Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Για κάτι περισσότερο από 40 λεπτά η Φράιμπουργκ φαινόταν να έχει φέρει τον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ στα μέτρα της. Ο Σούστερ παίζοντας με επτά (!) μαν του μαν είχε δυσκολέψει την Αστον Βίλα που δεν μπορούσε να κυκλοφορήσει την μπάλα όσο καλά θα ήθελε: ο Λίντελοφ και ο Τίλεμανς είχαν βρει το μπελά τους από το κυνηγητό του Μαντζάμπι και του Μπέστε, ο Εγκενσταϊν ακολουθούσε τον Μπουεντία παντού, ο Γκίντερ δεν άφηνε από τα μάτια του τον Γουότκινς, ο Τρόι, μολονοτι είχε πάρει μια κίτρινη κάρτα πριν ξεκινήσει το ματς ήταν κολλημένος στον Μακ Γκιν και ο Χέφλερ νόμιζες ότι με τον Ρότζερς θα περάσουν όλο το βράδυ συζητώντας και στο ξενοδοχείο. Αλλά στο 41΄ο Ρότζερς χτύπησε ένα κόρνερ κι ο Τίλεμανς με ένα σπουδαίο δεξί έστειλε την μπάλα στα δίχτυα ξεκινώντας εκτός περιοχής: η κομπίνα εκτελέστηκε τέλεια. Και πριν ολοκληρωθεί το ημίχρονο ο Μπουεντία με το αριστερό σκόραρε με μια ζωγραφιά. Το 2-0 στο ημίχρονο έβαλε τέλος σε ένα τελικό που μάλλον δεν είχε αμφίβολη έκβαση ποτέ – ο Ρότζερς έδωσε στη νίκη την διάσταση της ευκολίας που είχε κάνοντας το 3-0 στο δεύτερο ημίχρονο. Η πέμπτη κούπα του Γιουνάι Εμερι ήταν και η πιο εύκολη.
Ο Εμερι είναι ο δεύτερος που κατακτά μια μεγάλη ευρωπαϊκή διοργάνωση, στην προκειμένη περίπτωση το Γιουρόπα λιγκ πέντε φορές, μετά τον Κάρλο Αντσελότι, ο οποίος κατέκτησε έχει πέντε κατακτήσεις Τσάμπιονς λιγκ με τη Μίλαν και τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Χτίζοντας μια σχέση εμπιστοσύνης
Πολλοί στέκονται στην σταθερή παρουσία της Αστον Βίλα την τελευταία τριετία στην Ευρώπη: πριν τον χθεσινό του θρίαμβο η Βίλα είχε μια συμμετοχή σε ημιτελικό του Conference League (κόντρα στον Ολυμπιακό) και μια συμμετοχή πέρσι σε προημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ (κόντρα στην Παρί Σεν Ζερμέν). Ο ίδιος λέει πως πιο σημαντικό από τις ευρωπαϊκές πορείες της ομάδας του είναι ένα ρεκόρ που πέτυχε την πρώτη του χρονιά στον πάγκο της Βίλα στην Πρέμιερ λιγκ. Την ανέλαβε το 2022 και ήταν μια ομάδα που στόχο είχε πρώτα από όλα την παραμονή στην κατηγορία. Λίγο περισσότερο από ένα χρόνο μετά την άφιξή του στο Μπέρμιγχαμ, ο Έμερι έγινε ο πρώτος προπονητής στην ιστορία του συλλόγου που κέρδισε 15 συνεχόμενα εντός έδρας παιχνίδια στην Πρέμιερ Λιγκ. Μόνο τέσσερις έχουν να επιδείξουν αυτό το κατόρθωμα και λέγονται Φέργκιουσον, Μαντσίνι, Κλοπ και Γκουαρδιόλα, όμως όλοι τους είχαν ομάδες που έκαναν πρωταθλητισμό – όταν το έκαναν κατέκτησαν και το πρωτάθλημα. «Εγώ απλά τότε έχτισα μια σχέση εμπιστοσύνης, δηλαδή τα πάντα» λέει ο Εμερι.
Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι η μανιακή του ανάλυση: αυτό δεν αφορά μόνο τον αντίπαλό, αλλά και την ίδια την ομάδα και τους παίκτες της. Λέγεται ότι όταν έφτασε στο Μπέρμιγχαμ για να συζητήσει με την Άστον Βίλα, ο Εμερι παρουσίασε στους διοικούντες της ομάδας ξεχωριστούς φακέλους με λεπτομερείς αναφορές για κάθε παίκτη της ομάδας αλλά και για το πώς θα δουλέψει με τον καθένα από αυτούς για να τον βελτιώσει. Οι παράγοντες εντυπωσιάστηκαν: ο Νταν Τζέιμσον, τότε αντιπρόεδρος είπε μετά την γνωριμία του με τον κόουτς πως δεν ήξερε ότι η ομάδα του έχει παίκτες με τέτοια προοπτική και δυνατότητες.
Η άφιξη του τεχνικού διευθυντή Μόντσι, τον ερχομό του οποίου ζήτησε ο ίδιος Εμερι αφού είχε μοιραστεί μαζί του στην Σεβίλλη μεγάλες επιτυχίες, ήταν φυσικά κάτι απαραίτητο: ο Εμερι και στην Παρί Σεν Ζερμέν αλλά και στην Αρσεναλ είχε αισθανθεί πολύ μόνος. Οι δυο έχουν μια κοινή αντίληψη για το τι είναι το ποδόσφαιρο κι αυτό είναι βασικό. Οι επιλογές των ποδοσφαιριστών πχ γίνονται στη βάση του ποδοσφαίρου που ο κόουτς αγαπάει: όταν κάποτε αποκτήθηκαν ο Πάου Τόρες και ο Γιούρι Τίλεμανς η διάγνωση των ειδικών ήταν ότι ο πρώτος ήταν ελάχιστα δυναμικός και ο δεύτερος πολύ αργός για το αγγλικό ποδόσφαιρο – ο Εμερι απάντησε πως αυτός βλέπει δυο παίκτες που με την μπάλα στα πόδια δεν παθαίνουν ποτέ κανένα πανικό κι αυτό θα είναι πολύ χρήσιμο σε ένα πρωτάθλημα που όλοι πιέζουν.
Ο μεγάλος αλχημιστής
Ο Έμερι δεν είναι ωστόσο απλά ένας καλός κατασκευαστής: είναι πολύ περισσότερο ένας αλχημιστής που δεν θέλει η ομάδα του να είναι προβλέψιμη παρά μόνο στα απολύτως απαραίτητα. Σε εποχές που η αγωνιστική ταυτότητα (δηλαδή τα απολύτως ευδιάκριτα χαρακτηριστικά) είναι το βασικό ζητούμενο οι ομάδες του παίζουν στην διάρκεια της σεζόν εντελώς διαφορετικά ματς! Η Αστον Βίλα, υπο αυτό το πρίσμα, είναι το αριστούργημά του. Μπορεί να κάνει με την ίδια ευκολία παιγνίδια μεγάλης κατοχής μπάλας, αλλά να παίξει και άμεσα. Μπορεί να μαζευτεί και να περιμένει, παίζοντας και με πέντε αμυντικούς, αλλά μπορεί εύκολα να παίξει και με τέσσερις κυνηγούς που δεν επιστρέφουν αν η περίσταση το επιτρέπει. Το σύστημα του Βάσκου προπονητή έχει γίνει λόγος αναλύσεων. Είναι συνήθως ένας μάλλον ασύμμετρος σχηματισμός που αλλάζει και στη διάρκεια του παιγνιδιού: στον τελικό της Πόλης πχ η Βίλα ξεκίνησε με ένα 4-4-2, κάποια στιγμή με την μετατόπιση του ΜακΓκικ δίπλα στον Μπουεντία έγινε κάτι σαν 4-2-2-2 (με τους Ρότζερς – Γουότκινς μαζί στην επίθεση) για να γίνει στο δεύτερο ημίχρονο κάτι σαν 4-2-3-1 όταν και έγινε προτεραιότητα η απόλυτη κάλυψη του χώρου.
Η δύναμη της Άστον Βίλα είναι βέβαια η επιθετική της μετάβαση: ο Εμερι σε όλες τις ομάδες του έχει πάντα τουλάχιστον έναν γρήγορο φορ – στην Βίλα είναι ο Γουότκινς. Αλλά αυτό που θέλει είναι αυτός να πλαισιώνεται από παίκτες στην επίθεση με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Πρέπει πάντα να υπάρχει ένας παίκτης ικανός σε καταστάσεις ένας εναντίον ενός (όπως ο Μπουεντία), ένας που να μπορεί να αλλάζει θέσεις (εδώ είναι ο Ρότζερς), ένα τουλάχιστον εξτρέμ που να έχει το χάρισμα να φτάνει σε θέση βολής (αυτό κάνει ο κάπτεν ΜακΓκιν) ένας τουλάχιστον εξαιρετικός πασέρ (ο Τίλεμανς, αλλά και ο Ονάνα ξέρουν να μοιράζουν την μπάλα) και φυσικά χρειάζονται και αμυντικοί ικανοί στο build up (Πάου Τόρες, Λίντελοφ) που κι αυτό είναι απαραίτητο. Ο Εμερι πιστεύει στα ατομικά χαρακτηριστικά πιο πολύ από το ποδόσφαιρο των γραμμών. Οι ομάδες του είναι βέβαια πάντα συμπαγής. Αλλά το τι περιμένει από κάθε παίκτη πρέπει να του το εξηγήσει ο ίδιος. Όταν υπάρχει αδυναμία στην εξήγηση υπάρχει και δυσκολία. Στην Παρί και στην Αρσεναλ πχ δεν μπορούσε να μεταδώσει στους παίκτες του ότι ήθελε γιατί δεν μιλούσε αγγλικά. Στην Αστον Βίλα μιλάει. Και λέει ότι τα έμαθε καλά βλέποντας το Peaky Blinders. Στο οποίο με το πάντα μαύρο του κοστούμι θα μπορούσε και να παίζει.
Ολοι ξέρουν τα πάντα
Η μανιακή ανάλυση των αντιπάλων είναι βέβαια το χαρακτηριστικό του. Ο Καπού είχε πει ότι αυτός και οι συμπαίκτες του στην Βιγιαρεάλ τις τρεις μέρες της προετοιμασίας του τελικού κόντρα στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είχαν δει επτά ματς (!) της αγγλικής ομάδας με τον Εμερι να τα εξηγεί. Εξίσου μανιακός είναι όταν αναλύει στους παίκτες του τι θέλει. «Είναι μια εγκυκλοπαίδεια του ποδοσφαίρου. Τακτικά, είναι πάντα πολλά βήματα μπροστά. Μαζί του θες να κάνεις κοπάνα (!) από μαθήματα» λέει ο Λίντελοφ που όμως παραδέχεται πως «με τον Ουνάι είναι σαν να έμαθα το ποδόσφαιρο στα 31 μου». Όταν κάποτε ρώτησαν τον Εμερι αν η ομάδα του είναι επιθετική ή μοντέρνα ή σκληρή ή απλά ομάδα που αρκείται να χάσει ο ίδιος απάντησε ότι «η Βίλα είναι μια προετοιμασμένη ομάδα». «Η Άστον Βίλα αλλάζει στρατηγική και τακτική μέσα στον ίδιο αγώνα με αφοπλιστική ευκολία, επειδή κάθε παίκτης στο γήπεδο ξέρει πώς παίζει ο αντίπαλος» εξήγησε.
Πιθανότατα αυτός είναι ο αληθινό λόγος που τα έχει καταφέρει εξαιρετικά με τους κάπως πιο μικρούς αλλά όχι το ίδιο καλά και με τους κάπως πιο μεγάλους. «Δεν θέλω να προπονήσω την καλύτερη ομάδα του κόσμου. Θέλω να την νικήσω» έχει πει ο Γιούργκεν Κλοπ. Αλλά είναι σαν να το ακούω από τον Εμερι…
Πηγή: Karpetshow
