Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Θέλω να κάνω ένα επίλογο στα κείμενα για το μουντιάλ και συγχρόνως να γράψω κάτι για τα γενέθλια του blog γιατί δεν το έκανα και είναι και ιστορικά αφού είναι τα δέκατα. Δέκα χρόνια μετά το πρώτο κείμενο που εδώ δημοσιεύτηκε, Ιούνιο του 2016 πριν την έναρξη του Euro που ήταν τότε στη Γαλλίας, αυτό το blog είναι το μοναδικό ανάλογο στην Ελλάδα και δεν είναι παράξενο γιατί είναι δύσκολο να βρεθούν άνθρωποι με την ξεροκεφαλιά του δημιουργού του για να φτιάξουν ανάλογα: άλλωστε στον καιρό της κρίσης του Τύπου (σε λίγο και του ηλεκτρονικού γραπτού Τύπου), δεν υπάρχει και ιδιαίτερος λόγος κάποιος να τολμήσει κάτι ανάλογο. Αλλά ας μην ξεφύγουμε από το θέμα: το θέμα είναι ο επίλογος στο μουντιάλ.
Οι αρχικές αμφιβολίες
Είχα μεγάλες αμφιβολίες για το ενδιαφέρον που θα μπορούσε αυτό το μουντιάλ να προκαλέσει στην χώρα μας. Η Εθνική μας είχε αποκλειστεί με οδυνηρό τρόπο – το πράγμα άφησε ένα τραύμα. Οι ώρες μετάδοσης των αγώνων ήταν οι χειρότερες για να παρακολουθήσει κανείς μια τέτοια διοργάνωση και να πορωθεί. Φοβόμουν ότι οι ομάδες θα φτάσουν εκεί γεμάτες από κουρασμένους σταρ και τα πολλά ταξίδια, αλλά και τα ματς σε ζέστη και υγρασία θα τις τελειώσουν. Δεν περίμενα ούτε καν ένα τελικό ανάμεσα σε παραδοσιακά φαβορί, για να πω την αλήθεια. Από τις αρχικές μου προβλέψεις ελάχιστες βγήκαν αληθινές κι αυτό όταν συμβαίνει τον ποδοσφαιρόφιλο κάπως τον ξενερώνει: συμβαίνει και με το ποδόσφαιρο ό,τι γενικά με τα θεάματα – αν δεν ανταποκριθούν σε αυτό που έχεις στο μυαλό σου σου φαίνονται ανάξια λόγου. Και μετά η διοργάνωση ξεκίνησε. Και ομολογώ ότι χάθηκα με πολλή χαρά στο λαβύρινθο των λεπτομερειών της. Ακόμα και το να παρακολουθώ για πρώτη φορά στη ζωή μου κάτι ματς στις 5 και στις 7 το πρωί με τα μάτια μου να κλείνουν είχε πλάκα – το χω εξηγήσει.
Παράδοξα αλλά θεαματικά
Ηταν ένα ωραίο μουντιάλ αυτό γιατί είχε πολλά που περίμενες (κι έτσι δεν ξενέρωνες εντελώς) και πολλά που δεν περίμενες (κι έτσι η περιέργεια φούντωνε). Ηταν και θεαματικό καθώς είχαμε τα πιο πολλά γκολ στην ιστορία, έβγαλε και συζητήσεις για την διαιτησία (δεν συμβαίνει πάντα), είχε και πολλά παράδοξα (από νέους κανονισμούς μέχρι διαλλείματα για διαφημίσεις εντός των ημιχρόνων). Κυρίως είχε πολλές ωραίες ιστορίες που θα μείνουν. Στα μουντιάλ αυτές είναι που προσδίδουν σημαντικότητα πιο πολύ κι από το ίδιο το θέαμα πολλές φορές. Πάρτε για παράδειγμα τον τελικό του. Με κάθε κριτήριο ήταν ένα μέτριο έως κακό ματς. Η Ισπανία που πίεζε δεν μπορούσε να βρει γκολ, ούτε όμως κι έχασε του κόσμου τις τεράστιες ευκαιρίες. Η Αργεντινή που έπαιζε από την αρχή για να πάει το ματς στα πέναλτι χάλασε το παιγνίδι όσο μπορούσε γιατί στο ποδόσφαιρο ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, κι όσο κι αν δεν το επικροτούμε έτσι θα γίνεται γιατί καθόλου δεν μας χαλάει όταν το κάνει με επιτυχία η δική μας ομάδα. Αλλά ήταν μόνο αυτό ο τελικός; Όχι φυσικά.
Τα πολλά επεισόδια ενός τελικού
Ήταν ο τελικός των προειδοποιήσεων για την ποιότητα του αέρα λόγω του καπνού από τις πυρκαγιές στον Καναδά, μια ειρωνική υπενθύμιση ότι η κλιματική αλλαγή μπορεί να χαλάσει και το πιο παγκόσμιο πάρτι. Ο τελικός που άργησε να αρχίσει λόγω της παρουσίας του Τραμπ, που έκανε και την πιο κωμική απονομή τρόπαιου στην ιστορία, πριν τον πάρει στην άκρη ο Ινφαντίνο σαν να ήταν ένα κακομαθημένο μωρό. Ο τελικός που επιδεικτικά μποϊκόταραν ο Αλεξάντερ Τσέφεριν και η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Ο τελικός των 117 λεπτών χωρίς σουτ από την Αργεντινή. Ο τελικός της συλλογικής οργάνωσης έναντι της ιδιοφυΐας του ατόμου. Ο τελικός που ο πρόεδρος της Αργεντινής Χαβιέ Μιλέι, αρνήθηκε να δει ζωντανά από την εξέδρα των επισήμων γιατί είναι προληπτικός κι ας έδινε σε άλλη περίπτωση ένα νεφρό για να καθίσει δίπλα στον Τραμπ. Ηταν ο τελικός των συγκρούσεων στο Μπουένος Άιρες μετά το τέλος του. Ήταν ο τελικός των καλύτερων υποψήφιων για Οσκαρ δεύτερου ρόλου: του Φεράν Τόρες, του Νίκο Γουίλιαμς, του Μερίνο, του Κουκουρέγια, του Κουμπαρσί, του Ρόντρι, του Λαπόρτ, του Ουνάι Σιμόν που δέχτηκε σε ολο το τουρνουά ένα γκολ. Ηταν ο τελικός που ο μικρός αδερφός του Λαμίν Γιαμάλ ήταν πιο θεαματικός και πήρε στην απονομή και κεντρικό ρόλο. Ο τελικός της κούρσας του Νίκο Γουίλιαμς για να δώσει το χρυσό μετάλλιο στη μητέρα του, η οποία διέσχισε την έρημο πριν από 24 χρόνια για να φτάσει στην Ισπανία και να τον φέρει στη ζωή. Ηταν ο τελικός του Λουίς ντε λα Φουέντε, της μαθητείας του στις ομάδες νέων της Ισπανίας, του ουμανιστικού χριστιανισμού του. Ο τελικός της Ισπανίας: της καλύτερης ομάδας στον κόσμο ανάμεσα στις καλύτερες εθνικές ομάδες στον κόσμο. Και ο τελικός της Αργεντινής: μιας εθνικής ομάδας και ενός έθνους, που βρέθηκε στην υπηρεσία ενός ανθρώπου. Ήταν ο τελικός των θεωριών συνωμοσίας. Ο τελικός της φαιδρότητας με τους γελοίους καυγάδες στο τέλος. Ο τελικός του ατσαλάκωτου Λιονέλ Σκαλόνι και, φυσικά, του Μέσι. Ο τελικός της ανικανότητας του ανθρώπου μπροστά στο πεπρωμένο του, του ποδοσφαιριστή που αντιμετωπίζει το τέλος της καριέρας του σαν αυτό να είναι κάτι σαν καταδίκη – σίγουρα όχι λύτρωση. Ηταν ο τελικός που κάποιος ικανός θα μπορούσε να γράψει ένα βιβλίο για το μυστήριο ενός ανθρώπου που κλαίει στα 39 του αφού έχει κερδίσει τα πάντα: λάθος – αφού έχει κατακτήσει τα πάντα.
Ακόμα κι αυτός ο κάκιστος τελικός (που καθήλωσε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο με τηλεθεάσεις της τάξης του 75%!) ήταν από μόνος του ένα καταπληκτικό δράμα με δεκάδες μικρές ή μεγάλες ιστορίες. Μέρος εντυπωσιακό ενός αληθινού έπους που είναι το ίδιο το μουντιάλ. Τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ.
Οσο το καταλαβαίνω έτσι
Οσο υπάρχει αυτή η διάσταση του αθλητισμού, την κατανοώ και την απολαμβάνω θα έχω κι αυτό το blog. Όχι για τα χρήματα, ούτε για τα κλικ: τα χαρίζω ευχαρίστως σε άλλους. Αλλά για να συναντιόμαστε και να μοιραζόμαστε την ίδια ελπίζω όρεξη για παιγνίδια, περιπέτειες και κυρίως ιστορίες. Δεν σας κρύβω πως καιρό τώρα περνά από το μυαλό μου η ιδέα να τα παρατήσω. Παίρνω πολλά σημάδια ότι το παρακάνω με την δουλειά, ότι κάνω πολλά που δεν μου χρειάζονται, ότι θυσιάζω χρόνια στα οποία μπορούσα να ζω πιο ωραία – χρόνια που δεν γυρνάνε. Απέναντι σε αυτή την αίσθηση μιας σχεδόν καταθλιπτικής ματαιότητας που με διακρίνει το μουντιάλ ήταν κάτι σαν μεγάλη προσωπική μου θεραπεία: μπορεί να ήταν και το τελευταίο μουντιάλ της όποιας επαγγελματικής μου καριέρας – τέσσερα χρόνια είναι πολλά πια. Αλλά όσοι το περάσαμε μαζί θέλω να πιστεύω πως το ευχαριστηθήκαμε. Πολλοί ή λίγοι δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως αυτό το blog που κάποτε ήταν δικό μου τώρα είναι πιο πολύ δικό σας.
Αυτά ειχα να σας πω για τα γενέθλια. Ωραία ήταν αυτή η κοσμοπολίτικη αναπνοή στις ΗΠΑ, τον Μεξικό και στον Καναδά. Από αύριο τα κεφάλια μέσα. Κι όσο αντέξουμε την τοξική ασφυξία εδώ θα είμαστε. Όχι για πάρα πολύ, αλλά τουλάχιστον με καλή παρέα.
Πηγή: Karpetshow
