«Δεν πρόκειται ποτέ να ζητήσω συγγνώμη από έναν κακό άνθρωπο», θα πει για τον Μάρκο Ματεράτσι ο Ζιντάν.
Στον Τελικό του 2006, ήταν η ανάσα του «Ζιζού». Κολλούσε επάνω του, μιλούσε, τραβούσε, χρησιμοποιούσε θεμιτά και αθέμιτα μέσα, για να τον σταματήσει, να τον εκνευρίσει. Αυτό έκανε πάντα, αυτό έκανε και με τον Ζιντάν. Τραβάει τη φανέλα, δεν τον αφήνει να κινηθεί. Ο Ζιντάν γυρίζει το πρόσωπο και του λέει: «Αν θες τόσο πολύ τη φανέλα μου, να στη δώσω στο τέλος του παιχνιδιού». Η αντίδραση του Ματεράτσι ενστικτώδης, άμεση, βγαλμένη από τα καλντερίμια του Σαλέντο: «Προτιμώ να μου δώσεις την αδερφή σου». Αυτό ήταν. Κουτουλιά στο στήθος, ο Ιταλός στο έδαφος. Η εντύπωση είναι ότι επέτεινε και λίγο τον “πόνο”, το εύρος της πτώσης. Ακόμα κι έτσι, έχει γίνει ο απόλυτος πρωταγωνιστής σε όλες τις πράξεις του έργου. Ο Ματεράτσι, ο οποίος ξαφνικά έγινε βασικός σε εκείνη την Ιταλία, έχει κάνει τα πάντα στο ματς. Κάνει το πέναλτι με το οποίο προηγείται η Γαλλία. Ισοφαρίζει με κεφαλιά, προκαλεί την κόκκινη κάρτα του κορυφαίου του αγώνα. Ευστοχεί στη διαδικασία των πέναλτι. Και στο τέλος στέφεται Παγκόσμιος Πρωταθλητής.
Πηγή: Athletestories
