Του Αντώνη Οικονομίδη
Δεν είναι ο μεγαλύτερος σε ηλικία προπονητής στο Παγκόσμιο Κύπελλο ο Χιούγκο Μπρος.
Γηραιότερος είναι ο Ντικ Αντβόκαατ, στα 78 του. Ο Βέλγος περπατάει στα 74. Τη μισή ακριβώς ζωή του στους πάγκους την έχει περάσει. Περισσότερο από την πενταετία που έχει αφιερώσει σε αυτόν της Νότιας Αφρικής ποτέ και πουθενά δεν έχει κάτσει. Στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε πριν το τελευταίο παιχνίδι των «Μπαφάνα Μπαφάνα» στη φάση των ομίλων, υπενθύμισε -σε προφανώς ευρύτερο κοινό- αυτό που το οι εργοδότες του γνώριζαν πριν καν τη σέντρα του τουρνουά, πως δηλαδή τον περιμένει η συνταξιοδότηση μετά το τέλος των υποχρεώσεων των Αφρικανών στη διοργάνωση.
Θα γυρίσει στο Βέλγιο, ώστε να περάσει χρόνο με την οικογένειά του, τα δυο παιδιά του και τα τέσσερα εγγόνια του. Ποιο άγχος λοιπόν να τον αγγίξει και ποια κριτική να τον επηρεάσει; Η εικόνα της ομάδας του κόντρα σε Μεξικό (κυρίως) και Τσεχία (δευτερευόντως) ομολογουμένως δεν ήταν καλή. Ο βαθμός που πήρε με τους Ευρωπαίους σίγουρα τιμητικός και μάλλον άκρως κολακευτικός. Συνέχεια των προβληματικών τελευταίων εμφανίσεων, της μέτριας παρουσίας στα φιλικά προετοιμασίας, ακόμα-ακόμα και της γκρίνιας για τις επιλογές του στη διαμόρφωση της αποστολής. Δεν είχε, εννοείται, κανένα θέμα να εξηγήσει ή να εξηγηθεί. Ακόμα-ακόμα και εγωιστικά, το δέλεαρ, το ανθρώπινο, το προσωπικό, μεγάλο.
Μα, το δήλωνε και το επανέλαβε πως η παρακαταθήκη που αφήνει είναι ακόμα μεγαλύτερη. Ό,τι και αν γίνει, όπως και αν γίνει. Πέντε rookies σε τέτοιο παλκοσένικο εμφάνισε από το… πουθενά σ’ αυτά τα τελικά, όλοι κάτω των 24 ετών. Και σε θέσεις που εύκολα βρίσκονταν εμπειρότεροι, πιο “ψημένοι”, με μεγαλύτερη αποδοχή από το εγχώριο κοινό, υποψήφιοι.
Ένας από αυτή την πεντάδα ο Τσαπέλο Μασέκο. Στις 15 Φεβρουαρίου 2026, χωρίς καλά-καλά να έχει κλείσει μήνα στην Κύπρο, όπου και οι Μαμέλοντι Σάνταουνς τον είχαν παραχωρήσει δανεικό στην ΑΕΛ, αγωνίστηκε βασικός κόντρα στην Πάφο. Πιθανότατα θα περνούσε απαρατήρητο ή έστω δεν θα είχε τόσο αντίκτυπο, αλλά φρόντισε ο ίδιος να το διατυμπανίσει -και πιθανότατα να το προλάβει- μέσω ποσταρίσματος στα social media, με το οποίο υπενθύμιζε πως σε εκείνο το παιχνίδι αγωνίστηκε για πρώτη φορά βασικός σε σύλλογο ύστερα από 662 μέρες.
Μπάλα επαγγελματικά λίγο παραπάνω από τις διπλάσιες παίζει. Κοντά τις μισές συνεπώς τις έχει περάσει ερχόμενος -όποτε και αν…- από τον πάγκο. Στην πρεμιέρα κόντρα στους διοργανωτές δεν σηκώθηκε καν από εκεί. Στη δεύτερη αγωνιστική ξεκίνησε. Αυτός ήταν που κέρδισε το πέναλτι με το οποίο εξασφαλίστηκε ο βαθμός που κράτησε τη Νότια Αφρική στο κόλπο της πρόκρισης. Ευφημισμός. Κανείς δεν τους περίμενε, κανείς δεν τους έβλεπε, κανείς δεν φανταζόταν πως θα μπορούσαν να είχαν τύχη απέναντι στη Νότια Κορέα, πόσο μάλλον από την στιγμή που έπαιζε πρακτικά για δύο αποτελέσματα.
Αντίθετα, στους Αφρικανούς δεν έφτανε καν η ισοπαλία. Ήθελαν μόνο νίκη για να προσπεράσουν τους Ασιάτες και να τερματίσουν αυτοί δεύτεροι, συνεχίζοντας στα νοκ άουτ. Την πήραν. Και συνεχίζουν. Για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Με γκολ αυτή τη φορά, το δεύτερο μόλις στη διεθνή του καριέρα, του 23χρονου εξτρέμ.
Έτσι είναι. Ό,τι σπέρνεις θερίζεις. Ο «madala» –όπως τον αποκαλούν οι Νοτιοαφρικανοί, ο «γέρος άνθρωπος» δηλαδή- Μπρος εμπιστεύτηκε ποδοσφαιρική σπορά νεόφυτη. Και αυτή, με επιδραστικότερο προφανώς όλων τον πολυτιμότερό τους στη διοργάνωση, τον Μασέκο, είναι που κρατάει τον Βέλγο τεχνικό για ακόμα κάποιες μέρες μακριά από την ηρεμία.
Όχι πως τον χαλάει…
Πηγή: Athletestories
