Του Ιάσονα Θεριού
«Το πιο λογικό, το πιο πιθανό είναι να το πάρει η Ισπανία. Απλώς στην άλλη ομάδα παίζει ο Μέσι».
Το λογικό έγινε, αυτό που ήταν το πιο πιθανό, η Ισπανία νίκησε κατά κράτος την Αργεντινή.
Και αυτή τη φορά εκείνος δεν μπόρεσε να αψηφήσει ούτε τη λογική ούτε τις πιθανότητες, όπως το έκανε καθ’όλη τη διάρκεια του Μουντιάλ, καθ’όλη τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του ζωής.
Ήταν το «αντίο» του Λιονέλ Μέσι στο Παγκόσμιο Κύπελλο, το τελευταίο παιχνίδι στο οποίο τον παρακολούθησε ποτέ ταυτόχρονα όλος ο πλανήτης. Δεν σκόραρε, δεν έβγαλε ασίστ, δεν ντρίμπλαρε σαν δαίμονας, οριακά μπόρεσε να πάρει την μπάλα, όντας εγκλωβισμένος στη φυλακή που έφτιαξε μόνο για χάρη του η σπουδαία «Roja».
Φρόντισε όμως να κάνει κάτι πολύ πιο σημαντικό. Υπενθύμισε τοις πάσι μετά από χρόνια πως, ναι, τελικά είναι άνθρωπος. Τρωτός. Ακόμα κι αν ανάγκασε αμέτρητους “πιστούς” σε όλην την υφήλιο να περιμένουν κάτι που φαινόταν πως δεν γίνεται να έρθει. Ακόμα κι αν τους έκανε να μείνουν εκεί, ως το τελευταίο λεπτό, να μην σταματήσουν να πιστεύουν, ξέροντας πως, όσο μάταιο κι αν έδειχνε, ο μόνος τρόπος να έρθει αυτό το «κάτι» ήταν από τα δικά του πόδια.
Δεν ήταν ποτέ ομαλό αυτό το ταξίδι για τον Μέσι. Από την απογοήτευση στη δόξα και από την καθολική αποθέωση στην επιστροφή στην τρωτότητα. Ξέμεινε από ανάσες, από αστερόσκονη, από μαγικά ξόρκια. Δεν είχε να δώσει τίποτα άλλο, άδειασε, στο τέλος μόνο δάκρυα μπορούσε να αφήσει στο χορτάρι. Εξωγήινος από ανθρώπινη σάρκα, με ανθρώπινη ψυχή. Που πληγώθηκε, πλημμύρισε από ευτυχία και πληγώθηκε ξανά.
2014, 2022, 2026. Τρεις Τελικοί Μουντιάλ. Αρχηγός και στους τρεις, απόλυτος ηγέτης σε κάθε παιχνίδι, μέχρι η Αργεντινή να φτάσει σε αυτούς. Ο μόνος που κατάφερε να κάνει κάτι τέτοιο. Ο μόνος που κατάφερε να πείσει εκατομμύρια φιλάθλους σε κάθε γωνιά αυτού του κόσμου να εύχονται να πάρει τον Τελικό η χειρότερη ομάδα. Η δική του ομάδα.
Η ομάδα που θα ήταν εδώ και καιρό σπίτι της, αν εκείνος δεν αρνούνταν να παραδοθεί με τον πιο ασύλληπτο τρόπο. Δεν τον νίκησε τον χρόνο. Ήταν εκεί, στο ρυτιδιασμένο πρόσωπό του, στις σκουριασμένες κινήσεις του, στα ανοιχτά κοντρόλ και στις λάθος πάσες. Μα, όταν έπρεπε, απλώς τον προσπερνούσε κι αυτόν. Προσποίηση, αυτό το ακαταμάχητο ρίξιμο του ώμου, και ντρίμπλα κόντρα στην πιο ανίκητη ισχύ του σύμπαντος.
Της πήγε κόντρα, της έβαλε πολύ-πολύ δύσκολα. Και στο τέλος έχασε. Όπως κάνουν οι άνθρωποι, ακόμα κι αυτοί που αγγίζουν την πιο θεία υπόσταση. Όπως κάνουν οι ήρωες. Σε κάθε ωραία ιστορία. Και η δική του ιστορία ήταν πανέμορφη. Θα τη διηγούμαστε για χρόνια, ευλογώντας το σύμπαν που μας τοποθέτησε στον ίδιο χωροχρόνο με αυτή, προσπαθώντας να πείσουμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας πως δεν υπερβάλλουμε. Πως ήταν ένας, μοναδικός και αξεπέραστος.
Εκείνα μάλλον θα γκρινιάζουν, αδυνατώντας να πιστέψουν πως ακόμα και τα πιο βαρύγδουπα λόγια δεν δύνανται να περιγράψουν ό,τι έζησαν οι μπαμπάδες και οι παππούδες τους. Από το 2006 μέχρι το 2026 δεν υπήρχαν λόγια. Μόνο Μέσι. Μόνο δάκρυα, μπερδεμένα ανάμεσα στην ευγνωμοσύνη, τη συγκίνηση, τη λύπη. Πάλι καλά που για πάντα θα υπάρχουν το 2021, το 2022, το 2024. Όχι γιατί θα άλλαζαν το ποιος ήταν, αλλά γιατί ξερίζωσαν τα βέλη από την καρδιά του.
Στο πρώτο Copa America το είπε ο Αργεντινός σπίκερ για όλη την επίπονη αναμονή: «Se termino, Leo, se termino». Τώρα το λέει όλος ο πλανήτης. Δυσκολεύεται να το πιστέψει, όπως δυσκολεύτηκε να πιστέψει όλα τα αδιανόητα που ακολούθησαν εκείνο το βράδυ στο Maracanã. Κι όμως το τέλος είναι εδώ. «Τελείωσε, Λέο, τελείωσε».
Πηγή: Athletestories
