Του Θάνου Σαρρή
Η τύχη είναι ένας παράγοντας που ποτέ δεν πρέπει να παραγνωρίζεται στο ποδόσφαιρο. Όχι μόνο στο ενενηντάλεπτο, αλλά στις καταστάσεις που οδηγούν σε μια συγκεκριμένη απόδοση κατά τη διάρκεια ενός αγώνα. Η Μπάγερν Μονάχου, για παράδειγμα, μπήκε στους ημιτελικούς με τη Ρεάλ Μαδρίτης έχοντας κομβικές απουσίες, μονάδες πάνω στις οποίες δομήθηκε η επαναφορά του βαυαρικού τρένου στις ράγες του πρωταθλητισμού. Είχε επίσης την ατυχία να δεχθεί γκολ από σπάνιο λάθος σε τέτοιο επίπεδο (δύο λάθη που οδηγούν σε γκολ σε δύο ματς είναι σπάνιο φαινόμενο για τους Βαυαρούς), όπως και το να δει αρκετές από τις τελικές που δημιούργησε να μην κουνούν το δίχτυ. Μόνο ο Όμπλακ το 2015/16 (16), πάλι απέναντι στη Μπάγερν, είχε περισσότερες επεμβάσεις από ότι ο Κέιλορ Νάβας (12) στους ημιτελικούς του Champions League τα 15 τελευταία χρόνια. Σε 16 σουτ, η Ρεάλ έβαλε τέσσερα γκολ. Όταν στο ρόστερ υπάρχει ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες της τελευταίας δεκαετίας και μένει εκτός, σίγουρα η εικόνα θα επηρεαστεί. Ακόμα κι αν για τον αντικαταστάτη, που έχει γίνει αντικείμενο χλεύης, πριν από λίγες εβδομάδες υπήρχαν «φωνές» που ζητούσαν να γίνει βασικός της Γερμανίας στο Μουντιάλ.
Ακόμα κι έτσι όμως ο Γιουπ Χάινκες για μια ακόμα φορά αποχωρεί έχοντας δείξει τη σπάνια προπονητική του επιρροή. Στα 72 του, ο Γερμανός δεν μπορούσε να πει όχι στον φίλο του Ούλι Χένες και γύρισε για να σώσει τη χρονιά, παρά τις αντιθέσεις της οικογένειάς του. Τα σημάδια ότι δεν μπορεί να συνεχίσει σε τέτοιους ρυθμούς ήταν εκεί. Μια ίωση ήταν αρκετή για να χάσει αγώνα. Η ανεξήγητη ρινορραγία στο ματς με τη Λειψία. Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός, όμως η κληρονομιά του θρυλικού σκόρερ της Γκλάντμπαχ για μια ακόμα φορά κατέκτησε το Μόναχο.
Όταν ο Kάρλο Αντσελότι απολύθηκε τον Σεπτέμβριο μετά την ήττα με 3-0 από την Παρί, η Μπάγερν ήταν τρίτη στον βαθμολογικό πίνακα, πέντε βαθμούς πίσω από την Ντόρτμουντ. Στη χειμερινή διακοπή, με τον Χάινκες στο τιμόνι, η ήταν πρώτη με 41 βαθμούς, 11 περισσότερους από τη δεύτερη Σάλκε. Η κατάρρευση της Ντόρτμουντ έπαιξε σίγουρα ρόλο, όμως η επιστροφή του στον πάγκο έκανε τους Βαυαρούς να επανακτήσουν το παλιό τους μέταλλο. Η προσέγγισή του φυσικά και έπαιξε ρόλο σε αυτό. «Η μεγαλύτερη δύναμή μου είναι το ότι είμαι αυθεντικός. Οι παίκτες ξέρουν ότι είμαι ένας προπονητής που αποφασίζει με βάση την απόδοση και ότι προσπαθώ να τους κρατήσω όλους ικανοποιημένους», έλεγε ο ίδιος σε συνέντευξή του στην TZ. Τα παράπονα για μεροληπτικές στάσεις, όπως για παράδειγμα του Μίλερ, κλειδώθηκαν στα ντουλάπια των αποδυτηρίων.
Πέραν του ότι κατάφερε άμεσα να κερδίσει τους παίκτες, όρισε εκ νέου τα κατατόπια στα αποδυτήρια. Όπως γράφει το επίσημο site της Bundesliga, οι παίκτες έπρεπε πλέον μόνοι τους να τακτοποιούν τα αποδυτήρια, είχαν υποχρεωτικές κοινές ώρες για τα γεύματα, στα οποία δεν επιτρέπονταν τα κινητά, όπως άλλωστε και στο γυμναστήριο. Η έννοια της κλίκας δεν υπήρχε πλέον, ενώ όταν το πρωτάθλημα σφραγίστηκε και τυπικά, φρόντισε να κόψει πανηγυρισμούς και γλέντια, καθώς η σεζόν είχε ακόμα δρόμο στις υπόλοιπες διοργανώσεις. «Η πειθαρχία, η καθαρή δομή που έφερε ο Γιουπ, είναι πράγματα που κάνουν καλό στα παιδιά. Όταν πρωτοήλθε μίλησε ξεχωριστά στον καθένα για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Είναι πολύ σημαντικό για τους παίκτες να ξέρουν ακριβώς τι θέλει και τι δεν θέλει να βλέπει ο προπονητής», τόνιζε ο Ματς Χούμελς.
Ο Χάινκες είναι ένας προπονητής που γνωρίζει καλά την κουλτούρα του συλλόγου, τη σημασία των παικτών που έχουν γίνει πολεμιστές του, των ισορροπιών και των απαιτήσεων. Και φρόντισε από την πρώτη στιγμή να κάνει ό,τι ήταν απαραίτητο για να επιστρέψει την εμπιστοσύνη στα πρόσωπα των «παλιοσειρών», να βγάλει τον καλύτερο εαυτό τους και να ταιριάξει τακτικά τα δυνατά τους στοιχεία στο σύνολο. «Ο Χάινκες είναι η σωστή επιλογή επειδή μπορεί να εμπνεύσει την ομάδα ώστε να μπορεί να υποφέρει περισσότερο, να έχει περισσότερη αφοσίωση και καλύτερο αμυντικό στήσιμο», έλεγε μετά την πρόσληψή του έμπειρου τεχνικού ο Τόμας Μίλερ, ο οποίος χαμογελούσε ξανά.
Τακτικά, ο Χάινκες κατάφερε εκμεταλλευόμενος τον ήδη δοκιμασμένο δρόμο προς την κορυφή, σε συνδυασμό με την ερμηνεία του χώρου που έφερε η περίοδος του Γκουαρδιόλα, να αλλάξει εντελώς το αγωνιστικό πρόσωπο των Βαυαρών. Ο Χάβι Μαρτίνεθ επέστρεψε στον άξονα, αλλάζοντας τις ισορροπίες, ενώ το προσεγμένο rotation έφερε «ανάσες» στα εύθραυστα εργαλεία. Τον Ρόμπεν και τον Ριμπερί. Η λογική του πρέσινγκ βασίστηκε πολύ στο χώρο του κέντρου και στο ευέλικτο 4-1-4-1 ή το 4-3-3. Η πίεση έγινε περισσότερο προσαρμοσμένη στον αντίπαλο και φρόντισε να μην καταντά ανούσια και κοπιαστική, αλλά να έχει νόημα ακόμα και για τη δημιουργία αντεπιθέσεων. Οι ρόλοι κατανεμήθηκαν διαφορετικά.
Ο Βιδάλ, για παράδειγμα, ο οποίος έχει αγωνιστικά στοιχεία που σπανίζουν, έγινε ξανά πολύτιμο εργαλείο τόσο όταν ο αντίπαλος δεν είχε τη μπάλα, όσο και όταν η Μπάγερν έχει την κατοχή. Πλησιάζοντας κάθετα στην περιοχή, εκμεταλλευόμενος τους κενούς χώρους και σκοράροντας ή πασάροντας, γεμίζοντας ενέργεια και τρεξίμα το χώρο του κέντρου, καλύπτοντας τις προωθήσεις του αριστερού μπακ.
Ο… Διόσκουρός του στον άξονα, που ανέβηκε πολύ μετά την άφιξη του Χάινκες δεν είναι άλλος από τον Χάμες Ροδρίγκες, ο οποίος ανέλαβε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του playmaking, κουβαλόντας μπάλα και εναρμονίζοντας τις κινήσεις τους με τους ακραίους. Τα άκρα αποτελούν μια ξεχωριστή δυναμική από μόνα τους. Ο Κίμιχ με τον Αλάμπα δίνουν πλάτος στην επίθεση και η παρουσία ακραίων με εξαιρετική δυνατότητα να συγκλίνουν σε πιο κεντρικές θέσεις (Κομάν, Ρόμπεν, Ριμπερί), απελευθερώνοντας διαδρόμους για τις προωθήσεις των μπακ δημιουργούν καταστάσεις πανικού και συνεργασίες που εκθέτουν τους αμυντικούς, στοχεύοντας όσο το δυνατόν περισσότερο στο να βγάλουν εκτός θέσεις τον έναν στόπερ και να φέρουν παίκτες στο πεδίο ελέγχου του. Ο Μίλερ έγινε ξανά σημαντικός, καθώς ακόμα κι όταν δεν σκοράρει επικοινωνεί εκπληκτικά με τον φορ και τους υπόλοιπους μεσοεπιθετικούς, ενώ ο Λεβαντόφσκι βρήκε παίχτη να του δίνει ανάσες και είδε την τροφοδοσία του να αυξάνεται ποσοτικά και ποιοτικά. Η απόκτηση του Βάγκνερ τον Ιανουάριο ήταν απαίτηση του Χάινκες, καθώς οι δύο προκάτοχοι του έκριναν ότι δεν χρειάζεται άλλος καθαρόαιμος φορ, με αποτέλεσμα οι τραυματισμοί του «Λέβα» να οδηγήσουν είτε σε σχήμα με τον Πολωνό ανέτοιμο, είτε με τον Μίλερ στην κορυφή.
Η επιλογή του Κάρλο Αντσελότι έμοιαζε ίσως ταιριαστή στο κυνήγι της Χίμαιρας του Champions League, η οποία στοίχειωσε την περίοδο του Πεπ στη Γερμανία. Ο Χάινκες όμως αποτελεί πραγματικό μετρ της διοργάνωσης. Είναι ο προπονητής με το μεγαλύτερο ποσοστό νικών στα αστέρια, έχοντας 33 νίκες σε 47 παιχνίδια, μόλις 7 ήττες και δύο κούπες. Ο Φερνάντο Σανθ, ο οποίος ήταν παίκτης του όταν έφερε το τρόπαιο στη Μαδρίτη το 1998, είχε πει: «Είναι ο προπονητής που άλλαξε την ιστορία της Ρεάλ Μαδρίτης. Από τη στιγμή εκείνη η Ρεάλ έπαψε να ειναι loser στην Ευρώπη». Λογικό συμπέρασμα, καθώς η «βασίλισσα» είχε να πάρει κούπα από το 1966. Τέσσερις συμμετοχές στη διοργάνωση, τρεις τελικοί, δύο κατακτήσεις είναι ο απίθανος απολογισμός του!
Με δεδομένη τη σημασία τους στο σχήμα, ενδεχόμενη παρουσία των Βιδάλ, Κομάν, Ρόμπεν, Μπόατενγκ, Αλάμπα (στο πρώτο ματς, από τον Ραφίνια που πήρε τη θέση του προήλθε το λάθος του γκολ) και φυσικά Νόιερ πιθανότατα θα έδιναν διαφορετική χροιά στην έκβαση των ημιτελικών. Ακόμα κι έτσι όμως, η Μπάγερν στο Μπερναμπέου έβγαλε μια εικόνα μηχανής, εμπνευσμένη από το πινακάκι του Γιουπ. Στα 73 του, έχει ακόμα την ευκαιρία να αποχαιρετίσει με νταμπλ. Και παρότι δεν αφήνει κληρονομιά τρεμπλ στον διάδοχο, όπως έκανε την προηγούμενη φορά, η εικόνα των Βαυαρών και η επιστροφή στο παιχνίδι υπεροχής σίγουρα βάζουν τον πήχη ψηλά. Ένα είναι σίγουρο. Το Μόναχο θα χειροκροτεί πάντα τον Χάινκες. Και δεν θα είναι μόνο του. «Όχι μόνο η Μπάγερν, αλλά ολόκληρη η Γερμανία και όλος ο ποδοσφαιρικός κόσμος θα αποδώσει στον Γιουπ Χάινκες και την ομάδα του τον υψηλότερο δυνατό σεβασμό», είπε ο Ρουμενίγκε…
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
