Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Η Γαλλία και η Ισπανία θα είναι αντιμέτωπες στον αποψινό πρώτο ημιτελικό του μουντιάλ και το γεγονός δεν συνιστά έκπληξη: θυμίζω ότι δύο ήταν σύμφωνα με τους μπουκ τα πρώτα φαβορί για την κατάκτησή του πριν αυτό αρχίσει. Το ραντεβού τους δεν έχει τίποτα το απροσδόκητο. Απόψε ένας θα πάρει εισιτήριο για τον τελικό με την αυτοπεποίθησή του στα ύψη και κάποιος θα φύγει με δάκρυα.
Τα ωραία προηγούμενα
Η Γαλλία και Ισπανία έχουν ένα ωραίο προηγούμενο που η καθεμιά μπορεί να θυμάται για να αντιμετωπίσει τη δοκιμασία με μεγάλη αισιοδοξία. Η Ισπανία κέρδισε τους Γάλλους στον ημιτελικό του Εuro του 2026 με την εντεκάδα που θα δούμε και σήμερα: οι διαφορές είναι ελάχιστες. Το είχε κάνει μάλιστα κερδίζοντας με ανατροπή. Στο γκολ του Κόλο Μουανί απάντησε αρχικά ο Γιαμάλ και στη συνέχεια ο Ντάνι Ολμο. Η νίκη των Ισπανών ήταν περιπετειώδες και απολύτως δίκαιη. Για πολλούς εκείνο το βράδυ η Ισπανία κέρδισε και το Εuro: το εμπόδιο των Αγγλων στον τελικό έμοιαζε και αποδείχτηκε κατώτερο.
Και οι Γάλλοι όμως έχουν το δικό τους ευχάριστο προηγούμενο. Συνάντησαν για τελευταία φορά τους Ισπανούς στο παγκόσμιο κύπελλο το 2006. Όπως και το ματς του Euro κι αυτό είχε γίνει στην Γερμανία. Η νίκη τους με 3-1 ήρθε μετά από ένα υπέροχο παιχνίδι στο οποίο η Γαλλία είχε ενορχηστρωτή τον Ζινεντίν Ζιντάν που μάλιστα θεωρεί εκείνο το ματς το καλύτερο που έχει κάνει με τη φανέλα της εθνικής Γαλλίας – ανώτερο και από τον τελικό του 1998 στον οποίο είχε πετύχει δυο γκολ κόντρα στους Βραζιλιάνους. Όπως η Ισπανία πριν δύο χρόνια έτσι και η Γαλλία τότε είχε κερδίσει με ανατροπή. Είχε ανοίξει το σκορ η Ισπανία με τον Βίγια και μετά πήρε από τους Γάλλους ένα απλό μάθημα ποδοσφαίρου.
Προϊστορία υπέρ των Ισπανών
Η συνολική προϊστορία των παιχνιδιών των δύο λέει ότι η Ισπανία έχει 17 νίκες, η Γαλλία 13, ενώ επτά αγώνες έληξαν χωρίς νικητή. Οι Ισπανοί έχουν τις δυο τελευταίες: μια σε ημιτελικό του Nations League το 2025 και μια στον ημιτελικό του Euro2024. Αλλά η εικόνα των Γάλλων στο παγκόσμιο κύπελλο που βλέπουμε είναι καλύτερη από την αντίστοιχη των Ισπανών. Το μοναδικό ματς το οποίο οι Γάλλοι είχαν κάποια προβλήματα ήταν αυτό με την Παραγουάη. Τότε η δυσκολία τους δεν έχει να κάνει τόσο με το κατενάτσιο των λατινοαμερικανών όσο με την απίστευτη ζέστη (41 βαθμούς υπό σκιά), αλλά και την υγρασία που υπήρχε στη Φιλαδέλφεια . Όταν υπάρχει ζέστη και υγρασία το πρόβλημα το έχει πάντοτε η πιο ποιοτική ομάδα. Τα σπριντ με και χωρίς την μπάλα είναι λιγότερα. Η κούραση γιγαντώνεται. Ο ρυθμός είναι μοιραία πιο αργός
Οι Ισπανοί δεν είχαν τέτοιου τύπου προβλήματα: τα δικά τους ήταν μάλλον αγωνιστικά. Ξεκίνησαν τη διοργάνωση με τραυματίες τους Γιαμάλ και Νίκο Γουίλιμαμς. Ο Ντε λα Φουέντε έπρεπε να βρει μια καινούργια επίθεση, είχαν και θεματάκια ακόμα και στην πανίσχυρη μεσαία γραμμή τους όπου ο Ρόντρι και ο Φαμπιάν Ρουίθ δεν έκαναν τα καταπληκτικά παιχνίδια που είχαμε στη Γερμανία δυο χρόνια πριν. Αλλά η Ισπανία τα ξεπέρασε όλα αυτά χάρη στην άριστη εφαρμογή της βασικής ιδέας του παιχνιδιού της. Που είναι η κατοχή μπάλας.
Ισπανικό τίκι τάκα, γαλλική προσωπικότητα
Η κατοχή μπάλας τη βοήθησε ώστε να έχει την καλύτερη άμυνα στο τουρνουά χωρίς να έχει τους καλύτερους αμυντικούς του τουρνουά. Εχει δεχτεί μόλις ένα γκολ μολονότι ο Κουμπαρσί και ο Λαπόρτ δεν συγκαταλέγονται στους καλύτερους στόπερ που είδαμε σ’ αυτή τη διοργάνωση. Η κατοχή μπάλας επίσης ανέδειξε τον Μερίνο σε χρυσή αλλαγή. Οι φάσεις στις οποίες ο μέσος της Άρσεναλ αποδείχτηκε λυτρωτής έχουν προκύψει όλες χάρη στην ικανότητα των Ισπανών να φτάνουν στην αντίπαλη περιοχή με πολλές πάσες. Όταν αυτό υπάρχει είναι μάλλον εύκολο να βρεθεί ένας αποδέκτης μιας ασίστ.
Και οι Γάλλοι όμως στο επιθετικό τους παιχνίδι βασίζονται. Η τετράδα που παίζει στην επίθεση έχει δώσει λύσεις σε όλα τα παιχνίδια. Το τι κάνει ο Εμπαλέ, ο Ντεμπελέ και ο Ολίσε είναι σχετικά απλό: ζητάνε τη μπάλα, πάνε συχνά στο ένας εναντίον ενός, είναι έτοιμοι να συνεργαστούν αλλά κυρίως έτοιμοι να απειλήσουν. Εξίσου σημαντική είναι και η προσφορά του Μπαρκολά και του Ντουέ που κατά περίσταση συμπληρώνουν τους τρεις. Ο Μπαρκολά έδωσε λύσεις στο ματς με τη Σενεγάλη – ίσως το πιο περίπλοκο από τα ματς που έδωσαν οι Γάλλοι μέχρι τώρα. Και ο Ντουέ πήρε το πέναλτι με το οποίο η Γαλλία διέλυσε τα όνειρα της Παραγουάης να πάει το ματς πρώτα στην παράταση και μετά στα πέναλτι παίζοντας μόνο άμυνα.
Αμυνες που επιτρέπουν πολλά
Όπως συμβαίνει με τους Ισπανούς έτσι και στην περίπτωση των Γάλλων η άμυνα τους δεν είναι η καλύτερη γραμμή τους. Αλλά αυτό συμβαίνει γιατί στις άλλες γραμμές υπάρχουν πραγματικά παίκτες που κάνουν καταπληκτικό τουρνουά. Ο Ραμπιό και ο Κάνε πχ είναι ένα ζευγάρι στη μεσαία γραμμή την αποτελεσματικότητα του οποίου αμφιβάλλω κι αν ο ίδιος ο Ντεσάν περίμενε. Κόβουν και ράβουν. Προστατεύουν την άμυνα και φτάνουν και σε θέση βολής. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι από τη δική τους απόδοση θα κριθούν όλα απόψε.
Είναι δυο πολύ καλές ομάδες αναμφίβολα, αλλά ας μιλήσουμε λίγο και για τις αδυναμίες τους. Οι Ισπανοί με την μανιακή τους προσπάθεια να κρατήσουν την μπάλα εμφανίζονται να παίζουν πάντα με πολλούς παίκτες στην μεσαία γραμμή. Οι τρεις χαφ είναι πραγματικοί μέσοι (Ρόντρι, Φαμπιάν Ρουίθ, Πέδρι) και όχι ανακυκλωμένα «δεκάρια» οι αμυντικοί που μεταμορφώνονται σε κόφτες. Σε αυτούς προστίθεται ο Μπαένα, αλλά εναλλάξ και ένας από τους πλάγιους μπακ – συνήθως ο Κουκουρέγια. Ετσι η Ισπανία μπορεί να γυρνά την μπάλα και να «τρέχει» ακόμα και αντιπάλους που θέλουν να πρεσάρουν. Η πιθανή κατωτερότητα της Γαλλίας στο κέντρο απέναντι σε αυτό το στυλ παιχνιδιού είναι ένα από τα βασικά στοιχεία του ματς. Αν ένας από τους τέσσερις επιθετικούς δεν γυρίζει (πολύ και διαρκώς) στο κέντρο, ο Ραμπιό και ο Κανέ (ή ο Τσουαμενί αν ο Ντεσάν λίγο φοβηθεί) θα δυσκολευτούν πολύ με και χωρίς την μπάλα.
Ο Ντεσάν το γνωρίζει αυτό και έχει δοκιμάσει πολλά στις δύο τελευταίες αναμετρήσεις του με τον Ντε λα Φουέντε: αν όλοι θυμούνται τον ημιτελικό του Euro το 2024, υπάρχει κι ένας χαμένος ημιτελικός στο Nations League το 2025. Στον ημιτελικό του Euro ο Ντεσάν διάλεξε τους Καντέ, Ραμπιό και Τσουαμενί και είχε και τον Γκριεζμάν που επέστρεφε: δεν βρέθηκε με παίκτη λιγότερο στο κέντρο αλλά δεν γλύτωσε την ήττα γιατί η μπάλα δεν έφτανε στους κυνηγούς του – ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο. Το 2025 παίζοντας μόνο με τον Κονέ και ο Ραμπιό (και τον Ολίσε ως επιθετικό μέσο) ο Ντεσάν είδε την ομάδα του να βρίσκεται με τέσσερα γκολ πίσω στο 67ο λεπτό! Το 4-0 έγινε 5-4, όταν η Γαλλία βγήκε μπροστά αφήνοντας στην άκρη κάθε προσπάθεια περιορισμού του ισπανικού τίκι τάκα αλλά ή ήττα ήταν ήττα.
Κάτι χρωστάει ο Γιαμάλ
Η Γαλλία έχει βελτιωθεί και ανασταλτικά στο μουντιάλ που παρακολουθούμε: όλοι οι επιθετικοί της είναι πολύ πιο πρόθυμοι για επιστροφές και καλύψεις, αλλά υπάρχουν πάντα ερωτηματικά. Η Ισπανία δεν έχει βρει ακόμη κανέναν αντίπαλο που να της έχει αμφισβητήσει την δυνατότητα της στον έλεγχο της μπάλας. Αλλά έχει κι αυτή ένα τακτικό ζήτημα σε σχέση με το Euro: δεν υπάρχει αρμονία στις πτέρυγες και η επίθεση γίνεται μάλλον μονότονα από την δεξιά πλευρά. Ως αριστερός εξτρέμ, ο Μπαένα, που παραμένει ένας καλός χαφ, δεν έχει την ενέργεια να αντιμετωπίσει καταστάσεις ένας εναντίον ενός, και ο Φεράν Τόρες που συχνά μπαίνει στη θέση του παίζει ως δεύτερος επιθετικός. Φυσικά είναι πρόβλημα και ότι ο Γιαμάλ, έχει αποδώσει πολύ λιγότερο καλά από όσο μπορεί: τα θεματάκια που κουβάλα από τον τραυματισμό φαίνονται.
Αν την διαφορά την κάνουν οι προσωπικότητες το αβαντάζ της Γαλλίας μοιάζει μεγάλο. Αν στη διάρκεια του ματς το μυστικό αποδειχτεί η οργάνωση του παιγνιδιού η Ισπανία έχει πολλά υπέρ της: έχει τριφτεί περισσότερο σαν ομάδα παίζοντας χειρότερα αλλά ξεπερνώντας πολλές δυσκολίες – δυο νίκες με γκολ στο τέλος (με την Πορτογαλία και το Βέλγιο) βοηθάνε στην αυτοπεποίθηση. Αν οι Γάλλοι δεν βρουν δυο τουλάχιστον γκολ δεν αποκλείεται την μέρα της Εθνικής τους γιορτής παρέλαση προς τον τελικό να κάνει ο Γιαμάλ που χρωστά ένα μεγάλο ματς. Σε αυτό το τουρνουά όλοι οι μεγάλοι του καιρού μας έκαναν τουλάχιστον ένα.
Πηγή: Karpetshow
