Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Η 22η μέρα του Ιουνίου είναι για τους Αργεντίνους κάτι σαν εθνική γιορτή: είναι η μέρα που σαράντα χρόνια πριν ο Ντιέγκο Μαραντόνα έβαλε δυο γκολ στους Αγγλους στο γήπεδο των Αζδέκων, το πρώτο το πέτυχε με το χέρι (του Θεού), το δεύτερο έγινε το διασημότερο γκολ στον κόσμο. Πριν το ματς της Αργεντινής με την Αυστρία εξαιτίας της σύμπτωσης που ήθελε την ομάδα του Μέσι στο γήπεδο υπήρχαν πάλι αναφορές στον Μέσι και στον Μαραντόνα και στις παράλληλες πορείες τους: όταν ο Μέσι έχασε νωρίς νωρίς ένα πέναλτι πίστεψα πως δεν πρέπει να υπάρχουν για τον ίδιο πιο γρουσούζικες συγκρίσεις από αυτές που γίνονται με τον Μαραντόνα και που μόνο ο ίδιος ο Ντιέγκο δεν τις έκανε, δηλώνοντας πάντα οπαδός του Μέσι («καλύτερα να τον βλέπεις να παίζεις παρά να κάνεις σεξ», είχε πει), ακόμα και στις δύσκολες στιγμές του. Αλλά μετά το χαμένο πέναλτι ήρθε ένα ακόμα σόου του μεγαλύτερου όλων των εποχών: ο Μέσι έδωσε μια νίκη πρόκριση στην Αργεντινή με δυο γκολ από τα δικά του. Το πρώτο ολοκληρώνοντας ιδανικά μια αντεπίθεση που ξεκίνησε ο Αλμαντα (που είχε και την ιδιοφυή απόφαση να αφήσει την μπάλα κάτω από τα πόδια του για να στρωθεί στον αρχηγό) και το δεύτερο στο 95΄όταν αρχικά έβγαλε απέναντι από τον τερματοφύλακα τον Γκονζάλες κι όταν αυτός δεν τα κατάφερε να σκοράρει αποφάσισε να πάρει το ριμπάουντ και να τελειώσει την δουλειά μόνος του. Κάπως έτσι οι Αργεντινοί θα θυμούνται την 22η μέρα του Ιούνη πλέον για δυο λόγους: και γιατί ο Ντιέγκο έκανε τα θαύματα κόντρα στους Αγγλους στο Μεξικό και γιατί ο Μέσι σκοράροντας κόντρα στην Αυστρία έγινε ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου γιγαντώνοντας τον μύθο του.
Ο Σκαλόνι τον άφησε στο γήπεδο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο γιατί το αποτέλεσμα κόντρα στους Αυστριακούς ήταν ρευστό κι όταν αυτό ισχύει ο Μέσι δεν βγαίνει. Αν το αποτέλεσμα είχε μείνει στο 1-0 είναι γιατί άλλος παίκτης από την Αργεντινή δεν δείχνει για την ώρα ικανός να σκοράρει κι αυτό είναι πρόβλημα. Οι τέσσερις επιθετικοί που ο Σκαλόνι χρησιμοποίησε δίπλα του είναι μαχητικοί, έμπειροι, καλοί με την μπάλα στα πόδια αλλά όχι με καθαρό μυαλό. Ο Λαουτάρο ζορίζεται λίγο με τον Μέσι αφού έχουν ίδιο στυλ παιγνιδιού. Ο Αλβαρεθ έχει παίξει λίγο και ίσως η λύση να είναι να παίξει πιο πολύ. Οι εξτρέμ κάνουν λίγες ή πολλές δουλειές αλλά δύσκολα φτάνουν στο γκολ. Ο Μέσι πρέπει να χτυπάει και τις στημένες φάσεις. Είναι εντυπωσιακή και η καλή του κατάσταση (με την μπάλα στα πόδια είναι πάντα δαίμονας), αλλά και το πόσο εξαρτημένη παραμένει η Αργεντινή από ένα παίκτη 40 χρόνων.
Στα μονοπάτια του Πελέ
Όπως και στο προηγούμενο κοινό τους πέρασμα στον Μέσι φάνηκαν να απαντούν αμέσως ο ΕμΠαπέ και ο Χααλαντ. Ο ΕμΠαπέ είναι καταδικασμένος να έχει με τον Αργεντίνο μια αναμέτρηση στα άγρια μονοπάτια της ίδιας της ποδοσφαιρικής ιστορίας: είναι σαν το προηγούμενο ραντεβού τους στο Κατάρ να έγινε η αρχή μιας αναμέτρησης που θα κρατήσει χρόνια. Δεν λέω ότι Γαλλία και Αργεντινή θα ξαναβρεθούν φέτος στον τελικό ή σε ένα ματς πριν από αυτόν που θα μοιάζει με τελικός: λέω ότι κάποια στιγμή θα συζητάμε για το πότε ο ΕμΠαπέ θα ξεπεράσει τα γκολ του Μέσι στις διοργανώσεις των τελικών του παγκοσμίου κυπέλου γιατί μοιάζει δεδομένο πως αυτό θα συμβεί: τα γκολ του σε τρεις τελικές φάσεις είναι ήδη 16. Ο Γάλλος έφτασε χθες τις 100 συμμετοχές με την Εθνική Γαλλίας και τις πανηγύρισε σκοράροντας δυο φορές απέναντι στο αδύναμο Ιράκ που είχε στην οργάνωση ένα Ζιντάν (στον Ικμπαλ έδωσαν το όνομα αυτό οι γονείς του προς τιμή του μεγάλου Ζιζού) και τίποτα άλλο.
Το πρώτο γκολ του ΕμΠαπέ είναι ένα μικρό αριστούργημα κλάσης και αυτοπεποίθησης, το δεύτερο ένα γιγάντιο δώρο του τερματοφύλακα. Στη Γαλλία τρέμουν για τις παραξενιές του, ακόμα κι ο Μισέλ Πλατινί επιστρατεύτηκε για να του θυμίσει ότι πρέπει ως αρχηγός της ομάδας να είναι παράδειγμα σοβαρότητας, αλλά όλοι ξέρουν πως μολονότι στην ομάδα του Ντεσάν αστέρια υπάρχουν πολλά (χθες σκόραρε και ο Ντεμπελέ) ΕμΠαπέ είναι μόνο ένας και κάνει πράγματα που θυμίζουν τον Πελέ. Αυτό το μουντιάλ είναι το τρίτο που πρωταγωνιστεί και είναι μόλις 27 χρονών. Και για το ότι έχει πάει στις ΗΠΑ με σκοπό να διασκεδάσει την κακή χρονιά που έζησε στην Μαδρίτη δεν υπάρχει αμφιβολία. Το ματς με το Ιράκ, το πρώτο που διακόπηκε λόγω καταιγίδας, ήταν για τον Ντεσάν μια ευκαιρία για να δοκιμάσει πολλά: άλλαξε τρεις παίκτες στην αρχική ενδεκάδα σε σχέση με την πρεμιέρα, είδε πολλά και ωραία από τους Ολίσε, Μπαρκολά, και χάρηκε γιατί μετά από μια δίωρη διακοπή η ομάδα του μπήκε στο γήπεδο συγκεντρωμένη. Αλλά ενώ η πρόκριση ήρθε η πρωτιά θα παιχτεί στο ματς με τους Νορβηγούς. Που δεν αστειεύονται.
Τα όργια του Χάαλαντ
Το παιγνίδι της Νορβηγίας με την Σενεγάλη έπρεπε να είναι το πιο ανταγωνιστικό της μέρας και τέτοιο αποδείχτηκε. Μετά από ένα πολύ ισορροπημένο πρώτο ημίχρονο οι Νορβηγοί άνοιξαν το σκορ στο 44΄και βρέθηκαν στο 2-0 στο 48΄. Ανοιξε το σκορ ο Πέντερσεν, διπλασίασε τα γκολ ο Χάαλαντ κι αυτός πέτυχε και το τρίτο γκολ των Νορβηγών για το 3-1 που έδιωξε κάθε πονοκέφαλο – η Σενεγάλη βρήκε το τελικό 3-2 στις καθυστερήσεις, αλλά μάχη δεν υπήρξε. Και πως να υπάρξει; Η Σενεγάλη έχει δεχτεί στις παρουσίες της στο Παγκόσμιο Κύπελλο γκολ σε όλα τα ματς, πλην του πρώτου – στην ιστορική της νίκη απέναντι στην Γαλλία το 2002 είχε κρατήσει το μηδέν για μια και μοναδική φορά. Χθες η απόδοσή της άμυνας της ήταν τραγική, ο πιο διάσημος όλων, ο Κουλιμπαλί ήταν και ο χειρότερος. Με τέτοια άμυνα απέναντι στους Νορβηγούς δεν έχεις τύχη: ο Χααλαντ σκοράρει συνεχώς στα 12 τελευταία ματς με την Εθνική του και στα 5 τελευταία έχει πετύχει 16 γκολ – σε κάθε ματς από αυτά 2 μίνιμουμ! Το ματς με την Γαλλία θα είναι σπουδαίο και γιατί η πρωτιά εξασφαλίζει ένα μάλλον εύκολο μονοπάτι μέχρι τους προημιτελικούς – υπομονή και θα το δούμε.
Η βραδιά έκλεισε με την νίκη της Αλγερίας κόντρα στην Ιορδανία. Οι Αλγερινοί έχαναν με 1-0 στο ημίχρονο χωρίς να καταλάβουν πως αλλά η γρια αλεπού που λέγεται Πέτκοβιτς με τρεις αλλαγές έκανε ματ. Βοήθησαν κι ο Μαχρέζ κι ο Μούσα και η ικανότητα στις εκτελέσεις κόρνερ και άλλα πολλά. Αλλά όταν συζητάτε για το ποια ομάδα έχει τον καλύτερο προπονητή του τουρνουά να μην ξεχνάτε αυτό τον πανέξυπνο κύριο. Που δεν έχει Βραζιλιάνους, Ολλανδούς, Αγγλους και Χάαλαντ στα χέρια του αλλά πήγε την Αλγερία στο μουντιάλ μετά από 12 χρόνια και μπορεί να της δώσει και πρόκριση στον επόμενο γύρο. Με τρεις γνωστούς και καμιά εικοσαριά άγνωστους…
Πηγή: Karpetshow
