Του Ιάσονα Θεριού
Τι καλύτερο, σωστά; Ντεμπούτο στο Μουντιάλ με γκολ.
Με γκολάρα, μάλλον. Η τέλεια εκτέλεση φάουλ, τα τέλεια φάλτσα που τοποθέτησαν σε κλάσματα του δευτερολέπτου την μπάλα στο παραθυράκι. Ονειρικό.
Μόνο που ο Τζιοβάνι Λο Σέλσο δεν το είχε ονειρευτεί ακριβώς έτσι. Δεν το είχε ονειρευτεί τώρα, το είχε ονειρευτεί το 2022. Και δεν το είχε ονειρευτεί στα γήπεδα των ΗΠΑ αλλά σε αυτά του Κατάρ. Η πρώτη του εμφάνιση στο Παγκόσμιο Κύπελλο ήρθε με καθυστέρηση τεσσάρων χρόνων.
Το ίδιο πόδι που πέτυχε αυτό το πανέμορφο γκολ, τότε τον είχε απογοητεύσει. Ο δικέφαλός του σκίστηκε, τον άφησε εκτός λίγο πριν την έναρξη του τουρνουά της ζωής του. Αν κάποιος σοκαρίστηκε πιο πολύ από τον ίδιο, αυτός ήταν ο Σκαλόνι. Στο ξενοδοχείο θα είχε πάρει τη φανέλα του βασικού ο Λο Σέλσο, στα πλάνα του ήταν ένα κλειδί για την κατάκτηση δίπλα στον Μέσι.
Η κούπα ήρθε. Αλλά εκείνος δεν ήταν εκεί. Ούτε για να βοηθήσει, ούτε για να πανηγυρίσει, ούτε για να μείνει στην ιστορία. Έπρεπε να ήταν πρωταγωνιστής, Παγκόσμιος Πρωταθλητής και ήταν εξωτερικός παρατηρητής. Κανείς δεν ξέρει τι θα γινόταν, αν… Ίσως να μην το έπαιρνε καν η Αργεντινή.
Ο Λο Σέλσο όμως ήξερε καλά πως στο Μουντιάλ των ονείρων του έμεινε εγκλωβισμένος έξω από τα όνειρά του, απλώς να τα βλέπει να ξεδιπλώνονται μπροστά του, δίχως να μπορεί να τα ζήσει.
Κανείς δεν ξέρει. Ίσως και να τα ζήσει τελικά. Με τέσσερα χρόνια καθυστέρηση. Όπως το ντεμπούτο του. Η πληγή του 2022 όμως θα είναι πάντα εκεί για αυτόν. Αλλά εκεί θα είναι και κάθε στιγμή σε αυτό το προσωπικό ταξίδι λύτρωσης.
Όπως αυτή η στιγμή, αυτό το υπέροχο γκολ. Μια ελάχιστη αποζημίωση, ένα κομμάτι ονείρου που καμιά λακούβα, κανένας σκισμένος μηριαίος δεν μπορούν να του στερήσουν.
Πηγή: Athletestories
