Του Ιάσονα Θεριού
93:33’. Η μπάλα στα δίχτυα. Η Γερμανία ξανά στα νοκ-άουτ του Μουντιάλ μετά από 12 χρόνια.
Στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί, ε; Σίγουρα κερδίζουν αυτοί που δεν τα παρατάνε.
Και ο Ντενίζ Ούνταβ δεν τα παράτησε ποτέ. Στα 19 του, όταν οι συνομήλικοί του έκαναν τα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα, εκείνος έπρεπε να ξυπνά στις 4 το πρωί, να πηγαίνει στο εργοστάσιο για δουλειά, από εκεί στην προπόνηση της ερασιτεχνικής Χάβελσε και όλο πάλι από την αρχή σαν λούπα.
«Είμαι ένας κανονικός τύπος, δεν μοιάζω τόσο με τους υπόλοιπους της γενιάς μου. Δεν έχω ακριβά γούστα, δεν φοράω πανάκριβα ρούχα από designers δεν οδηγώ κάποιο τεράστιο supercar. Ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει να δουλεύεις για να μπορείς να ζεις», λέει.
Και μάλλον ξέρει ακόμη καλύτερα πώς να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα. Τον οδηγεί το ένστικτο, μια ανώτερη δύναμη που τον συνδέει με το πλεκτό, τον τοποθετεί στις θέσεις που πρέπει, κάνει την μπάλα να υπακούει στα παντός είδους τελειώματά του. Σχεδόν ανεξήγητα. Δύσκολο, άλλωστε, να εξηγήσεις πώς με τα δύο «χρυσά» τέρματά του για την ανατροπή επί της Ακτής Ελεφαντοστού έφτασε τα 9 σε 11 εμφανίσεις με την Εθνική. Δίχως καν να παίζει βασικός.
«Torjäger» που λένε και στη Γερμανία. Κυνηγός του γκολ. Για αυτό ζει. Από αυτό ζει. Κυνηγός και των άπιαστων ονείρων. Αυτών που το ξυπνητήρι της δουλειάς κάποτε διέκοπτε βίαια μέσα στη νύχτα. Αυτών που σήμερα ο Ούνταβ κρατά σφιχτά στα χέρια του. Σιγά μην τα αφήσει. Τις ευκαιρίες του – εντός κι εκτός γηπέδου – δεν έχει μάθει να τις σπαταλά.
Πηγή: Athletestories
