ο ένας από τους τρεις που επηρέασε το παιγνίδι του.
Καυγάδες και παραιτήσεις
Ο Κίγκαν έκανε και μια αξιοπρόσεκτη καριέρα ως προπονητής. Εκανε ωραία πράγματα κυρίως στην Νιούκασλ στην οποία ολοκλήρωσε επί της ουσίας και την ποδοσφαιρική του καριέρα. Την ανέβασε στην Πρέμιερ λιγκ, διεκδίκησε ένα πρωτάθλημα, είχε ιστορικούς καυγάδες με τον Σερ Αλεξ Φέργκιουσον, έφτασε και στην Εθνική Αγγλίας. Εδωσε μαζί της 14 ματς, έχασε τα 7 και παραιτήθηκε μετά από μια ήττα από την Γερμανία λέγοντας πως δεν καταλαβαίνει πια τους Αγγλους ποδοσφαιριστές που χαίρονται με πολλά άλλα κι όχι τόσο με το ποδόσφαιρο. Κι αυτός χαιρόταν με την δημοφιλία του, κι αυτός ήθελε να βγάζει χρήματα, κι αυτός ήθελε να είναι θέμα στα πρωτοσέλιδα. Αλλά πάνω και πρώτα από όλα για το ποδόσφαιρο που έπαιζε.
Πάλεψε με τον καρκίνο ένα χρόνο. Ολο αυτό τον καιρό απέφυγε δημόσιες εμφανίσεις, συνεντεύξεις, παρεμβάσεις. Ισως το παιδί της εργατικής τάξης δεν ήθελε να τσαλακωθεί η εικόνα του βασιλιά Κεβ. Όπως και να χει θα τον αποχαιρετήσουν με βασιλικές τιμές. Ο ίδιος τίμησε το ποδόσφαιρο και το ποδόσφαιρο υπήρξε μαζί του γενναιόδωρο.
Πηγή: Karpetshow
