Ως γνωστόν εδώ και τουλάχιστον μισόν αιώνα “δεν υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία”. Στο ποδόσφαιρο, ούτε στα δύο καν. Πολύ περισσότερο, στα τέσσερα. Ευτυχής πρωταθλητής, μπορεί να είναι μόνον ένας.
Δεν σημαίνει ότι, αυτός ο ένας θα είναι ο επιτυχημένος κι οι άλλοι τρεις οι αποτυχημένοι. Δεν πάει έτσι. Διότι και οι τέσσερις, ανεξαρτήτως ποιος θα είναι ο ένας και ποιοι οι άλλοι τρεις, ήδη έχουν δημιουργήσει στον εαυτό τους κάτι πιο σημαντικό από ένα τίτλο σε μία χρονιά. Εχουν δημιουργήσει προοπτική, για διεκδίκηση τίτλων σε διαδοχικές χρονιές. Κανείς δεν πρόκειται να επιστρέψει το καλοκαίρι back to square one. Και για τους τέσσερις, το peak είναι μπροστά. Δεν είναι τώρα, ή πίσω.
Εύχομαι στους ιδιοκτήτες, να το επεξεργαστούν πνευματικά ώστε να βρουν τον τρόπο για να το χαίρονται. Για κανένα δεν είναι, εφέτος-ή-ποτέ. Δεν είναι, ούτε ομάδες μιας χρήσεως οι ομάδες τους, ούτε ένα πρωτάθλημα που “δεν θα ξαναγίνει” το εφετινό πρωτάθλημα. Αλλά καταγράφονται συμπεριφορές, σαν να μη υπάρχει αύριο. ‘Η έστω, συμπεριφορές αν-όχι-εφέτος-ποιος-ξέρει-πότε. Δεν ξέρουν τι χάνουν, με το να μη μπορούν να το απολαμβάνουν.
Η προοπτική του καθενός, είναι η προοπτική και των τεσσάρων μαζί. Να συμμετέχουν και του χρόνου με βάσιμες αξιώσεις, ιδανικά να συμμετέχουν κάθε χρόνο, σε ισορροπημένο πρωτάθλημα που θα τραβάει (το ενδιαφέρον) ως το φινάλε. Στην πραγματικότητα, φυσιολογικά το καλοκαίρι που έρχεται πρέπει να είναι το καλοκαίρι των ολιγότερων, σε αριθμό, προσθαφαιρέσεων στα ρόστερ. Ει δυνατόν, ένα καλοκαίρι με μόνο στοχευμένες επιλογές. Σε ποιότητα και, ακόμη καλύτερα, σε χαρακτηριστικά. Νομίζω ότι και οι τέσσερις προπονητές θα είναι ευχαριστημένοι, να συμβεί ακριβώς αυτό.
Δεν αρέσει σε κανένα, να στρογγυλεύουμε και να εξωραίζουμε. Δεν είναι ψέματα ωστόσο, ότι:
* Η πρόοδος του Παναθηναϊκού και σε αυτή τη δεύτερη σεζόν, είναι εξίσου θεαματική με την πρώτη. Και ευρίσκεται ακόμη, η διαδικασία προόδου, σε εξέλιξη.
* Η πρόοδος της ΑΕΚ στην πρώτη χρονιά κιόλας, είναι μετεωρική. Με αυτόν τον προπονητή, με αυτό το γκρουπ, με αυτή την έδρα, στην κυριολεξία βλέπουν όλοι μία άλλη ομάδα σε σχέση με τις πρότερες περιόδους. ‘Η, στη γλώσσα που ξέρω ότι τους αρέσει, μία άλλη εντελώς κατάσταση.
* Ο ΠΑΟΚ μπορεί να νιώθει καλά επειδή “το είπαμε και το κάνουμε”. Αυτό που συμφωνήθηκε πέρυσι το καλοκαίρι, ο μονόδρομος της αυτάρκειας, υποστηρίζεται όχι μόνο με συνέπεια αλλά και με οφθαλμοφανή επιτυχία.
* Ο Ολυμπιακός έχει να κάνει μονάχα ένα πράγμα, πλέον. Να μη το ξαναχάσει στο εξής, στη μανία της αγοράς. Ενας Abwehrchef είναι που του λείπει, ένας Παπασταθόπουλος των χρόνων στη Μπούντεσλιγκα. ‘Η ένας Ρούμπεν Σεμέντο νορμάλ, δίχως τα άλλα γύρω-γύρω. Αυτό…και άσ’ τους να φτουρήσουν!
Το ίδιο μπορεί κανείς να σκεφτεί ότι λείπει και στην ΑΕΚ, ο πυλώνας-λίντερ στην άμυνα. Διότι και ο Βίντα που προσλήφθηκε για αυτόν τον ρόλο, φαίνεται πως είναι, όχι ένας Παπασταθόπουλος της Μπούντεσλιγκα, αλλά ένας σημερινός Παπασταθόπουλος. Είναι η κατηγορία των ποδοσφαιριστών που έχουν εισέλθει σε τέτοια φάση στη διαδρομή τους, που πιο πολλά έχουν να (μακιγιάρουν για να τα) κρύψουν παρά να δείξουν και να δώσουν.
Ερχεται το Σάββατο, το ντέρμπι στο οποίο ο Ολυμπιακός θα κουβαλήσει, θέλει δεν θέλει, το βάρος ότι “δεν κερδίζει ντέρμπι”. Τα αίτια που αυτό συμβαίνει δεν είναι, εννοείται, μεταφυσικά. Είναι εντελώς ποδοσφαιρικά. Η ορμή, η ταχύτητα και η ένταση, η έφεση στη μονομαχία και στον πόλεμο της δεύτερης μπάλας. Ολα τα ντέρμπι λίγο-πολύ, εκεί καταλήγουν και εκεί κρίνονται. Είναι πιο φίζικαλ από τέκνικαλ. Υπολείπεται, ο Ολυμπιακός, σε αυτά στα οποία τα ντέρμπι παίζονται.
Ο Μπακαμπού ας πούμε, είναι ένα ωφέλιμο παράδειγμα “τροφής για τη σκέψη”. Εχει βάλει πιο πολλά γκολ από τον Νέλσον Ολιβέιρα και τον Ιωαννίδη, έχει τα ίδια γκολ με τον Γκαρσία σε (πολύ) λιγότερα λεπτά δράσης, είναι ο καλύτερος natural εκτελεστής. Καλύτερος natural εκτελεστής, είναι και ο Σπόραρ. Βρείτε μου ένα εχέφρονα προπονητή που θα ήθελε να πάει σε ντέρμπι με σέντερ-φορ τον Μπακαμπού ή τον Σπόραρ ενόσω θα μπορούσε να έχει την επιλογή ενός Ιωαννίδη, ενός Γκαρσία, ενός Νέλσον Ολιβέιρα. Στα ντέρμπι, να το πω υπεραπλουστευμένα, δεν περιμένεις να δουλέψει η ομάδα για σένα. Δουλεύεις σαν τρελός, εσύ για την ομάδα.
Κατά την εκτίμησή μου συνεπώς, το Σάββατο ο Ολυμπιακός χρειάζεται και τον Μ’Βιλά και τον Χουάνγκ και τον Σαμασέκου ώστε να του βγει, σε ισορροπία χαρακτηριστικών, η παρτίδα. Να βάλουν και στον Γιοβάνοβιτς, δίλημμα. Θυσιάζω ένα από Μανσίνι, Μπερνάρ, Παλάσιος για +1 χαφ; Και βέβαια να σφηνώσουν τον Χάμες ψηλά, σχεδόν όσο κοντά στον Μπρινιόλι θα είναι και ο Μπακαμπού, ώστε “μετά λόγου” να περιμένουν την ενέργεια που θα φέρει διαφορά στο αποτέλεσμα. Είναι ένας τρόπος να πετάξουν από πάνω τους το “δεν κερδίζουν ντέρμπι”. Ισως και ένας τρόπος, να βρουν τη winning formula, όχι για να κερδίσουν τον Παναθηναϊκό, γενικώς για να κερδίζουν ντέρμπι.
Να κλείσω με το να δηλώσω άλλη μία φορά, πόσο ακραία αλλεργικός είμαι στα πρώιμα και στα άγουρα. Στο να πέφτουμε με τα μούτρα, σε ένα παίκτη που σε δύο εβδομάδες θα είναι είκοσι ετών, που έχει μία συμμετοχή στην Εθνική Ελπίδων και καμία στην Εθνική Ανδρών, που όλη η επαγγελματική πορεία του είναι 22 ματς με μέση διάρκεια, σε αυτά τα 22 ματς, ενάμισι ημίχρονο.
Ο Κωνσταντέλιας είναι ένα εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο. Βγαίνει μια φορά στα δέκα χρόνια, και αν. Δεν έχουμε θετικό ιστορικό ως εθνικό ποδόσφαιρο, στο να φτουράνε τα σπάνια φαινόμενά μας σε βάθος χρόνου. Κάποτε θυμάμαι, πιστέψαμε πως βρήκαμε τον Ελληνα Μέσι στον Φετφατζίδη. Οπότε, μία και μοναδική προσευχή. Ας αφήσουμε να φτουρήσει. Και…όλα θα γίνουν, μετά. Καθετί, στην ώρα του.
Πηγή: Sdna
