Του Αντώνη Οικονομίδη
Μισό χιλιόμετρο μακριά από το Jan Breydel μεγάλωσε ο Σαρλ Ντε Κέτελαρ.
Δεν γινόταν να μείνει ανεπηρέαστος. Στα επτά του μόλις εντάχθηκε στα τσικό της Μπριζ. Παράλληλα, ασχολήθηκε και με το τένις. Πέντε χρόνια αργότερα οι γονείς του του ζήτησαν να διαλέξει. Πολύ μικρός για να αξιολογηθεί ποδοσφαιρικά, ακόμα και στη φάμπρικα των Φλαμανδών, εξαιρετικό ταλέντο από τότε (Πρωταθλητής σε όλα τα Τζούνιορ) στα κορτς. Διάλεξε την ασπρόμαυρη μπάλα από το κίτρινο μπαλάκι.
Τον πρόλαβε η εφηβεία. Γρήγορα. Ψήλωνε συνεχώς. Του κόστιζε σε τραυματισμούς, σε μυϊκή ανάπτυξη. Ένας λέλεκας -και ακόμη τέτοιος μοιάζει στον κόσμο των “χτιστών” με τα εξάταπα- που ξεχώριζε μεν, αλλά το μάτι ακόμα και των εμπειρότερων scouts και προπονητών δεν τον έπιανε. Λίγο έλειψε να τα παρατήσει, εκεί στα 16 του. Πάλι αποφάσισε να επιμείνει. Όταν το σώμα του άρχισε να προσαρμόζεται στην ηλικία του, άρχισε και αυτός να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις.
Γλυκός στις επαφές. Διορατικός στο γήπεδο. Λιγομίλητος μα αποφασιστικός. Παρότι μικρός, πάντα με καίριες, αποτελεσματικές επιλογές στο χορτάρι. Από την στιγμή που ανέβηκε για προπονήσεις στην πρώτη ομάδα, ήταν θέμα χρόνου. Έχτισε τη φήμη του συμμετέχοντας στο Youth League, έγινε αγαπημένος όχι μόνο του Μπριζ μα και του Βελγίου, τόσο που, χωρίς καν να τον έχουν δει καλά-καλά, τον βάφτισαν «Πρίγκιπα».
Δεν του πήρε πολύ να μετατραπεί σε «Βασιλιά». Με την ενηλικίωση ουσιαστικά ντεμπούταρε στη Blauw-Zwart, με τόσο αντίκτυπο που, κάθε μέρα που ξυπνούσε, έβλεπε τον απέναντι τοίχο του σπιτιού του να κοσμείται -ως και σήμερα διατηρείται- με ολόσωμο γκράφιτι. Και αυτός να ντρέπεται να βγει από την εξώπορτά του, για να μην κληθεί να βγάλει selfies με όσους -και ήταν και είναι αρκετοί στην πόλη του- τον λάτρευαν.
Η πολυχρησιμότητά του στο γήπεδο και η ευχέρειά του να ανταποκρίνεται παντού, σε κάθε (μεσοεπιθετική) θέση, του έδωσε πολλά… αντί. Αντί-Βανάκεν, αντί-Ντε Μπρόινε, αντί… οτιδήποτε. Δεν είναι, δεν εξελίχτηκε σε τίποτα από δαύτα. Μοναδικό υβρίδιο που δουλεύτηκε ακριβώς για να είναι παντού στο γήπεδο, χωρίς να “ανήκει” πουθενά. Ελευθέρας βοσκής, προτιμά και ο ίδιος να μην έχει ρόλο δηλωμένο, συγκεκριμένο στην ενδεκάδα.
Αυτό, στην προστατευμένη βιτρίνα της Μπριζ, τον βόλεψε. Το promotion και το μάρκετινγκ των Φλαμανδών σταδιακά επέβαλλε τη μοναδικότητά του, να χτιστεί ολόκληρο το (αγωνιστικό και επιχειρηματικό) οικοδόμημα της εποχής πάνω του, δίπλα του. Ενδεικτικό πως στην Εθνική, γεμάτη από ενεργούς (όταν ντεμπούταρε, το ’20) και σταδιακά βετεράνους της “χρυσής γενιάς” του Βελγίου, ρόλο σταθερό, ρόλο δομικό δεν βρήκε ποτέ.
Τη νομοτέλεια πάντως, δεν την απέτρεψε. Η Μίλαν τον απέκτησε πληρώνοντας 35 εκατ. Στον παραληρηματικό ιταλικό βορρά δεν ταίριαξε ποτέ. Στα εκεί κουτάκια δεν μπήκε, δεν γινόταν. Το ποδοσφαιρικό χωνευτήρι και εκκοκκιστήριο του Μπέργκαμο πιο κοντά στην Μπριζ, στο σπίτι του, στη φιλοσοφία που είχε μάθει. Δανεικός μια χρονιά, βρήκε πατήματα και ρυθμό, αναγκάζοντας την Αταλάντα να μην σκεφτεί λεπτό για να δώσει άλλα 27 “χαρτιά” για να τον κρατήσει μόνιμα.
Το ξημέρωμα της 7ης Ιουλίου 2026 ξεκίνησε βασικός κόντρα στις ΗΠΑ. Στο παιχνίδι που ο Κέβιν Ντε Μπρόινε για πρώτη φορά έμεινε στον πάγκο. Καλά-καλά ούτε για ζέσταμα δεν σηκώθηκε. Ο Ρούντι Γκαρσιά τον έβαλε εκεί που δεν τρελαίνεται να πατάει (ακόμη και τώρα). Στην κορυφή της επίθεσης. Δυο φορές λίγο έλειψε να μπει με την μπάλα στα δίχτυα, στέλνοντας τελικά μόνο αυτήν εξ επαφής και έτσι δίνοντας ισάριθμα προβαδίσματα στους ανώτερους «Κόκκινους Διαβόλους».
Και φρόντισε, πρεσάροντας τον Φριτζ εκτός της περιοχής του, στο μοναδικό διάστημα του παιχνιδιού που οι οικοδεσπότες έδειχναν να παίρνουν το μομέντουμ στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου, να κοντράρει τόσο τον Αμερικανό τερματοφύλακα, ώστε ουσιαστικά να σερβίρει το τρίτο γκολ -κόβοντας οριστικά τον βήχα στους γηπεδούχους- στον Βανάκεν.
Δυο γκολ (έξι συνολικά σε έξι χρόνια μετρούσε με το εθνόσημο ως τη σέντρα), μια -που θα πιστωθεί ως- ασίστ, προσωποποίηση της επιβλητικής επικράτησης του Βελγίου, το οποίο συνεχίζει στα προημιτελικά, και του εμφατικού αποκλεισμού των Αμερικανών και των πατρόνων τους, οι οποίοι καταστρατήγησαν κάθε θεσμική έννοια με την ανεκδιήγητη απόφαση για την άρση της τιμωρίας του Μπαλογκάν, προκαλώντας ιταμά.
Για το τελευταίο και μόνο, ας αποθεωθεί από τον κόσμο. Για όλα τα υπόλοιπα, θα φροντίσουν οι συμπατριώτες του.
Πηγή: Athletestories
