Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Όταν ο ΠΑΟΚ είχε συμφωνήσει με τον Μπερμπάτοφ είχα γράψει αυτό: «Όποιος δεν καταλαβαίνει ή υποτιμάει τα συναισθήματα που γεννάει μια μεταγραφή τέτοιου τύπου, μάλλον έχει ξεχάσει την αληθινή φύση του ποδοσφαίρου. Αυτά που ζεις, υποστηρίζοντας μια ομάδα, αποτελούν την καθημερινότητα που τσιμεντώνει την αγάπη σου για εκείνη. Αυτά που ονειρεύεσαι όμως, άπιαστα, μακρινά και τρελά, όσο τρελό είναι να δεις κάποτε έναν από τους μεγαλύτερους αρτίστες των ευρωπαϊκών γηπέδων με τον “Δικέφαλο” στο στήθος; Αυτά, φιλαράκι, αποτελούν το αληθινό καύσιμο της. Αν ο παίκτης δείξει την κλάση του στο χορτάρι, τότε ακόμα καλύτερα. Αν όχι, κρίμα, αλλά και πάλι θα μας έχει μείνει η κ..α!. Σε μια χώρα με εθνική κατάθλιψη και σε ένα πρωτάθλημα εντελώς ντεκαυλέ, δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι σημαντικότερο απ΄ αυτό».
Η μεταγραφή του Μαρσέλο είναι από τις μεγαλύτερες που έχουν γίνει ποτέ στην Ελλάδα. Εμπίπτει στην κατηγορία της απόλυτης κ..ας για τους οπαδούς του Ολυμπιακού και με συγχωρείτε για την λέξη αλλά δεν υπάρχει καταλληλότερη. Ουδείς γνωρίζει πόσο και τι θα προσφέρει, όμως σε πρώτη φάση αυτό είναι δευτερεύον σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα που φέρνει ο Βραζιλιάνος θρύλος στην Ελλάδα και στους Ερυθρόλευκους. Προφανώς ο Ολυμπιακός πέρασε ένα αλλοπρόσαλλο μεταγραφικό καλοκαίρι και με αμιγώς ποδοσφαιρικά κριτήρια θα είναι δύσκολο να φτιάξει καλή ομάδα πριν περάσουν μερικοί μήνες (εφόσον ο Κορμπαράν αποδειχθεί ο κατάλληλος άνθρωπος για τη δουλειά). Τούτο θα απασχολήσει τον κόσμο του τις επόμενες εβδομάδες. Τώρα, σήμερα που μιλάμε, η χαρά τους για τον Μαρσέλο δικαιολογημένα ξεπερνά οποιαδήποτε ανησυχία.
Ο ΠΑΟΚ έχει διαλέξει πλέον ένα διαφορετικό δρόμο, μακριά από Μπερμπάτοφ. Αυτόν του χτισίματος από την αρχή, με νέους παίκτες και στόχο την δημιουργία μιας ανταγωνιστικής ομάδας με οικονομική αυτάρκεια. Είναι ο σωστός δρόμος, ακόμα κι αν ο «Δικέφαλος» τον βαδίζει με λάθη. Στο «Βικελίδης» την Κυριακή ο Λουτσέσκου κατέβασε ενδεκάδα με πέντε παίκτες από 22 ετών και κάτω, τρεις εκ των οποίων από τις ακαδημίες του ΠΑΟΚ. Ο Ντόμινικ Κοτάρσκι έκανε το step up και έδειξε ότι έχει τις προδιαγραφές αλλά και την προσωπικότητα για μεγάλα πράγματα. Οι υπόλοιποι με σκαμπανεβάσματα και λάθη, σε γενικές γραμμές στάθηκαν στο ύψος της περίστασης. Έρχονται κι άλλοι από πίσω.
Γίνεται καλή δουλειά στις προπονήσεις κι αυτό είναι ξεκάθαρο. Όπως ξεκάθαρο κατέστη και το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ δεν διαθέτει ακόμα τον ρυθμό και τις δυνατότητες για να επιβάλει το παιχνίδι του επί ενενήντα λεπτά κόντρα σε καλές ομάδες.
Περισσότερη ξεκάθαρη από όλα όμως, για μια ακόμα φορά, ήταν η έλλειψη ποιότητας στην μεσοεπιθετική γραμμή. Το πρόβλημα δεν έγκειται μονάχα στο «δέκα» όπου ο Αουγκούστο δεν προσφέρει τίποτα πέρα από πρέσινγκ, αντιθέτως χαλάει επιθέσεις με καθυστερημένες ή λανθασμένες επιλογές. Έγκειται και στο «9» όπου ο Μπράντον είναι φιλότιμος και εργατικός αλλά με χαμηλό ταβάνι και ο Νέλσον Ολιβέιρα παραμένει σκιά του εαυτού του.
Είναι απολύτως κατανοητό ότι ο Ιβάν Σαββίδης, αφού έβαλε ένα κάρο λεφτά για να φτιάξει την ομάδα των τίτλων, πλέον έχει επιβάλει στο κλαμπ μια διαφορετική, περισσότερο ορθολογική προσέγγιση (εντωμεταξύ και φέτος, μετά τον αποκλεισμό από την Ευρώπη, λογικά θα χρειαστεί να καλύψει αρκετά εκατομμύρια ευρώ άνοιγμα). Ουδείς του ζητά να συνεχίσει να φέρνει Μπερμπάτοφ.
Όμως σε ένα καλοκαίρι που οπαδοί όλων των ομάδων κορυφής, είτε με τον Μπερνάρ, είτε με τον Βίντα, είτε με τον Μαρσέλο, ένιωσαν λίγη ή πολύ από την ηδονή που λέγαμε και στον πρόλογο, οι ΠΑΟΚτσήδες περιμένουν ακόμα ένα δεκάρι. Όχι της Εθνικής Βραζιλίας Απλό, χρήσιμο, ποιοτικό, κανονικό δεκάρι. Αυτό, όσο και να το μασκαρέψουμε, πληγώνει.
Ο τρελαμένος Ιβάν έφερε ένα αήττητο πρωτάθλημα με νταμπλ. Ο ψύχραιμος Σαββίδης φέρνει τεράστια έργα πνοής για τον ΠΑΟΚ (γήπεδο, προπονητήριο).
Έναν συνδυασμό των δυο που θα φέρει δεκάρι έστω και στο φινάλε της μεταγραφικής περιόδου, υπάρχει άραγε περίπτωση να δούμε;
Πηγή: Sport DNA
