Ο,τι θα έπαιρνε ασυζητητί εάν του προσφερόταν πριν το ματς, μία νίκη στο Λονδίνο δηλαδή, για την ακρίβεια άλλη μία νίκη στο Λονδίνο, ο Ολυμπιακός δεν χρειάστηκε να του…τη χαρίσει κανείς. Την κατέκτησε, με το σπαθί του. Αν υπάρχουν “καλές” έξοδοι από τα Κύπελλα Ευρώπης, τότε στο σπίτι της Αρσεναλ είδαμε μία. Η εικόνα του αγώνα, μας αφήνει πεπεισμένους πως αυτό ήταν το μάξιμουμ εφικτό. ‘Η, μήπως, όχι; Δεν θα το μάθουμε, ποτέ. Η αποβολή (όχι η πρώτη, πιθανόν ούτε η τελευταία…) του Μπα έβαλε εν συνεχεία τους υπόλοιπους, αντί να ψάχνουν πώς θα κάνουν ένα 0-2 που θα έδινε τρελή λαχτάρα στον αντίπαλο, ρεαλιστικά να κοιτάξουν πώς θα κρατήσουν το 0-1.
Το εικονοκλαστικό σχήμα των τριών κεντρικών αμυντικών, μολονότι αδούλευτο πρακτικά, παρά ταύτα ταίριαξε στον Πέντρο Μαρτίνς. Ηταν μία εύστοχη ιδέα, του προπονητή. Ο Παπασταθόπουλος στο γενικό κουμάντο, δύο υπασπιστές δεξιά και αριστερά του, επάνω στα καλά πόδια τους, ο Μπα στο δεξί, ο Χολέβας στο αριστερό, και δύο ακραίοι μπακ (με καλυμμένα νώτα από Μπα και Χολέβα) πιο ψηλά, ο Ανδρούτσος κι ο Ραμπτσούκ. Θυσιάστηκε ο Μπουχαλάκης, αλλά πάντοτε κάτι δίνεις για να πάρεις κάτι άλλο.
Ζυγίζοντάς τα, ο Πορτογάλος κατάλαβε πως αυτά που θα έπαιρνε από την (επ)άνοδο του Μ’Βιλά στους χαφ άξιζαν τη θυσία. Η πραγματική ζωή, τον επιβεβαίωσε. Ο Μ’Βιλά έδωσε, σαν σε μια περίληψη της συνολικής παρουσίας του, το κόψιμο που άνοιξε την (αντ)επίθεση του γκολ. Σε σχέση με τον Πειραιά, ο Ολυμπιακός ήταν βελτιωμένος στην άμυνα, ήταν βελτιωμένος και στη διακίνηση της μπάλας, έπαιξε με αυξημένο ποσοστό κατοχής. Ισότιμος, τουλάχιστον.
Εως ανώτερος, στο ξεκίνημα του β’ ημιχρόνου. Τόσο (ανώτερος) που το γκολ δεν ήρθε σαν έκπληξη από τον ουρανό. Πολύ περισσότερο δεν έπεσε από τον ουρανό, ότι το γκολ το έβαλε ο Ελ Αραμπί. Μου τράβηξε το μάτι πριν το παιγνίδι, το μπάνερ-γίγας που κάλυπτε ένα κομμάτι αδειανής κερκίδας στο γήπεδο. Εγραφε, victory through harmony. Νίκη μέσα από την αρμονία. Το μότο είναι η βασική αρχή του Αρτέτα. Για ένα βράδι ωστόσο, αντιπροσώπευσε ό,τι παρουσίασε ο Ολυμπιακός.
Νίκησε, μέσα από την αρμονία του. Θα έβαζα, και το πνεύμα του. Η “εξέδρα” που έκαναν σε ένα κενό γήπεδο οι αναπληρωματικοί της ομάδας και το σταφ γύρω-γύρω, ήταν ηχηρή. Παραήταν! Δείχνει πολλά. Απεναντίας η Αρσεναλ δεν είχε στο παιγνίδι της, ούτε harmony ούτε φυσικά βρήκε (μέσα από αρμονία) victory. Εξαρχής το στήσιμό τους, μου φάνηκε σαν να μαρτυρούσε τη φοβία του Αρτέτα μη τυχόν (ξανα)συμβεί το αδιανόητο.
Είχαν τα πάντα να χάσουν, είναι η αλήθεια. Η νευρικότητα μεταδόθηκε ανάμεσά τους, σαν ιός. Ο Ομπαμεγιάνγκ πήγε “στην ώρα του” αυτή τη φορά, μετά την αργοπορία με την Τότεναμ που του κόστισε να δει τη νίκη από τον πάγκο. Αλλ’ η αδυναμία του Αφρικανού να τελειώσει εύκολες φάσεις, ένα χατ-τρικ καθαρών ευκαιριών, πρόδωσε την όλη αστάθεια. Αγωνιστικά, πνευματικά, συναισθηματικά, το γκρουπ ήταν εμφανώς εύθραυστοι. Γι’ αυτό και θα είχε πλάκα, να εύρισκε προς το φινάλε ο Ολυμπιακός δεύτερο γκολ…
Αγωνιστικά, πάντα σε σχέση με το 1-3 στο Καραϊσκάκη, η εκτίμησή μου είναι ότι τους πείραξε αρκετά το rotation. Ο Αρτέτα άλλαξε και τους τρεις που εδώ χόρευαν, πίσω από τον Ομπαμεγιάνγκ. Το ακόμη κυριότερο, άλλαξε τον Τόμας Πάρτι. Ο Τόμας Πάρτι είναι ένας Ζιλμπέρτο Σίλβα, για την Αρσεναλ. Είναι εκείνος που τους κάνει όλους, γύρω του, καλύτερους. Τους κάνει όλους, να λειτουργούν καλύτερα.
Αλλά βέβαια, μετά από μία Τότεναμ την Κυριακή και με μία Ουέστ Χαμ την άλλη Κυριακή, το rotation με τον Ολυμπιακό ήταν και απαραίτητο και αναμενόμενο. Επιπλέον, υπήρχε η διαθεσιμότητα (παικτών) γι’ αυτό. Αφθονη, πολυτελής διαθεσιμότητα. Ολη νύχτα με τον Ολυμπιακό, ο Λακαζέτ την πέρασε στον πάγκο. Και στα δύο ματς, η διαφορά στα οπλοστάσια δεν μπορούσε να μακιγιαριστεί. Με τον Σουρλή και με τους δύο μικρούς τερματοφύλακες, πάλι ο Ολυμπιακός δεν γέμισε όλες τις θέσεις των αναπληρωματικών.
Η ευρωπαϊκή χρονιά των ομάδων της ελληνικής λίγκας έκλεισε, 18 Μαρτίου. Ταμείο. Οι τρεις προκρίσεις του Ολυμπιακού, με την Ομόνοια στο νοκ-άουτ τέλη Σεπτεμβρίου, με τη Μαρσέιγ (στη διεκδίκηση της τρίτης θέσης) στον όμιλο, με την PSV. Οι δύο προκρίσεις του ΠΑΟΚ νωρίς, με τη Μπεσίκτας και τη Μπενφίκα. Οι δύο προκρίσεις της ΑΕΚ νωρίς, με τη Ζανκτ Γκάλεν και τη Βόλφσμπουργκ. Ολίγα highlights!
Και οι άμεσοι αποκλεισμοί, του Αρη και του ΟΦΗ. Ενας κακός αποκλεισμός για τον ΟΦΗ (από τον Απόλλωνα Λεμεσού στο Ηράκλειο), σε εποχή που ακόμη δεν είχε πωληθεί ο επιδραστικός Ζοάο Φιγκεϊρέντο. Αλλά και πάλι, όχι τόσο κακός όσο για να προϊδεάζει τι (πολύ χειρότερο) θα επακολουθούσε μες στη σεζόν. Ενας επίσης κακός αποκλεισμός για τον Αρη (από την Κολός στη Θεσσαλονίκη), σε εποχή που ακόμη δεν είχε πωληθεί ο επιδραστικός Φετφατζίδης.
Τόσο κακός, όσο για να…μη μας προϊδεάζει τι (πολύ καλύτερο) θα επακολουθούσε μες στη σεζόν. Με ό,τι επακολούθησε, σε παρασέρνει ο πειρασμός να σκεφτείς πώς θα τα έφερνε βόλτα ο Αρης εάν του δινόταν μια ευκαιρία να ξαναπαίξει την Ευρώπη του, και με την Κολός και τα επόμενα μετά την Κολός, στη φάση που σήμερα το γκρουπ έχει καταφέρει να περιέλθει. Τότε, να θυμίσω, σε κεντρικές θέσεις έπαιζαν ο Κριστιάν Λόπεθ σέντερ-φορ, ο Ντάτκοβιτς σέντερ-μπακ, κι ο Λούκας Σάσα…δεξιός μπακ!
πηγή: Sdna.gr
