Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Όταν πριν από πολλά χρόνια απολύθηκα από το στρατό ένα μόνο ήθελα: να μην με καλέσουν να παρουσιαστώ ξανά για κανένα λόγο. Είχα κάνει ένα δύσκολο στρατιωτικό περνώντας έντεκα μήνες στον Έβρο. Οι ωραίες στιγμές βέβαια δεν ήταν λίγες, ενώ οφείλω να πω ότι γνώρισα και πάρα πολλούς ενδιαφέροντες τύπους. Αλλά η όλη διαδικασία ήταν ένα βάσανο. Κυρίως με διέλυε στη διάρκεια της θητείας μου το ζήτημα του ύπνου. Δεν είχα κανένα πρόβλημα να κάνω σκοπιές, αλλά το να με ξυπνάει μέσα στη νύχτα ο θαλαμοφύλακας για να μου θυμίσει ότι έχω «γερμανικό νούμερο» ήταν αφόρητο. Θυμάμαι πως όταν απολύθηκα χρειάστηκε να περάσει πάνω από ένας χρόνος για να μην πετάγομαι βραδιάτικα στον ύπνο μου νομίζοντας ότι πρέπει να πάω στη σκοπιά. Επειδή είχα αυτό που λένε «τεχνική ειδικότητα» ανησυχούσα για χρόνια ότι θα με ξανακαλέσουν για να με ενημερώσουν για την πρόοδο στα ηλεκτρονικά όπλα που ‘χα μάθει να χειρίζομαι. Ευτυχώς δεν συνέβη ποτέ. Έτσι το στρατιωτικό μου έγινε σιγά σιγά μια μακριά γλυκιά ανάμνηση. Μέχρι που το φετινό καλοκαίρι ήρθε το μουντιάλ των ΗΠΑ.
Η φιλοξενία των τελικών του παγκοσμίου κυπέλλου στο δυτικό ημισφαίριο σημαίνει ότι εμείς που είμαστε στην Ευρώπη θα πρέπει να ξενυχτήσουμε για να χαρούμε τα ματς. Αλλά ποτέ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να παρακολουθεί ποδόσφαιρο το ξενύχτι δεν ήταν τόσο σκληρό όσο αυτή τη φορά. Ναι πολύ καλά καταλάβατε: μου θυμίζει τα βράδια μου στα στρατόπεδα τον καιρό της θητείας μου, αυτά που τόσο πολύ μου πήρε να ξεχάσω.
Το 2014, την προηγούμενη φορά που το Μουντιάλ διοργανώθηκε στο δυτικό ημισφαίριο δεν ήμουν στην Ελλάδα αλλά στην διοργανώτρια χώρα, την Βραζιλία. Δεν ξενύχτησα για να δω κανένα παιχνίδι. Το 1994 όταν οι Αμερικάνοι είχαν πάλι φιλοξενήσει στο Μουντιάλ δεν έβαζαν παιχνίδια αργά στην δική τους τοπική ώρα. Την διοργάνωση του παγκοσμίου κυπέλλου είχαν αναλάβει τότε Ευρωπαίοι διότι η Αμερικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου ήταν νεοσύστατη και δεν είχε ανθρώπους να σηκώσουν το βάρος μιας τόσο μεγάλης διοργάνωσης. Οι Ευρωπαίοι οργανωτές, αλλά και οι άνθρωποι της FIFA που πάντα έχουν λόγο, είχαν φροντίσει ώστε τα παιχνίδια να ξεκινάνε στις ΗΠΑ από τις δωδεκάμισι το μεσημέρι μέχρι το αργότερο στις έξι το απόγευμα, σε ώρες δηλαδή που κατ’ αντιστοιχία δεν θα δημιουργούσαν πρόβλημα αυπνίας στο ευρωπαϊκό κοινό. Αλλά τώρα η ομοσπονδία της Αμερικής είναι πολύ δυνατή, ο πρόεδρος της FIFA Τζιάνι Ινφαντίνο δεν θέλει να στεναχωρήσει σε τίποτα τον πρόεδρο Τραμπ και το σημαντικότερο είναι ότι το κοινό που θέλει να παρακολουθήσει τα παιχνίδια στα γήπεδα είναι πλέον τεράστιο. Έτσι οι Αμερικανοί διοργανωτές (και οι Μεξικάνοι και οι Καναδοί) δίνουν τη δυνατότητα σ’ αυτό το κοινό να χαρεί τα παιχνίδια στις καλύτερες ώρες – και στις 8 το απόγευμα και στις 10 το βράδυ. Και κάπως έτσι εμείς που αγαπάμε το ποδόσφαιρο και έχουμε μια τρέλα με το μουντιάλ βρεθήκαμε να παρακολουθούμε παιχνίδια που αρχίζουν στις πέντε τα χαράματα αλλά και στις επτά το πρωί. Και αυτό, ενώ πριν αρχίσει η διοργάνωση έμοιαζε διασκεδαστικό, στην πορεία έγινε αληθινή δοκιμασία.
Για το πως έχω ζήσει αυτό το Μουντιάλ θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο αν και νομίζω ότι δεν θα ενδιέφερε κανένα. Οποιος δεν έχει ζήσει το μαρτύριο δεν μπορεί να το καταλάβει, αλλά ούτε κι έχει κάποιο λόγο να τον απασχολήσει το γεγονός ότι το καλοκαίρι του 2026 εγώ ξενυχτούσα για να δω τους Τούρκους να χάνουν δεκαπέντες μεγάλες ευκαιρίες κόντρα στην Αυστραλία ή τους Νοτιοκορεάτες να προσπαθούν να γυρίσουν ένα παιχνίδι απέναντι στην Τσεχία που είχε προηγηθεί κόντρα στη ροή του ματς. Όσοι προσπάθησαν να δουν τα παιχνίδια όπως εγώ, σίγουρα δεν θα θέλουν να θυμούνται αυτού του είδους την εμπειρία.
Η οποία εμπειρία είναι πραγματικά απερίγραπτη λόγω της ζαλάδας και της σύγχυσης που προκαλεί η έλλειψη ύπνου. Στο ματς της Ολλανδίας με το Μαρόκο το οποίο οδηγήθηκε στα πέναλτι τα βλέφαρα μου έκλεισαν και κάποια στιγμή πετάχτηκα από το κρεβάτι έχοντας τη βεβαιότητα ότι έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία κι εγώ την έχασα. Στο παιχνίδι των Αμερικανών με την Βοσνία για τουλάχιστον δέκα λεπτά δυσκολευόμουν να καταλάβω αν έμειναν με παίκτη λιγότερο οι γηπεδούχοι ή οι Βόσνιοι, όπως πραγματικά έχει συμβεί. Στο επεισοδιακό παιχνίδι της Αλγερίας με την Αυστρία, το οποίο γύρω στις επτά το πρωί ολοκληρώθηκε με δύο γκολ στις καθυστερήσεις, αν κάποιος με ρωτούσε πόσο είναι το σκορ δεν θα ήξερα τι να του απαντήσω. Στο ματς του Κονγκό με το Ουζμπεκιστάν κάποια στιγμή πίστεψα ότι είχε πάρει ο ύπνος τον σπίκερ του παιχνιδιού: μιλούσε αργά σαν να φοβάται ότι θα ξυπνήσει τα παιδιά στο σπίτι και μάλλον χαμηλόφωνα αφού προφανώς δεν ήθελε να ξυπνήσει κι εμάς τους ξενύχτηδες. Το χειρότερο όμως απ’ όλα είναι ότι αυτή η διαδικασία ξύπνησε μέσα μου τις θαμένες μνήμες από το στρατιωτικό μου. Ένα βράδυ στις τεσσερισήμισι το πρωί πετάχτηκα ιδρωμένος. Σηκώθηκα κι άρχισα να ψάχνω τη στολή παραλλαγής. Οταν κατάλαβα ότι όλα αυτά είχαν συμβεί γιατί κάτι μέσα μου με ξύπνησε κατανοώντας την υποσυνείδητη ανάγκη (!) μου να δω το παιχνίδι της Κολομβίας με την Γκάνα αισθάνθηκα τριανταριά χρόνια νεότερος. Αλλά πιστέψτε με δεν ένιωσα καμιά ευεξία. Μάλλον ένα βάρος ένιωσα γιατί δεν με σκούντησε θαλαμοφύλακας αλλά με έκανε να ξυπνήσω κάτι που μοιάζει με τρέλα.
Όπως σας είπα μου πήρε περίπου ένα χρόνο μετά την απόλυση από το στρατό για να σταματήσω να ξυπνάω τα βράδια έχοντας στο μυαλό μου ότι στις 3:45 πρέπει να σηκωθώ, να ντυθώ, να πάρω το όπλο και να ανηφορίσω για τη σκοπιά. Ειλικρινά δεν ξέρω πόσος καιρός θα μου πάρει να ξεπεράσω αυτά τα ατελείωτα ξενύχτια του μουντιάλ. Τουλάχιστον ας με λυπηθεί ο Θεός και ας μου δώσει τη δυνατότητα καλοκαιριάτικα να βλέπω όνειρα με τον Μέσι, τον Ρονάλντο, τον Χαρι Κέιν και τον ΕμΠάπε μετά το τέλος της διοργάνωσης. Αν μάλιστα βλέπω ότι με όλους αυτούς είμαστε μαζί φαντάροι στον Έβρο, πίνουμε καφέδες στο ΚΨΜ και μιλάμε για τις υπηρεσίες, χαλάλι το καλοκαιρινό ξενύχτι και ζήτω το φροϋδικό υποσυνείδητο. Να δω τον Κριστιάνο, έστω στον ύπνο μου, να γκρινιάζει γιατί τον κατατσίμπησαν κουνούπια και τι στον κόσμο τον άυπνο…
Πηγή: Karpetshow
