Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ο Αλεξάντερ-Αρνολντ των 14 ασίστ εφέτος, όχι ένας δεξιός μπακ αλλά πιο πολύ ένας πλέι-μέικερ που παίζει στα δεξιά, ανέκτησε τη θέση του. Εδωσε, δύο γκολ. Ο Βάιναλντουμ, πίσω από το καθαρό εννιάρι (Ορίγκι) που έβαλε δύο γκολ, σαν εννιαμισάρι ήλθε να πατήσει στην περιοχή κι έβαλε και αυτός δύο. Με την πολύτιμη συνεισφορά του Σουάρες που τραυμάτισε τον Ρόμπερτσον και, έτσι, έφερε τον Βάιναλντουμ στο πεδίο της μάχης…
Η ιδέα-Γκόμεζ, μολονότι άστοχη, είναι κατανοητή. Δεν θέλεις να φας τη μεγάλη διαγώνια μπαλιά, στην πλάτη του ακραίου μπακ που ανεβαίνει. Είναι, φονικό όπλο. Την έφαγαν, και οι δύο ομάδες. Ο Μάτιπ την έβγαλε νωρίς, και με την ευγενική χορηγία του Αλμπα (ο οποίος συνετέλεσε, αργότερα, και στο 2-0) έγινε 1-0. Η Μπαρσελόνα την έψαξε μετά το 1-0, τούτη τη μπαλιά, και τη βρήκε πολλές περισσότερες φορές. Αλλά τα έπιασε όλα, πέντε τον αριθμόν, ο Αλισον.
Ο Βαλβέρδε, όσο και να διδάχθηκε ή να θορυβήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα στην Καταλούνια, δεν το έδειξε. Η σαφής επιλογή, θα ήταν να γαντζωθεί (στο 3-0 και) σ’ ένα 4-4-2 δίχως τον Φιλίπε Κουτίνιο, δηλαδή όπως έπαιξε το τελευταίο ημίωρο του πρώτου ημιτελικού. Και με «άμυνα καθυστέρησης» να δώσει τον χρόνο στους δύο μπροστά ώσπου να βρουν το ένα γκολ που θ’ απορροφούσε τον οίστρο της Λίβερπουλ και θα κατέβαζε τα ντεσιμπέλ της εξέδρας.
Ετσι όπως καθοδήγησε την ομάδα, απ’ τα αποδυτήρια έξω στο χορτάρι, δεν ήταν καθαρό τι ήθελαν να κάνουν. Να επιτεθούν για το ένα γκολ; Να κρατήσουν άμυνα; Ηταν, κάτι ανάμεσα. Ως εκ τούτου, δεν έκαναν τίποτα απ’ τα δύο. Η Λίβερπουλ, όσο και στο Καμπ Νόου, μονομιάς τους έβγαλε απ’ την comfort zone. Και σημειώστε, οι μεν είχαν ομαδικό ρεπό το Σάββατο στο Βίγο, οι δε έπαιζαν στα κόκκινα ως το τελευταίο λεπτό του ματς στο Νιουκάσλ…
Κι όμως, οι γλώσσες των παικτών του Ερνέστο κρέμασαν «από ημίχρονο». Ηλθαν αντιμέτωποι με μια ένταση, μη διαχειρίσιμη. Δεν προλάβαιναν από ένα σημείο και μετά, όχι να σκεφτούν, ούτε ν’ ανασάνουν. Οσο προχωρούσε, γινόταν όλο και πιο εφιαλτικό. Η πονηριά του Αλεξάντερ-Αρνολντ που τους αποτελείωσε, τους βρήκε ενόσω έμοιαζαν από ώρα έτοιμοι να καταρρεύσουν.
Η Λίβερπουλ, επισημάναμε την άλλη φορά, ήταν πολύ καλύτερη από ομάδα που πηγαίνει στην αντίπαλη έδρα και ηττάται 0-3. Η Μπαρσελόνα τώρα, επίσης δεν ήταν τόσο κακή όσο μια ομάδα που πηγαίνει στην αντίπαλη έδρα και ηττάται 0-4. Η πραγματικότητα, αυτή είναι. Ο Ντεμπελέ δεν έβαλε ποτέ, εκείνο το τέταρτο γκολ στο πρώτο παιγνίδι. Ο Ορίγκι, έβαλε πρώτη φορά στη ζωή του δύο γκολ σε ευρωπαϊκό παιγνίδι. Συνολικά αποτιμώντας, προφανώς προκρίθηκαν εκείνοι που το άξιζαν. Εκατό-μηδέν. Η οργάνωση Jurgener Believers, που έγραφε κι ένα πανό στο Kop.
Ο Κλοπ διέχυσε στην ομάδα του, το σωστό πνεύμα. Αν αποκλειστούμε, ας αποκλειστούμε όρθιοι. Αν είναι να προκριθούμε, στο ποδόσφαιρο τρία γκολ βρίσκονται και μέσα σε πέντε λεπτά. Ο Βαλβέρδε, δεν τα κατάφερε σ’ αυτό. Είναι οι ώρες που, παρά το νταμπλ πέρυσι και το ενδεχόμενο νταμπλ εφέτος, ο κόουτς υποφέρει. Υποφέρει, σωρευτικά. Και γι’ αυτό, και για το περσινό στη Ρώμη. Αλλά νομίζω πως λούζεται πάνω στην τούρλα…και τα πριν τη Ρώμη. Ολη την τετραετία, μετά το τελευταίο τρόπαιο (2015). Δεν ήταν αυτός ο προπονητής, όταν η Γιούβε τους έκανε πλάκα πρόπερσι. Ούτε όταν η Ατλέτικο τους το γύρισε στη ρεβάνς, το 2016.
Το βέβαιον είναι ότι η Πριμέρα χάνει (επιτέλους!) το Τσάμπιονς Λιγκ, ύστερα από πέντε σερί χρονιές. Όπως λέει και ο σοφός, στη ζωή το μόνο σίγουρο είναι ο θάνατος. Όλα τα άλλα, παίζονται…
Πηγή: Sport DNA
