Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Την 24η αγωνιστική ήταν στο πρόγραμμα το ντέρμπι κορυφής ανάμεσα στον Ολυμπιακό και στον ΠΑΟΚ, πράγμα που σήμαινε πως η κορυφή θα άλλαζε καθώς δεν θα μπορούσαν να κερδίσουν και οι δύο. Τελικά δεν κέρδισε κανείς από τους δύο και η μεταξύ τους λευκή ισοπαλία έδωσε την δυνατότητα στην ΑΕΚ, που το Σάββατο είχε κερδίσει την ΑΕΛ, να ξαναβρεθεί μόνη πρώτη. Η ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς χρειάζεται δυο νίκες σε δυο ματς (με τον Ατρόμητο στο Περιστέρι και την Κηφισιά στην έδρα της) για να μπει πρώτη στα play off. Θυμίζω πως μπαίνοντας πρώτος στα play off το πρωτάθλημα το έχει χάσει μόνο ο ΠΑΟ.
Ας δούμε μερικές λεπτομέρειες για όλα τα ματς της αγωνιστικής.
Η ψυχραιμία του Ρασβάν
Ο Ραζβάν Λουτσέσκου είναι πρώτα από όλα ένας ψύχραιμος άνθρωπος. Ο πειρασμός να επαναφέρει στην βασική ενδεκάδα όλους τους παίκτες που έλειψαν τον τελευταίο καιρό και ήταν στην αποστολή του ΠΑΟΚ πρέπει να ήταν μεγάλος: δεν κρατάς εύκολα στον πάγκο σε ένα ματς με τον Ολυμπιακό τους Κωνσταντέλια, Τάισον, Μεϊτέ και Ντεσπόντοφ, πόσο μάλλον όταν έχεις δει τον Ζίβκοβιτς να πονάει στο ζέσταμα και να μένει εκτός ματς. Όμως ο Ρουμάνος έχει χτίσει μια σχέση εμπιστοσύνης με όλους τους παίκτες του γκρουπ και χρησιμοποίησε το ματς για να δείξει σε πολλούς ότι αληθινά τους εμπιστεύεται. Ξεκίνησε το ματς με τον Σάντσες στα δεξιά, και με μια εντελώς πειραματική επίθεση αποτελούμενη από τους Ιβάνουσεκ, Μπιάνκο, Χαντσίδη και Γερεμέγεφ. Ακριβώς επειδή τους δυο πρώτους αυτής της τετράδας στο γήπεδο δεν τους είδε κανείς, πιο πολύ από τον ΠΑΟΚ αυτό που βλέπαμε στο Καραϊσκάκη για μια ώρα τουλάχιστον ήταν το σχήμα του: ο ΠΑΟΚ παίζοντας το γνωστό του 4-2-3-1 ήταν καλά τακτοποιημένος και με σχεδόν αλάνθαστη την γραμμή που είχε τις λιγότερες ελλείψεις, δηλαδή την άμυνά του κράτησε τον Ολυμπιακό χωρίς τελικές στην εστία του. Ο Κεντζιόρα ήταν άψογος, ο Μιχαηλίδης του πρώτου ημιχρόνου προσεχτικός, ο Μπάμπα και ο Σάντσεζ τακτικά άψογοι και το τρέξιμο του Ζαφείρη έκανε την μεσαία γραμμή να μοιάζει συμπαγής. Βέβαια ο ΠΑΟΚ δεν κρατούσε την μπάλα κι αυτό για τα δεδομένα του ήταν παράξενο. Αλλά κι ο Ολυμπιακός που την είχε δεν ήξερε τι να την κάνει.
Σχεδόν ανεξήγητες αποφάσεις
Ο Ολυμπιακός έχει μια μόνο νίκη εφέτος σε επτά ντέρμπι. Εχει επίσης ένα γκολ (με ένα πέναλτι στο 8ο λεπτό των καθυστερήσεων στο ματς με την ΑΕΚ) στα τελευταία πέντε σημαντικά του ματς στο πρωτάθλημα (με τον Αρη, τον Λεβαδειακό και την ΑΕΚ εκτός έδρας και τον ΠΑΟ και τον ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκη) ενώ δεν έχει σκοράρει στο 90λεπτο του τελικού του Σούπερ καπ με τον ΟΦΗ, στο ματς που αποκλείστηκε από τον ΠΑΟΚ στο κύπελλο και στα δυο παιγνίδια του με την Λεβερκούζεν για το Τσάμπιονς λιγκ. Εχει την μόλις τέταρτη καλύτερη επίθεση στο πρωτάθλημα και τα επιθετικά του προβλήματα είναι ορατά από την πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος. Αλλά αρνείται να τα δει κατάματα κι αν ένα πρόβλημα δεν το αποδέχεσαι είναι δύσκολο να λυθεί από μόνο του.
Πληρώνει φανερά και την σχεδόν απόλυτη έλλειψη κριτικής στο παιγνίδι του προπονητή, κριτική που αν υπήρχε, θα είχε οδηγήσει τον Ιανουάριο σε άλλες μεταγραφικές επιλογές – τόσο σε ό,τι έχει να κάνει με τους ερχομούς όσο και με τις αποχωρήσεις: είναι αληθινά ανεξήγητο ότι μια ομάδα με τόσο μεγάλο επιθετικό πρόβλημα (που φυσικά έγινε ακόμα πιο μεγάλο μετά τον Ιανουάριο) άφησε να φύγουν τους Γιάρεμτσουκ και Στρεφέτσα για να τους αντικαταστήσει με παίκτες που χθες ήταν εκτός αποστολής γιατί ο Μεντιλίμπαρ ήθελε στον πάγκο τον Ορτέγκα, τον Γιαζίτζι και τον Κοστίνια που ούτε καν χρησιμοποιήθηκαν.
Ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε τον ΠΑΟΚ όχι γιατί ο Τσιφτσής έκανε δυο καλές επεμβάσεις στα δυο όλα κι όλα σουτ του ΕλΚαμπί στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά γιατί στο πρώτο ημίχρονο που βρήκε απέναντί του ένα ΠΑΟΚ απολύτως πειραματικό καλά καλά δεν έκανε ευκαιρία. Κι αυτό θα ήταν δύσκολο να συμβεί με τον Μπρούνο να περιμένει και να μην κατεβαίνει, τους Εσε και Γκαρσία να μην πατάνε ποτέ περιοχή και τον Νασιμεντο να πρέπει να γίνεται τρίτο χαφ, αριστερό εξτρέμ και κρυφός φορ ταυτόχρονα.
Στο δεύτερο ημίχρονο, όταν μπήκαν στο ματς από την μια οι Κωνσταντέλιας, Τάισον και Ντεσπόντοφ και από την άλλη οι Ποντένσε, Ταρέμι το ματς άνοιξε και χάθηκαν κάποιες εκατέρωθεν ευκαιρίες γιατί οι προπονητές κάτι ρίσκαραν. Αλλά και πάλι ο τρόπος τους δεν επέτρεπε να περιμένεις πολλά. Ο ΠΑΟΚ έψαχνε απλά μια αντεπίθεση: βρήκε δυο – μια με τον Κωνσταντέλια μόλις μπήκε στο ματς και μια με τον Ντεσπόντοφ στην λήξη του. Ο Ολυμπιακός περίμενε κάποιο λάθος: έκανε ένα μεγάλο ο Μιχαηλίδης κι ο Ελ Καμπί παραλίγο να κρίνει το ματς. Το οποίο ωστόσο σωστά τελείωσε ισόπαλο. Κανείς από τους δυο δεν είχε απόδοση νικητή – απλά ο ΠΑΟΚ είναι για αυτό περισσότερο δικαιολογημένος.
Θέμα κυρίως μυαλού
Η ΑΕΚ είδε στο Φάληρο την ισοπαλία που ήθελε και πήρε το Σάββατο απέναντι στην ΑΕΛ την νίκη που ήθελε. Αλλά αυτά είναι όλα κι όλα τα καλά νέα. Παρόλο που όπως ακριβώς με τον Λεβαδειακό άνοιξε γρήγορα το σκορ με τον Μουκουντί, εν τούτοις δεν βρήκε το δεύτερο γκολ που θα απλοποιούσε τα πράγματα και όταν ο κάπως μπερδεμένος από την συνύπαρξή του με τον Βάργκα Γιόβιτς στο 55΄νικήθηκε από τον Αναγνωστόπουλο σε μια εκτέλεση πέναλτι λίγο αγχώθηκε. Αλλά το τεχνικό της τιμ είχε το καθαρό μυαλό να προστατέψει το 1-0 αλλάζοντας τους εξτρέμ (και ο Ελίασον και ο Κοϊτά χάθηκαν γρήγορα) αλλά και τον Πινέδα που φάνηκε κουρασμένος: οι Μάνταλος, Περέιρα, Γκατσίνοβιτς χωρίς να κάνουν τίποτα το θεαματικό πρόσφεραν καλύψεις και βοήθησαν στην στοιχειώδη κυκλοφορία της μπάλας κι αυτά αρκούσαν.
Αν αυτό που είδαμε ήταν απλά μια μέτρια βραδιά της ΑΕΚ δεν υπάρχει πρόβλημα: ας μην ξεχνάμε ότι η ΑΕΚ είναι αήττητη από τον Οκτώβριο κι αυτό κάτι σημαίνει. Αν από την άλλη η εμφάνιση αυτή ήρθε γιατί το μυαλό όλων ήταν στο ματς με την Τσέλιε, τότε ο μήνας θα είναι δύσκολος. Ευρωπαϊκά ματς εφέτος η ΑΕΚ έχει σκοπό να δώσει πολλά.
Πασαρέλα στην Λιβαδειά
Κι ο ΠΑΟ έχει ευρωπαϊκό ματς μπροστά του: με την Μπέτις την Πέμπτη τον περιμένει μια μάχη. Αλλά στο μεταξύ στραπατσάρισε και τον Λεβαδειακό: το τελικό 1-4 προέκυψε μετά από μόλις μια ώρα καλού παιγνιδιού αφού στην Λιβαδειά, αντίθετα με αυτό που συνηθίζει ο ΠΑΟ μπήκε λίγο νωθρά. Όμως η φόρμα του Τετέη και η συνολικά πολύ καλή λειτουργία της μεσαίας γραμμής βοήθησαν ώστε μετά το δεύτερο γκολ του Ερνάτεθ στο πρωτάθλημα να γίνει πάρτι. Ο ΠΑΟ πήγε στο 0-2 με ένα πέναλτι – γκολ του Μπακασέτα, είδε τον Κοντούρη να σκοράρει στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου, δεν προβληματίστηκε όταν ο Πεντρόζο έκανε το 1-3, αλλά βρήκε αμέσως το 1-4 με τον Κυριακόπουλο κι αν το σκορ δεν πήρε αστρονομικές διαστάσεις είναι γιατί ο Μπενίτεθ έβγαλε από το ματς τους Τεττέη, Ταμπόρδα, Ζαρουρί και Μπακασέτα. Ο ΠΑΟ σκοράρει πολύ, έμαθε το 3-4-3 του προπονητή του, βρίσκει συνεχώς πρωταγωνιστές και το μόνο που χρειάζεται στα play off είναι ένα κίνητρο: το να βγει πχ πρώτος στην διαδικασία ή να βάλει στόχο να προσπεράσει κάποια από τις ομάδες που έχει μπροστά του θα ήταν χρήσιμο. Στο μεταξύ έχει τα ευρωπαϊκά του ματς στα οποία θα πάει με ελλείψεις αλλά χωρίς κανένα φόβο. Διότι πλέον παίζει πολύ καλά.
Τα έχουν δει όλα στον Αρη
Καλά έπαιξε και ο Αρης – σίγουρα καλύτερα από τον Ατρόμητο έστω κι αν βρέθηκε με παίκτη λιγότερο από το 40΄ όταν και αποβλήθηκε ο Γκαρέ. Αλλά σε μια χρονιά που τίποτα δεν του πάει καλά, δεν προκαλεί εντύπωση ότι έχασε μια νίκη και γιατί δυο παίκτες του έστειλαν άουτ δυο πέναλτι. Κι αν για τον Ράστιτς δεν μπορείς να πεις πολλά, η αστοχία του Μορόν είναι σημάδι πως υπάρχει κατάρα: ο Ισπανός αστόχησε στέλνοντας την μπάλα στο δοκάρι μετά από 14 εύστοχα πέναλτι στην σειρά. Ο Αρης είχε χάσει δυο πέναλτι και σε ένα ματς κυπέλλου τέσσερα χρόνια πριν με την Λαμία, που είχε προπονητή τον Μιχάλη Γρηγορίου. Που αποκλείεται να μην σκέφτηκε ότι η μοίρα στα δίνει και η μοίρα στα παίρνει πίσω.
Ισχύει και για τον Βόλο: έχασε μια νίκη με την ΑΕΚ εξαιτίας ενός γκολ που δέχτηκε μια εβδομάδα πριν από τον Ρέλβας στο 95΄και πήρε μια ισοπαλία από τον ΟΦΗ χάρη σε ένα πέναλτι – γκολ του Χουάνμπι στο ίδιο λεπτό αυτή τη φορά. Δεν είναι πάντως άδικο το αποτέλεσμα. Όπως άλλωστε και η νίκη του ουραγού Πανσερραϊκού κόντρα στον Αστέρα στην Τρίπολη. Ένα γκολ του Ιβάν στο 45΄και μια αποβολή του Γιαμπλόνσκι στο 28΄έκριναν ένα ματς στο οποίο απλά πιστοποιήθηκε πως ο Αστέρας είναι η πιο ντε φορμέ ομάδα του πρωταθλήματος. Αν δεν είχε το know how της ανατροπής των δεδομένων στα play out (έχει κι άλλες φορές σωθεί στο τέλος) θα έλεγα πως η σωτηρία του μοιάζει αδύνατη. Αλλά από σεβασμό στα 19 χρόνια της συνεχόμενης παρουσίας της ομάδας στη Σουπερλίγκα μας δεν το λέω…
Πηγή: Gazzetta
