Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Θέλεις να κάνεις άμυνα. Κανένα πρόβλημα, οι κανονισμοί του ποδοσφαίρου το επιτρέπουν, κάν’ την. Αλλά κάν’ την σωστά. Ο Μουρίνιο «κάνει άμυνα» και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε 17 αγωνιστικές δέχθηκε 29 γκολ. Μόνον τέσσερις ομάδες (η Κάρντιφ, η Σάουθαμπτον, η Μπέρνλι, η Φούλαμ) έχουν δεχθεί πιο πολλά. Και οι τέσσερις, προφανείς υποψήφιες προς αποχώρησιν από την Πρέμιερσιπ. Στις ίδιες 17 αγωνιστικές η Λίβερπουλ που «δεν κάνει άμυνα» δέχθηκε επτά γκολ. Επτά, με είκοσι εννέα…
Θέλεις να γίνεις κακός για να πάρεις το αποτέλεσμα. Κανένα πρόβλημα, το πρωτάθλημα δεν είναι διαγωνισμός δημοφιλίας, ποτέ και πουθενά δεν ήταν, γίνε. Αλλά πάρ’ το, το αποτέλεσμα. Ο Μουρίνιο αφήνει τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, στους -19 πόντους πίσω από τη Λίβερπουλ. Μείον δεκαεννέα…
Ο Πορτογάλος, καιρό τώρα, ζούσε στο Μάντσεστερ με δανεικό χρόνο. Πόσες φορές μπορείς να επεκτείνεις το δάνειο, όπως εκείνη την ημέρα, τον Οκτώβριο αν δεν απατώμαι, που το 0-2 με τη Νιουκάσλ έγινε στο τέλος 3-2; ‘H όπως με τη νίκη τον Νοέμβριο στην έδρα της Γιουβέντους, και τον προβοκατόρικο πανηγυρισμό; Δεν συγκινήθηκε, εκεί και τότε, κανείς. Το πολύ-πολύ, μερικοί νοσταλγοί τιφόζι της Ιντερ…
Τι μαθαίνουμε «επί τη ευκαιρία» της απολύσεως του Μουρίνιο; Ότι το ασήμι, λάμπει μεν, δεν σώζει δε. Ακόμη και το ασήμι ενός τροπαίου, κι αυτό δάνειο χρόνου είναι. Η Γιουνάιτεντ κατέκτησε το Λιγκ Καπ. Κατέκτησε, μετά, και το Γιουρόπα Λιγκ. Πολύ ωραία, αλλά δεν φτάνει. Ο Κλοπ δεν έχει κερδίσει, στη Λίβερπουλ, τίποτα. Ο Ποκετίνο δεν έχει κερδίσει, στην Τότεναμ, τίποτα.
Αλλά θεωρούνται, αυτοί που πηγαίνουν μπροστά. Ο Ζοζέ με δύο τρόπαια, είναι αυτός που έχει ξεμείνει πίσω. Κατά βάθος, αυτό τον απέλυσε. Οι ενοχλητικές συγκρίσεις. Κυρίως με τη Λίβερπουλ και με τη Μάντσεστερ Σίτι. Ο,τι πιο ενοχλητικό, ομολογουμένως. Ο αρνητισμός. Απέναντι στις ζωογόνες προσεγγίσεις. Το πρώτο που έχει ανάγκη τώρα η Γιουνάιτεντ, το είπε ο Ρίο Φέρντιναντ νομίζω, είναι μία ένεση θετικότητας.
Η αποζημίωση του Μουρίνιο θα κοστίσει κατιτίς, στη Γιουνάιτεντ. Αλλά πολύ λιγότερα, ψίχουλα, μπροστά σε όσα κόστισαν αγορές παικτών που δεν έφεραν την παραμικρή πρόοδο στα αποτελέσματα και στο θέαμα. ‘Η παικτών που ούτε βελτιώθηκαν ούτε αναδείχθηκαν, όλ’ αυτά τα χρόνια. Κάτι άλλο που μαθαίνουμε λοιπόν, είναι ότι δεν αρκεί να ψωνίζεις ό,τι κυκλοφορεί στη μόδα. Χρειάζεται, και να μπορείς να το διαχειριστείς.
Να το αξιοποιήσεις και να το εξαργυρώσεις. Ο Μχιταριάν. Ο Αλέξις Σάντσες. Ο Φρεντ. Φυσικά, η περίπτωση Πογκμπά. Ο Πογκμπά με τον Μουρίνιο στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι ό,τι ήταν ο Αζάρ με τον Μουρίνιο στην Τσέλσι. Στην Τσέλσι τουλάχιστον, μες απ’ την τριβή, το πρωτάθλημα (2015) το πήραν. Με +8 πόντους απ’ την κάτοχο Μάντσεστερ Σίτι, με μόλις τρεις ήττες, άνετα, εξασφαλισμένο «και με τα μαθηματικά» τρεις αγωνιστικές πριν το νήμα. Εδώ;
Εν πάση περιπτώσει, εάν η «επιθετική παράδοση» του κλαμπ δεν συμβάδιζε με την πρόσληψη του Μουρίνιο, αυτό δεν είναι πρόβλημα για τον Μουρίνιο που επελέγη, αυτό είναι πρόβλημα για το κλαμπ που τον επέλεξε. Με τον αστερίσκο βεβαίως, ότι τέτοιες υπεραπλουστεύσεις είναι συνήθως κουραφέξαλα. Ο Μουρίνιο στην «επιθετική παράδοση» της Ρεάλ, πήρε πρωτάθλημα (στο +9 από τη Μπαρσελόνα που εκείνη την εποχή γάζωνε) με 32 νίκες, 100 πόντους και 121 γκολ. Εκατόν είκοσι ένα γκολ…
Το βέβαιον είναι ότι, μετά Φέργκιουσον, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πράγματι έχασε την ταυτότητά της. Τον προσανατολισμό της. Την κατεύθυνσή της. Δεν ήξεραν, καταπού να κάνουν. Πώς να το κάνουν. Με ποιον να το κάνουν. Η αίσθηση δικαιοσύνης οδηγεί, να σημειώσουμε πως τούτο συνέβη πολύ πριν την έλευση του Μουρίνιο. Μετά και τον Μουρίνιο, πλέον δίνεται η ευκαιρία να τεθεί η σωστή ερώτηση προτού βρεθεί η σωστή απάντηση.
Η σωστή ερώτηση δεν είναι, ποιος θα διαδεχθεί τον Μουρίνιο. Η σωστή ερώτηση είναι, ποιος θ’ αποφασίσει τον διάδοχο του Μουρίνιο. Περισσότερο από προπονητής, στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ γίνεται φανερό ότι λείπει ο διευθυντής ποδοσφαίρου ανάμεσα στον προπονητή και στον εκτελεστικό διευθυντή…
Πηγή: Sport DNA
