Οι ρόλοι είναι εκατό-μηδέν διακριτοί. Στο ζευγάρι ΠΑΟΚ-Ριέκα, η εικόνα στην Τούμπα επιβεβαίωσε τη θεωρία. Ξεκαθάρισε πως πράγματι, η μεγάλη ομάδα του ζευγαριού είναι ο ΠΑΟΚ και η μικρή η Ριέκα. Με τον ίδιον τρόπο με τον οποίον στο ζευγάρι Ολυμπιακός-Σλόβαν, η μεγάλη ομάδα είναι ο Ολυμπιακός και η μικρή η Σλόβαν. Αν η μεγάλη ομάδα μπορεί ή δεν μπορεί να υποστηρίξει τον φυσικό ρόλο της και να καταγράψει το αποτέλεσμα που αντιστοιχεί, αυτό είναι κάτι άλλο.
Το ποδόσφαιρο έχει τους τρόπους, να αφήνει χώρο και στους μεγάλους και στους μικρούς. Ιδίως το νοκ-άουτ ποδόσφαιρο των 90 λεπτών. Αλλά καμιά φορά, ακόμη και των 180 ή των 210. Απόδειξη, τα 210 λεπτά Ολυμπιακός-Λουντογκόρετς. Κι όχι πως ο ΠΑΟΚ χρειάζεται το παράδειγμα Ολυμπιακός-Λουντογκόρετς. Εχει, τις δικές του πικρές εμπειρίες. Μία δική του Σλόβαν, μία δική του Εστερσουντ, μία δική του Ραπίντ παλαιότερα. Οπου η μικρή ομάδα βρίσκει απρόοπτα δικαιώματα, και διαθέτει τα χαρακτηριστικά για να τα εκμεταλλευτεί, συνοχή, τρεξίματα κ.λπ., πηγαίνει ολόκληρη παρτίδα σε μία φάση, σε μία κόκκινη, σε ένα πέναλτι, σε ένα λάθος διαιτησίας. Εκεί και τότε, ποτέ δεν ξέρεις. Ως και οι Ιρλανδοί στον προηγούμενο γύρο, έσπρωξαν τη ρεβάνς της Θεσσαλονίκης στο ένα σουτ από την παράταση.
Κανα-δυο διαφορετικοί παίκτες και η παράμετρος-έδρα την ερχόμενη Πέμπτη, δεν πρόκειται να αλλάξουν όλη τη δυναμική του ζευγαριού ΠΑΟΚ-Ριέκα. Η μικρή ομάδα, πάντοτε είναι πιο εύκολο να μη ηττηθεί. Και πολύ πιο δύσκολο, να νικήσει. Ο ΠΑΟΚ αυτή τη στιγμή έχει μία εγνωσμένα βαριά ομάδα, όλοι θέλουν τη μπάλα στα πόδια και κανείς (δεν κάνει την κίνηση για να την πάρει) στον χώρο, είναι μία ομάδα ευανάγνωστη στον αντίπαλο, εξ ου και το κροατικό σχέδιο με (τους πέντε πίσω και) τους τρεις κεντρικούς χαφ ώστε να “τρέξουν” με τα boys τους men, τον Σβαμπ, τον Κούρτιτς, τον Μπίζεσβαρ. Αλλ’ αυτός ο βαρύς ΠΑΟΚ, πάλι δεν παύει να είναι το ισχυρό μέρος του ζευγαριού. Σε κύρος. Σε προσωπικότητα. Σε επιμονή. Σε πιθανότητα νίκης. Οσο περισσότερο (χρόνο) παίζεται το ποδόσφαιρο, τόσο οι πιθανότητες είναι όλο και πιο πολύ με τον ισχυρό.
Ασχέτως (και φεύγοντας από το) πώς θα καταλήξει το ματς στην Κροατία, σήμερα ο ΠΑΟΚ δεν είναι ένα απλώς ανολοκλήρωτο παζλ. Μακάρι να ήταν, μόνον αυτό. Σήμερα ο ΠΑΟΚ είναι ένα γκρουπ στο οποίο μοιάζει, να μη έχει επιβληθεί η ισορροπία και το μέτρο. Δεν νοείται, το σκορ Ελληνες/ξένοι να είναι ένα-δέκα…και έντεκα διαφορετικές σημαίες δίπλα στα ονόματα. Βγαίνει εκτός ποδοσφαιρικής λογικής, της κοινής λογικής, το σκορ 30-άνω/30-κάτω να είναι οκτώ-τρία. Και δεν γίνεται, απ’ τη μια μέρα στην άλλη να “παγώνει” ο δίαυλος ανάμεσα στην πρώτη ομάδα και στην ακαδημία. Η οποία ακαδημία, αποδεδειγμένα είναι η κορυφαία ακαδημία ΠΑΕ στη χώρα. Τα προσδοκώμενα έσοδα του κλαμπ, πλέον η ιστορία πέραν πάσης αμφιβολίας διδάσκει πως είναι ο εκάστοτε Σταφυλίδης, Κουλούρης, Πέλκας, Γιαννούλης, Τζόλης. Στο τρέχον ρόστερ, δυνητικά προσδοκία εσόδου δημιουργούν οι εξής (μόλις) δύο, ο Ζίβκοβιτς και ο Σβιντέρσκι.
Ο Λουτσέσκου δεν είναι ο μάνατζερ που θα το πάρει αλλιώς. Και στο ανεπανάληπτο 2018-19, θα πει κανείς, κάπως έτσι μεγαλούργησε. Με τον Λέο Μάτος, με τον Μαουρίσιο, με τον Σάχοφ, με τον Κάνιας. Αλλ’ είχε κι ένα Λημνιό, που να πάρει. Κι ένα Πέλκα. Και βέβαια είχε Μπίζεσβαρ, Κρέσπο, Βιεϊρίνια, Ελ Καντουρί, Βαρέλα…τρία χρόνια νεότερους. Και να ήθελε ωστόσο ο Ρουμάνος να το πάρει αλλιώς, τώρα δεν θα μπορούσε. Η ενδεκάδα των έντεκα σημαιών, του ένα-δέκα και του οκτώ-τρία που είδαμε με τη Ριέκα, ήταν η αναμενόμενη και η δίκαιη ενδεκάδα. Δεν ήταν η ενδεκάδα…των κολλημάτων του Ραζβάν. Σημαίνει, ζήτημα συνολικού σχεδιασμού. Η άμετρη και ανισόρροπη δόμηση, ποτέ δεν βγαίνει σε καλό. Ο ΠΑΟΚ έχει την επείγουσα ανάγκη, να καλύψει κενά και να ολοκληρώσει το παζλ. Και την κατεπείγουσα, να αποκαταστήσει το μέτρο και την ισορροπία.
Πηγή: sdna.gr
