Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Βλέπεις τον Αλεξάνταρ Πρίγιοβιτς να σκοράρει σε ένα αδιάφορο παιχνίδι κυπέλλου με τον Αιγινιακό και να τρέχει σαν… λυσσασμένος να μαζέψει την μπάλα από τα δίχτυα για να τη μεταφέρει στη σέντρα, θαρρείς και ο ΠΑΟΚ κυνηγούσε κάποια επική ανατροπή σε νοκ άουτ αγώνα του Champions League!
Βλέπεις τον Ούρος Τζούρτζεβιτς να… τρελαίνεται μετά το τέλος ενός αδιάφορου αγώνα με τον Κισσαμικό, επειδή σκόραρε μόνο μία φορά και το δοκάρι του στέρησε την ευκαιρία να πανηγυρίσει το πρώτο του χατ τρικ με τη φανέλα του Ολυμπιακού!
Παρατηρείς τον Μάρκο Λιβάγια να σκίζεται σε κάθε παιχνίδι της ΑΕΚ, ανεξαρτήτως αντιπάλου, και να φτάνει στο σημείο να κυνηγάει σαν… μανιασμένος αντιπάλους του και να τους κάνει τάκλιν κοντά στην περιοχή της δικής του ομάδας!
Δεν μπορώ να γνωρίζω ποια θα είναι η συνολική αποτίμηση της καριέρας τους, όταν θα έρθει η ώρα να εγκαταλείψουν τη χώρα μας για άλλες πολιτείες, είναι όμως ολοφάνερο ότι και οι τρεις γουστάρουν που παίζουν στην Ελλάδα. Η έως τώρα παρουσία τους στο ελληνικό ποδόσφαιρο, δεν ακολουθεί μέχρι στιγμής ταυτόσημες πορείες, αλλά και οι τρεις συνδέονται από ένα κοινό χαρακτηριστικό: Τη δίψα να παίξουν ποδόσφαιρο στο… φτωχό ελληνικό πρωτάθλημα! Διόλου τυχαίο ότι είναι και οι τρεις… Βαλκάνιοι!
Ουδέποτε κατάλαβα, αλήθεια, γιατί οι ελληνικές ομάδες σταμάτησαν να αγοράζουν από τη βαλκανική αγορά και τη γενικότερη αγορά της Ανατολικής Ευρώπης, στρέφοντας περισσότερο το ενδιαφέρον τους σε αυτή της Δυτικής Ευρώπης. Μια αγορά που χάρισε στο ποδόσφαιρό μας ορισμένα από τα μεγαλύτερα ονόματα που είδαν ποτέ οι Έλληνες φίλαθλοι. Ποιον να θυμηθείς και ποιον να μνημονεύσεις; Τον Βαζέχα; Τον Σαβέφσκι; Τον Νοβοσέλατς; Τον Τζόρτζεβιτς; Τον Οκόνσκι; Τον Μπάγεβιτς; Τον Φορτούλα; Τον Πάντιτς; Η λίστα μοιάζει ατελείωτη. Παίκτες που κατέγραψαν… θρυλικά χιλιόμετρα σε κάθε γωνιά της ελληνικής επικράτειας με πολλούς να αγγίζουν τα όρια του μύθου!
Από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και κυρίως τη δεκαετία του 2000, τα… γεμάτα πορτοφόλια έκαναν τις ελληνικές ομάδες να στραφούν σε πιο ακριβές αγορές, αφήνοντας σε δεύτερο πλάνο αυτή της Ανατολικής Ευρώπης. Στη Γαλλία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στη Γερμανία. Ποτέ μου δεν κατάλαβα, γιατί…
Οι Βαλκάνιοι και οι γεννημένοι σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης παίκτες, διακρίνονται από την… πείνα τους για το ποδόσφαιρο και επιπλέον δεν θεωρούν υποβάθμιση τη μεταγραφή τους σε έναν ελληνικό σύλλογο. Έρχονται εδώ διψασμένοι, βλέποντας το ελληνικό πρωτάθλημα ως ένα σκαλοπάτι για το επόμενο, μεγαλύτερο, βήμα της καριέρας τους.
Σε μια εποχή, λοιπόν, που αφενός τα περισσότερα… πορτοφόλια δεν προσφέρονται για πολυδάπανες μεταγραφές και αφετέρου η Ελλάδα της οικονομικής κρίσης δεν αποτελεί ελκυστικό προορισμό για ποδοσφαιριστές που έχουν μεγαλώσει στα «σαλόνια» της Δυτικής Ευρώπης, νομίζω ότι οι ελληνικές ομάδες θα πρέπει να εξετάζουν πολύ σοβαρά το κίνητρο και τη δίψα που θα έχουν οι ξένοι ποδοσφαιριστές που αγοράζουν.
Να το γράψω λίγο πιο καθαρά; Από τον κάθε… βιρτουόζο Καρσελά που παίζει στην Πριμέρα Ντιβιζιόν και θα θεωρεί μέσα του… υποτίμηση τη μετακόμιση του στην Ελλάδα (και φυσικά θα… περπατάει στα παιχνίδια που δεν του πάνε καλά), προτιμώ χίλιες φορές τον διψασμένο και τρελαμένο για μπάλα νεαρό Σέρβο Τζούρτζεβιτς, ο οποίος θα δει τη μεταγραφή του στα μέρη μας ως ευκαιρία ζωής. Μπορεί να βγει, μπορεί να μη βγει. Σίγουρα όμως θα δώσει και την ψυχή του για να τα καταφέρει!
Δύο είναι οι ευρωπαϊκές αγορές που ιστορικά ταιριάζουν περισσότερο στο dna του ελληνικού ποδοσφαίρου: Αυτή της Ανατολικής Ευρώπης και αυτή της Σκανδιναβίας. Η πρώτη γιατί παράγει ποδοσφαιριστές που λόγω κοινής… βαλκανικής νοοτροπίας μπορούν να ταιριάξουν πιο εύκολα στο ιδιαίτερο δικό μας ποδοσφαιρικό περιβάλλον και η δεύτερη γιατί παράγει μακράν τους κορυφαίους επαγγελματίες του χώρου που προσαρμόζονται… παντού!
Τώρα, λοιπόν, που οδεύουμε μαθηματικά στα… φτωχά πλην τίμια ποδοσφαιρικά οικονομικά δεδομένα της δεκαετίας του ’80, ίσως η στροφή του ενδιαφέροντός μας στις αγορές που μας χάρισαν ορισμένα από τα κορυφαία ονόματα που είδαμε ποτέ στα γήπεδά μας, να αποτελεί… μονόδρομο! Οι εποχές που οι ελληνικές ομάδες μπορούσαν να πείσουν έναν Καρεμπέ, έναν Πάουλο Σόουζα, έναν Ριβάλντο να έρθουν στα μέρη μας, νομίζω ότι ανήκουν στο παρελθόν. Και ήρθε η ώρα να ψάξουμε να βρούμε ξανά, νέους Βαζέχα και νέους Σαβέφσκι…
Πηγή: Sport DNA
