Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Έχεις μια σοβαρή δουλειά. Είναι θέμα αρχής. Εάν σου δίνεται η δυνατότητα να τη διεκπεραιώσεις την προτελευταία ημέρα στο σπίτι, μη την αφήνεις για την τελευταία κάπου έξω. Ποτέ δεν ξέρεις, τι απρόβλεπτο μπορεί καθ’ οδόν να μεσολαβήσει. Δεν κρύβω ότι, πιο πολύ από αισιόδοξος ενόψει της βραδυάς στη Βιέννη, ήμουν ανήσυχος. Για το αστάθμητο. Δεν συνέβη. Τέλος καλό. Όλα καλά.
Εβγαλε στο γήπεδο, την προσωπικότητα του ισχυρού μέρους του ζευγαριού. Στο δεκαπεντάλεπτο κιόλας, είχε φτάσει σε δύο καθαρές φάσεις για γκολ. Γαλανόπουλος, άουτ. Αραούχο, άουτ. Η αλληλοκατανόηση Λιβάια/Αραούχο, μια συνεργασία με το τυφλό σύστημα, γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη στο ν’ αντιμετωπιστεί. Φίλιππος, Ναθαναήλ.
Επίσης, η ΑΕΚ έβγαλε στο γήπεδο το σχέδιο του άρτιου σκάουτιγκ. Ολο το έργο ήταν η πίεση (πρωτίστως του Λιβάια, δευτερευόντως του Αραούχο, κάποια στιγμή και του Γαλανόπουλου), ένα στοχευμένο overplay, ει δυνατόν να μη πάρει καν τη μπάλα, για να βγάλει από πίσω την πρώτη πάσα, ο Χόλτσχαουζερ. Στη χειρότερη, να την πάρει κλεισμένος. Μερίμνησαν, οι παίκτες της ΑΕΚ, ευλαβικά. Επιασε.
Καμία σχέση με την άπλετη άνεση του Σεπτεμβρίου στην Αθήνα, όταν το αμελές σκάουτιγκ είχε αφήσει τον αρχηγό της Αούστρια να κάνει, ανενόχλητος, τον Ζιντάν. Τώρα, αυτός ο πράγματι ενδιαφέρων ποδοσφαιριστής, ένας ποδοσφαιριστής απ’ τον οποίον η Αούστρια έχει εμφανή εξάρτηση, ακροβολιζόταν ως τους διαδρόμους δίπλα στις πλάγιες γραμμές προκειμένου να διαφύγει.
Κυριολεκτικά, εκτός αγώνα. Εξω, μακρυά, απ’ τη mainstream δράση. Η μπάλα, όμως, κάπως έπρεπε να κατεβεί. Αναγκάστηκαν να βγουν μπροστά, και ν’ αναλάβουν τη δουλειά, άλλοι. Οι δύο στόπερ. Οι δύο κεντρικοί χαφ, τα οκτάρια. Την ανέλαβαν. Το αποτέλεσμα υπήρξε πενιχρό. Με 60% κατοχή και 87% ακρίβεια, οι γηπεδούχοι δεν είδαν το τέρμα…ποτέ. On target, μηδέν. Κίνδυνος ουσίας, μηδέν.
Η ΑΕΚ, στο α’ μέρος έπαιξε για τη νίκη και το έκλεισε στην ισοπαλία. Στο β’ μέρος έπαιξε για την ισοπαλία και το τελείωσε στη (δίκαιη) ισοπαλία. Εζησε επικινδύνως, και επέζησε. Τη διαφορά, από ημίχρονο σε ημίχρονο, την έκανε η Αούστρια. Ανέβασε τις γραμμές της, προώθησε πιο πολλούς παίκτες στο μισό της ΑΕΚ, άλλαξε την δυσμενή γι’ αυτούς ισορροπία, άλλαξε τη μουσική του χώρου.
Απ’ την προσέγγιση κυριαρχίας, η ΑΕΚ πήγε στην οπισθοχώρηση διαχείρισης. Το overplay στον Χόλτσχαουζερ, με την προϊούσα κόπωση ατόνησε. Συνολικά, η ανάσχεση ατόνησε. Αλλά να κάνει ο Χιμένεθ, τι; Να πιει το πικρό ποτήρι Αϊντάρεβιτς; Απελθέτω! Ο Χιμένεθ προτίμησε, ορθώς, να φρεσκάρει την πρώτη γραμμή της άμυνάς του. Δηλαδή, το επιθετικό του τρίτο.
Διαδοχικά και προσεκτικά, τους απέσυρε και τους τρεις. Λάζαρο, Αραούχο, Λιβάια. Η Αούστρια το πάλεψε και το δούλεψε, όσο πιο σκληρά μπορούσε. Δεν έδειξε μπροστά, την ποιότητα. Για να το κατευθύνει, όλο αυτό. Και να το εξαργυρώσει. Εξ ου και το ανεπιθύμητο σερί, οκτώ εντός έδρας ευρωπαϊκά ματς δίχως νίκη (0-3-5). Η μία, και μοναδική όλη νύχτα, λαχτάρα που προξένησαν, ήταν σ’ εκείνη την κεφαλιά (του Πρόκοπ) άουτ. Με την εστία, άδεια από τερματοφύλακα.
Η ΑΕΚ προκρίθηκε. Είναι σημαντικό, για χίλιους και δύο λόγους. Επιπλέον η ΑΕΚ προκρίθηκε αήττητη, κι αυτό δεν είναι ούτε εύκολο να γίνει ούτε ασήμαντο ότι έγινε. Στις 48 ομάδες της διοργάνωσης, αήττητες στη φάση των ομίλων τερμάτισαν μόλις τέσσερις! Για να το κάνεις, και να φαίνεται απλό, πρέπει να είσαι ή πολύ καλή ομάδα ή πολύ «πρωταθλήτρια» ομάδα.
Τον Φεβρουάριο, η ΑΕΚ θα είναι η μοναδική ελληνική ομάδα στην Ευρώπη. Σ’ ένα δεκαήμερο δε, η ΑΕΚ είναι ισχυρό φαβορί να περάσει πρώτη το μεσαίο σημείο του πρωταθλήματος. Και το ένα και το άλλο ξεπερνούν, μάλλον κατά πολύ, τις σεμνές και ταπεινές προσδοκίες του περασμένου Ιουλίου. Γενικώς, είναι μέρες ΑΕΚ. ΑΕΚούγεννα…που λέει κι ο Φαίδων!
Πηγή: Sport DNA
